Semua Bab หัวใจต้องมนตรา: Bab 101 - Bab 110

งานเลี้ยงฉลองแต่งงานในค่ำคืนนี้ต้องนับว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่อลังการงานหนึ่งทีเดียว บรรดาแขกที่มาร่วมฉลองสมรสของกวินและมินตราจะต้องนอนค้างบนเรือสำราญนั้นหนึ่งคืนทุกคน เพราะเรือจะล่องไปเรื่อยๆ และจะกลับมาเทียบท่าอีกทีในตอนบ่ายวันรุ่งขึ้น นับได้ว่าเป็นการพักผ่อนไปในตัว ทุกคนล้วนตื่นเต้นกับการไปร่วมงานฉลองมงคลสมรส ของนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงอย่างกวินและบุตรสาวคนโตของคุณวิชญะ ซึ่งถือได้ว่าเป็นนักธุรกิจที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการมาเป็นระยะเวลายาวนาน แขกที่มาร่วมงานต่างก็แต่งตัวงดงามโดยเฉพาะผู้หญิง พวกเธอจะประชันกันแต่งเครื่องเพชรเพื่อมาโชว์ในงานนี้ เมื่อถึงเวลาคู่บ่าวสาวก็เดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงอันกว้างใหญ่ และขึ้นบนเวทีเพื่อกล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียรติรวมไปถึงการตัดเค้กแต่งงาน เพื่อแจกจ่ายให้กับแขกทุกคนที่มาร่วมงาน มีอาหารมากมายที่ถูกจัดเตรียมโดยเชฟที่มีชื่อเสียงทั้งจากในและต่างประเทศ และที่พิเศษในงานนี้คือการเปิดฟลอร์เต้นรำของคู่บ่าวสาว เมธาวีถูกเพื่อนนักธุรกิจของปิยภัศร์ที่เธอรู้จักบ้าง ไม่รู้จักบ้างมาขอเต้นรำกับเธอ และเธอเองก็รู้สึกอึดอัดแต่ไม่รู้

เช้าวันต่อมาปิยภัศร์มาทำงานตามปกติ เขาเซ็นงานเสร็จก็บอกกับวีรยาว่าจะไม่กลับเข้าบริษัท ถ้ามีอะไรเร่งด่วนให้โทรเข้ามือถือได้เลย อีกทั้งยังขอร้องเมธาวีว่าวันนี้ให้เธอรีบกลับบ้าน แต่เมื่อเห็นว่าเธอยังคงนิ่งเฉย เขาก็เลยพูดทิ้งท้ายว่าเขาจะรอจนกว่าเธอจะกลับ รับรองได้เลยว่าคืนนี้เขาจะตอบทุกคำถามของเธอ และยอมให้เธอซักฟอกจนกว่าจะพอใจ จากคำพูดที่อ่อนโยนราวกับจะขอร้องเธอนั้น ทำให้เมธาวีรู้สึกแปลกใจ “จะมาไม้ไหนอีกล่ะปรับตัวไม่ทันเลย” แต่น่าแปลกใจที่สุดก็คือเพียงการพูดจาของเขาเมื่อกี้กลับทำให้ความโกรธของเธอเบาบางลงได้ ‘จะคอยดูซิว่าเย็นนี้จะมีอะไรมาให้แปลกใจอีก’ เมื่อปิยภัศร์เมื่อออกจากที่ทำงานเขาก็รีบตรงกลับบ้านพร้อมกับตะโกนเรียกป้าวรรณ และขอความช่วยเหลือจากเธอในการจัดเตรียมทำอาหารเย็นมื้อพิเศษให้กับเมธาวีด้วยตัวเองเป็นการเอาใจเธอ ป้าวรรณให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดีโดยช่วยคิดเมนูที่ทำได้ไม่ยากจนเกินไป อีกทั้งเป็นอาหารที่หญิงสาวชื่นชอบอีกด้วย ป้าวรรณถามชายหนุ่มว่าเมื่อคืนเขาไปนอนค้างที่ไหนคำตอบที่ได้รับทำให้รู้สึกงงๆ “ผมไปค้างบ้านนายวิน”

