บทที่ 86

            เมื่อปิยภัศร์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาที่ห้องอาหาร เขาพบเมธาวีนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารและกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อย่างตั้งอกตั้งใจ เขาเดินเข้าไปหอมแก้มหญิงสาวโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ก่อนที่จะเดินไปนั่งประจำที่ของตัวเอง

            “เช้านี้มีข่าวอะไรที่น่าสนใจอย่างนั้นหรือ คุณถึงตั้งใจอ่านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทำหน้าเครียดแบบนี้บ่อยๆ ระวังหน้าจะเหี่ยวเร็วนะ เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือน”

            “หนังสือพิมพ์ลงข่าวว่าเสี่ยจักรพันธ์โดนซ้อมอาการบาดเจ็บสาหัส แต่ตำรวจไม่สามารถหาหลักฐานที่จะเอาผิดใครได้ เพราะคนที่ลงมือไม่ได้ทิ้งล่องลอยอะไรเอาไว้เลย นี่เป็นฝีมือของคุณหรือเปล่า”

            เมธาวีคาดคั้นชายหนุ่มตรงหน้า

            “ถ้าผมบอกว่าไม่ใช่ฝีมือของผมคุณจะเชื่อไหม แต่คนชั่วแบบนั้นโดนอย่างนี้ก็สมควรแล้วล่ะ”

            หญิงสาวจ้องหน้าเขาและพยายามจับผิด แต่เขาไม่ได้แสดงพิรุธอะไร เธอค่อนข้างมั่นใจว่างานนี้ต้องเป็นฝีมือของเขาแน่นอน และรู้ดีว่าเขาทำเพื่อเธอ แต่เธอไม่อยากให้เขาใช้อิทธิพลมืดแบบนี้ ถึงจะตำหนิเขาอย่างไรก็คงต้องขอบคุณเขาอยู่ดีที่เขาทำเพื่อเธอ แม้ว่ามันจะไม่ถูกต้องก็ตาม

            “อันที่จริงผมควรจะต้องขอบคุณไอ้เสี่ยหื่นกามนั่นนะ ที่มันมีส่วนช่วยทำให้คุณกับผมมีความสุขกันในค่ำคืนที่ผ่านมา ผมมีความสุขมากจนแทบจะสำลักความสุขตาย แล้วคุณล่ะตะวันมีความสุขเหมือนผมหรือเปล่า”

            หญิงสาวหน้าแดงด้วยความเขินอาย ปิยภัศร์หัวเราะเสียงดังก่อนที่เขาจะหันไปสั่งป้าวรรณ

            “ป้าวรรณครับ...ผมขอไข่ลวกสักสองฟองได้ไหมครับต้องโด๊ปกันหน่อย เพราะว่าเมื่อคืนเสียแรงไปไม่น้อยตอนนี้ยังรู้สึกเพลียอยู่เลย แล้วคุณล่ะตะวันยังรู้สึกเพลียอยู่อีกหรือเปล่า จะเอาไข่ลวกเหมือนกับผมบ้างไหม” เธอทำส่งสายดุเพื่อห้ามปรามเขาไม่ให้พูดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

            “คุณทานไปเถอะพูดมากอยู่ได้”

            ป้าวรรณเข้ามาสอบถามอาการไม่สบายของเธอ เมธาวีได้แต่ตอบกลับไปว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก และตอนนี้ก็หายเป็นปกติ อีกทั้งยังขอบคุณป้าวรรณที่เป็นห่วง ปิยภัศร์หันไปกระซิบหญิงสาวให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

            “คุณอายที่จะบอกความจริงกับป้าวรรณใช่ไหม โอเคผมเข้าใจ”

            “ฉันขอสั่งให้คุณหุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ” เมธาวีกระซิบตอบกลับไป

            “ก็ได้ ผมรู้ว่าคุณอายไม่รู้จะอายทำไม เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาจะตายไป” เธอกัดฟันพูดกับเขา

            “ฉันไม่หน้าด้านเหมือนคุณนี่ ไข่ลวกของคุณมาแล้วรีบทานเข้าไปเถอะจะได้มีแรง เสียแรงไปเยอะไม่ใช่เหรอ”

