๒ คำมั่นสัญญาใต้ต้นดอกท้อ

ท่ามกลางผู้คนมากมายและเสียงดังอื้ออึ้ง ทว่าบรรยากาศที่อยู่โดยรอบของซูหว่านชิงพลันเงียบสงัดลงทันที ราวกับจะถูกกลบหายไป เหลือเพียงเสียงก้องสะท้อนของคำว่า…ท่านพ่อที่ดังซ้ำๆ อยู่ในหัวของนางซ้ำราวกับถูกก้อนหินกระแทกหัว

รอยยิ้มบนใบหน้าคนงดงามเลือนหายไปโดยสิ้น ทั้งซีดขาวเจื่อนลงราวกับคนตาย พร้อมกับลมหายใจที่สะดุดขาดตอน

หัวใจที่เคยเต็มไปด้วยความหวังเมื่อครู่ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากออกมาแล้วบดขยี้จนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี

ซูหว่านชิงยืนนิ่งงันภาพเบื้องหน้า นัยน์ตาเมล็ดซิ่งดูสั่นไหวระริกยากเกินจะควบคุม เมื่อเห็นว่านอกจากตะมีเด็กน้อยผู้นั้น ก็ยังมีโฉมงามสะคราญผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้าตามมา

นางกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนให้แม่ทัพหนุ่มที่อยู่บนหลังม้า

และสายตาที่เซียวมู่เฉินทอดมองไปยังร่างสตรีผู้นั้นและเด็กน้อยก็ช่างดูอบอุ่น อ่อนโยน และเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักยิ่งนัก

“บอกแล้วอย่างไร หากมีข้าอยู่…พวกเจ้าจะปลอดภัย”

หัวใจของซูหว่านชิงกระตุกวูบจนปวบหนึบทันที ราวกับว่าสายตาเช่นนี้ที่ต่อจากนี้ไปนางจะไม่มีวันได้รับมันอีกชั่วชีวิต

พวกเขาสามคน...ช่างดูเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

ท่ามกลางเสียงร้องแสดงความยินดีของคนทั้งเมืองหลวงแต่กลับมีเพียงซูหว่านชิงที่ยืนแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางความมืดมิด ฝ่ามือที่กำหยกขาวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เกรงว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า คงมิใช่สิ่งที่นางจินตนาการเอาไว้ตลอดสิบปีกระมัง

หาไม่แล้ว…นี่ก็คงเป็นเรื่องตลกที่ขมขื่นและน่าสมเพชที่สุดในใต้หล้า!

เรื่องตลกของสตรีโง่งมผู้หนึ่งที่ยอมสละเยาว์วัยทั้งชีวิตยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเฝ้ารอคอยบุรุษเพียงคนเดียว…ทว่าบุรุษผู้นั้นกลับใช้เวลาสิบปีไปกับการสร้างครอบครัวแสนอบอุ่นกับสตรีอื่น!

“คุณหนู!”

“คุณหนูเจ้าคะ!”

น้ำเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของชิงเอ๋อร์ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ทว่าสำหรับซูหว่านชิงในยามนี้ เสียงรอบกลับค่อยๆ ห่างไกลออกไปทุกที...ทุกที

“ชิงเอ๋อร์…ข้าเจ็บจัง”

ร่างกายของนางแข็งทื่อราวกับไร้ความรู้สึก ใบหน้าชาหนึบและดวงตาพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ ก่อนสติเลือนรางจะถูกฉุดดิ่งกลับไปในห้วงอดีต...หวนคืนสู่ภาพความทรงจำอันงดงามที่นางกอดเก็บไว้ทุกลมหายใจเข้าออกตลอดสิบปีที่ผ่านมา

 

ฤดูใบไม้ผลิ ในปีนั้น...

ต้นท้อโบราณภายในจวนสกุลซูผลิดอกสะพรั่งจนกลายเป็นสีชมพูละลานตา กลีบดอกร่วงโรยปลิวว่อนตามแรงลมดูงดงามและอ่อนโยนราวกับเป็นดินแดนเทพเซียน

ใต้ร่มเงาไม้นั้น เด็กสาววัยสิบหกปีในอาภรณ์สีสดใสตามวัย นางนั่งก้มหน้าขยำชายเสื้อของตนเองจนยับยู่ยี่ ใบหน้าครงามงอง้ำด้วยความทุกข์ใจร่วกับผืนฟ้าะถล่มลงน้ำและน้ำป่าไหลหลาก

“ข้า…ข้าไม่ได้อยากให้ท่านไปเลยสักนิด”