“อย่ามาพูดดีเลยปากบอกว่าให้ความเคารพนับถือ จะช่วยพ่อทั้งทียังมีการเอาตัวฉันมาขัดดอก” “ก็คุณทั้งสวยและเซ็กซี่ขนาดนี้ใครล่ะจะไปอดใจไหวจริงไหม” “แล้วคุณวินไม่งงแย่เหรอคะที่คุณไปพูดแบบนั้น” “ก็ต้องงงอยู่แล้วแต่เขาก็พอจะเดาได้ เขาบอกว่าจะโทรมาชวนผมไปทานข้าวที่บ้านของคุณ ให้ผมชวนคุณไปด้วยแต่ผมบอกว่าไม่เอาผมจะไปคนเดียว” “นั่นสิไปคนเดียว...ปล่อยให้เราเข้าใจผิด” ประโยคหลังเธอพูดเสียงเบา แต่ว่าปิยภัศร์ก็ยังได้ยินสิ่งที่เธอพูดอยู่ดี “ตอนแรกผมคิดที่จะกลับไปค้างที่คอนโด แต่นายวินไม่ยอมเพราะเกรงว่าอาจจะมีคนตามไปนอนกับผมที่นั่นด้วย เขาก็เลยชวนผมไปค้างกับเขา ตอนที่พวกเราทานอาหารร่วมกันทำให้ผมรู้ว่าพ่อของคุณเป็นคนน่ารักมาก จากการที่พูดคุยกันผมรู้เลยว่าพ่อรักคุณกับคุณฟ้ามากแค่ไหน” เธอฟังแล้วยิ้มเฉยๆ ที่แท้สิ่งที่เธอเข้าใจและกังวลจนถึงขนาดเก็บมาแสดงความไม่พอใจให้เขาได้รับรู้ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด “หมดละ...อร่อยมากเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะสเต็กสีเลือด” “หืม! คุณชอบแบบสุกปานกลางไม่ใช่เหรอ ถ้าสุกมา

กวินบอกข่าวดีกับภรรยาว่าปิยภัศร์จะแต่งงานกับน้องสาวขอบเธอ ก็เลยมาขอคำปรึกษาจากเรา มินตราดีใจมากพร้อมทั้งกล่าวแสดงความยินดีกับปิยภัศร์ ทั้งสามคนพูดคุยกันถึงเรื่องนี้โดยมีหนูดาวนั่งอยู่บนตักของมินตรา น้องดาวเป็นเด็กอารมณ์ดีใครเห็นก็อดใจไม่ไหว ต้องขอกอดขอจูบแก้มนางฟ้าตัวน้อยคนนี้ ปิยภัศร์ได้ขอร้องมินตราและเพื่อนรักของเขาว่าอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับเมธาวี เพราะเขาอยากที่จะจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยซะก่อน และเขาจะเป็นคนบอกเรื่องนี้ให้เธอทราบเอง ทั้งคู่รับปากเขาว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับจะไม่แพร่งพรายให้ใครรู้อย่างเด็ดขาด กวินสอบถามปิยภัศร์ว่าเขาคิดไว้หรือยังว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองสมรสที่ไหน ปิยภัศร์บอกว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองสมรสที่รีสอร์ทส่วนตัวติดทะเลของเขา กวินเล่าให้มินตราฟังถึงเกาะส่วนตัวของปิยภัศร์ที่พวกเขาไปร่วมกันสร้างรีสอร์ทหรูไว้ที่นั่น มีเวลาว่างเมื่อไรตัวเขากับปิยภัศร์หรือแม้แต่เพื่อนๆ ก็จะแวะเวียนกันไปพักผ่อนที่นั่นด้วย ที่เกาะนั้นสวยงามมากและคิดว่าเมธาวีเองก็คงจะชอบ การไปที่นั่นมีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นคือไปทางอากาศ เขาได้สอบถามเพื่อน

“เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับตะวันด้วยซ้ำ” “ก็เขาคงจะกำลังน้อยใจตะวันอยู่น่ะสิ ทำไมหมู่นี้ตะวันมีข่าวกับน้องชายของเขาบ่อยจัง พี่ขอถามตรงๆ เลยนะ ตะวันรักคุณภูริหรือเปล่า และตะวันคิดยังไงกับคุณภัศร์ เคยรักเขาบ้างไหม” “ภูริเหรอคะเราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นเองค่ะ พี่ฟ้าอย่าไปเชื่อข่าวรายวันพวกนั้นเลยนะคะ จะไม่สบายใจเปล่าๆ ตะวันยืนยันค่ะว่าระหว่างตะวันกับเขาไม่มีวันเป็นไปได้” “แล้วคุณภัศร์ล่ะตะวันคิดยังไงกับเขา บอกพี่ได้ไหมว่าตะวันรักเขาหรือเปล่า” “ตะวันรักเขาค่ะ รักตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็รักเขาจนยากที่จะถอนตัวถอนใจออกมา” “ก็ดีแล้วไงแล้วทำไมถึงได้ดูเศร้านัก” “เขาไม่เคยบอกรักตะวันสักครั้งเลยนะคะพี่ฟ้า” “ไม่เคยพูดแต่จากการแสดงออกเราก็รับรู้ได้ว่าเขารักตะวันมากแค่ไหน หรือว่าตะวันอยากที่จะได้ยินเขาพูดประโยคนั้นด้วยตัวเอง” “ผู้หญิงเราก็คงอยากที่จะฟังคนที่ตัวเองรัก พูดว่ารักเราสักครั้งไม่ใช่เหรอคะ” “มันก็จริง แต่ตะวันอย่าคิดมากเลยนะ เพราะถึงแม้ว่าคุณภัศร์จะไม่เคยบอกร