            ชายหนุ่มยิ้มให้กับท่าทางของหญิงสาวเขาหยุดกระเซ้าเย้าแหย่เธอ เพราะรู้ดีว่าเธออายที่จะพูดเรื่องนี้ช่างขัดกับท่าทางก๋ากั่นที่เธอแสดงออกมาซะจริงๆ

            เมธาวีถามหาภูริเพราะไม่เห็นหน้าเขามาสองสามวัน และก็ได้รับคำตอบจากปิยภัศร์ว่า น้องชายของเขาไปเที่ยวพักผ่อนที่ต่างจังหวัดอีกสามสี่วันถึงจะกลับ หญิงสาวพยักหน้ารับรู้โดยที่ไม่ได้พูดอะไร

            ระยะหลังมานี้กวินงานยุ่งมากเขาไม่ค่อยได้โทรศัพท์ไปมาหามินตราบ่อยเหมือนเคย และบางครั้งหญิงสาวก็จะต้องเป็นฝ่ายโทรไปหาเขา แต่เขาก็บอกว่าไม่สามารถคุยกับเธอได้ บอกไว้ว่าจะโทรกลับแต่แล้วก็เงียบหายไป มินตราไม่ได้รับการติดต่อจากเขาอีกแต่ หรือว่าเขาจะเริ่มเบื่อเธอแล้วอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นเคยพูดไว้ ทำไมช่วงเวลาแห่งความสุขมันถึงได้อยู่กับเธอสั้นนัก

            มินตรารู้สึกสงสัยว่างานของกวินยุ่งมากจริงๆ อย่างที่เขาบอก หรือเป็นเพียงข้ออ้างที่เขาจะใช้บอกเลิกกับเธอกันแน่ หญิงสาวตัดสินใจจะไปหาเขาที่ผับในคืนนี้และจะถามเขาให้รู้เรื่อง

            หลังเลิกงานมินตราขับรถไปหากวินที่ผับอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรก และเมื่อเดินเข้าไปในผับกำลังจะถามหากวินกับลูกน้องของเขาฉับพลันสายตาของเธอก็เห็นเขากำลังพูดคุยหยอกล้อกับหญิงสาวคนหนึ่งที่แต่งตัว ล่อแหลม ด้วยเสื้อเกาะอกหมิ่นเหม่และกระโปรงยีนส์ที่มีความยาวเพียงแค่คืบเท่านั้น ผู้หญิงคนนั้นกอดคอและคลอเคลียเขาตลอดเวลา และกวินเองก็ไม่ได้มีทีท่าจะห้ามปรามแต่อย่างใด ทั้งยังก้มหน้าลงจูบแก้มของหญิงสาวคนนั้น

            เธอเสียใจกับภาพที่เห็นเขาคงจะเบื่อเธอแล้วถึงได้มีปฏิกิริยาที่แปลกไป ทำตัวห่างเหินโดยเอาเรื่องงานขึ้นมาอ้าง ถ้าเธอไม่มาหาเขาในวันนี้ก็คงจะโง่ไปอีกนาน น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย

            มินตราตัดสินใจกลับบ้าน แต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นซะก่อน เป็นสายของกวินนั่นเองเขาโทรหามินตราหลังจากที่แยกกับผู้หญิงคนนั้น เพราะเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าเขาบอกเธอว่าจะโทรกลับ เมื่อหญิงสาวรับโทรศัพท์เขาก็ได้ยินเสียงเพลงดังรอดเข้ามาตามสาย ทำไมเสียงเพลงดังขนาดนี้เขาถามว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน มินตราโกหกเขาไปว่าอยู่ที่บ้านแต่กวินไม่เชื่อ

            เขาเอะใจเพราะเสียงเพลงที่เขาได้ยินในโทรศัพท์นั้นมันเหมือนกับเพลงที่กำลังเปิดอยู่ที่ผับของเขา กวินมั่นใจว่ามินตราจะต้องอยู่ที่ผับแห่งนี้อย่างแน่นอน

            แล้วเขาก็พบเธอจนได้ กว่าที่กวินจะดึงเธอมาคุยและปรับความเข้าใจกันได้ เขาก็ต้องพูดกับเธออยู่นานทีเดียว ที่สำคัญเขาต้องให้สัญญากับเธอว่าเรื่องทำนองนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก เธอจึงหายงอนและยอมคืนดีกับเขา