ซูหว่านชิงพึมพำเสียงแผ่วเบา ขอบตาขึ้นสีแดงระเรื่อคล้ายคนกำลังจะร้องไห้หลั่งน้ำตาออกมาเสียให้ได้

ยามนี้ตรงหน้าของนางคือ เด็กหนุ่มร่างหน้าตาดีสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทซึ่งกำลังจะออกเดินทางไกลไปยังชายแดนในวันรุ่งขึ้น

เซียวมู่เฉินในวัยสิบแปดปี ในยามนั้นเขายังไม่ใช่แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรและเย็นชาเฉกเช่นวันนี้ แต่เป็นเพียงรองแม่ทัพเยาว์วัยที่มีนัยน์ตาเป็นประกายดุดัน และทะเยอทะยาน ทว่ายามเมื่อก้มมองเด็กสาวตรงหน้า แววตาคู่นั้นกลับอ่อนลงจนเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“หว่านชิง...” เซียวมู่เฉินหลุดหัวเราะเบาๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาช่างอบอุ่นคล้ายกับแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิ ฝ่ามือหนาที่เริ่มหยาบกร้านจากการฝึกอาวุธยื่นไปลูบเรือนผมนุ่มของนางอย่างทะนุถนอม

“เหตุใดต้องทำหน้าตาเศร้าราวกับข้าจะไปตายและไม่มีวันกลับมาเช่นนั้นเล่า”

“ก็สนามรบมันอันตรายยิ่งนัก!”

พอได้ยินคำพูดนั้น เด็กสาวก็พลันเงยหน้าขึ้นทันควันพร้อมกับหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลกลิ้งลงบนแก้มเนียนอย่างปวดใจ “หากว่าท่านได้รับบาดเจ็บหรือหากท่านต้องเป็นอะไรไป”

ยังไม่ทันสิ้นความดี น้ำเสียงหวานก็หยุดชะงักลง

นางพูดได้เพียงเท่านั้นก็ดูนิ่งงันไป…ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนห่อเลือด เพราะไม่กล้าเอ่ยคำถ้อยพูดอัปมงคลที่น่าหวาด กลัวที่สุดในใจออกมา

เซียวมู่เฉินมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของนาง หัวใจของเด็กหนุ่มก็พลันอ่อนยวบ เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปในอกเสื้อ แล้วจึงหยิบขชิ้นหนึ่งออกมา มันคือหยกขาวมันแพะเนื้อดีครึ่งซีกสลักลวดลายเมฆมงคล ก่อนคว้าฝ่ามือบางของนางขึ้นมา แล้ววางมันลงไปอย่างนุ่มนวล

“เก็บมันไว้ให้ดี”

ซูหว่านชิงก้มมองหยกในมือด้วยความงุนงง แขนเสื้อยังชื้นน้ำตา นางสะอึกสะอื้นเอ่ยถาม “ฮึก! นี่คือสิ่งใดกัน”

“ก็ของหมั้นหมายอย่างไรเล่า” เซียวมู่เฉิงกระแอ่มไอทีหนึ่ง ก่อนจะยืดอกตอบน้ำเสียงมั่นคงและหนักแน่น ริมฝีปากหนาปรากฏรอยยิ้มจางๆ อย่างเจ้าเล่ห์

“เพ่ย! ผู้ใดเขาให้และรับของหมั้นกันง่ายๆ ที่ใต้ต้นไม้เช่นนี้กัน!” ทว่าใบหน้าของเด็กสาวพลันแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู

นางทุบอกแกร่งของเขาไปทีหนึ่งด้วยความเขินอาย แต่กลับกำหยกชิ้นนั้นในมือเอาไว้แน่น

เซียวมู่เฉินเห็นท่าทางเช่นนั้นแล้วก็ หัวเราะร่าอย่างชอบใจ ก่อนจะเอ่ยต่ออีกว่า “อย่างไรเสียชาตินี้เจ้าก็ต้องแต่งให้ข้า ข้าจะให้ที่ใดก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“เซียวมู่เฉิน!” ซูหว่านชิงถลึงตาใส่ แต่ดวงตาคู่งามกลับฉ่ำวาวไปด้วยความหวานล้ำและภายในใจของนางย่อมรู้สึกดีไม่น้อย

ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าแง่งอนของคู่หมั้นตัวน้อยเนิ่นนาน ก่อนที่เสียงหัวเราะและรอยยิ้มจะค่อยๆ จางหายไป เปลี่ยนเป็นแววตาที่จริงจังหนักแน่นแทน…จริงจังเสียจนหัวใจของคนมองเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

“หว่านชิง” เขากุมมือคู่เล็กไว้แน่น

“ข้าสัญญา...”

ยามสายลมวูบหนึ่งพัดผ่านต้นท้อพลันหอบเอากลีบดอกไม้สีชมพูร่วงหล่นลงมาราวกับหยาดฝน โอบล้อมร่างของคนทั้งคู่เอาไว้

เซียวมู่เฉินพลางจยับเข้ามาใกล้ ก่อนโน้มตัวลงมาสบตากับนางในระยะประชิดที่ห่างกันเพียงแค่ลมหายใจกั้น “รอข้ากลับมาได้หรือไม่ ในวันที่ข้าสยบศัตรูทั่วหล้า นำชัยชนะกลับสู่แคว้น และเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ข้าจะควบม้าขาว นำสินสอดทองหมั้นสิบหลี่มาแต่งเจ้าเข้าจวนอย่างสมเกียรติให้สตรีทั้งใต้หล้าต้องอิจฉาเจ้า”

หัวใจของซูหว่านชิงสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเนื้อตัวสั่นเทา

นางเม้มริมฝีปากเพื่อที่กลั้นก้อนความตื้นตันเอาไว้สุดกำลัง แต่ก็ยังไม่วายแสร้งตัดพ้ออย่างหยอกเย้า “แต่หากวันนั้นท่านกลาย เป็นคนใหญ่คนโตแล้ว เกิดผิดสัญญาต่อข้าขึ้นมาเล่าจะทำอย่างไร”

เซียวมู่เฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นวูบไหวท่าทีดูครุ่นคิดหนัก ก่อนจะคว้าหยกอีกครึ่งซีกที่เหลืออยู่วางลงบนฝ่ามือตนเอง แล้วเอ่ยคำสาบานด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“หากว่าข้าผิดสัญญาต่อซูหว่าน! ฟ้าดินเป็นพยาน…ก็ขอให้ชาตินี้ข้าไม่ได้พบเจอเจ้าอีก แม้แต่ความตายก็อย่าได้ร่วมหลุม”

ไฉนเลยนางจะคาดคิดว่าบุรุษตรงหร้าจะทำเช่นนี้

“พูดจาเหลวไหล!” ซูหว่านชิงตกใจจนหน้าถอดสี นางพลันรีบเอื้อมมือไปตะปบปากเขาไว้ “ตัวท่านกำลังจะเข้าสนามรบ…ห้ามเอ่ยวาจาไม่เป็นมงคลเช่นนี้เด็ดขาด!”

เซียวมู่เฉินช้อนสบตากับสตรีตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงมือบางที่ปิดปากเขาออก แล้วกดจุมพิตเบาๆ ที่หลังมือของนางด้วยแววตาที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิตบุรุษผู้หนึ่งจะพึงมี

“เช่นนั้นข้าจะเปลี่ยนใหม่ ไม่ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใด ไม่ว่าหนทางจะลำบากแค่ไหน ข้าจะกลับมาและคุณหนูซูหว่านจะต้องเป็นภรรยาเพียงผู้เดียวของข้าเท่านั้น!”

ถ้อยคำสัญญาใต้ต้นท้อที่เบ่งบานอย่างงดงามในวันนั้น เด็กสาวยิ้มทั้งน้ำตาพลางพยักหน้าตอบรับอย่างหมดหัวใจ...

หากรู้ไม่ว่ามันเหนี่ยวรั้งนางเอาไว้นานถึงสิบปี

 

แปะ...

หยาดน้ำตาอุ่นร้อนหยดหนึ่งพลันร่วงหล่นลงกระทบที่หลังมือขาวซีด ราวกับความจริงตบหน้าฉาดใหญ่

ซูหว่านชิงเม้มริมฝีปากแน่น นางพลันลืมตาขึ้นมาเพื่อฉุดรั้งตนเองให้ออกจากห้วงความทรงจำในอดีต ก้มมองหยกขาวในฝ่ามือที่บัดนี้สั่นเทาจนแทบประคองไว้ไม่อยู่

หยกชิ้นเดิม...

คำสัญญาเดิม...

ฤดูใบไม้ผลิที่วนกลับมาบรรจบที่เดิม...

แต่บุรุษตรงหน้าที่กำลังโอบกอดสตรีอื่นอยู่บนหลังม้าผู้นั้น กลับไม่ใช่เซียวมู่เฉินเด็กหนุ่มใต้ต้นดอกท้อของนางอีกต่อไปแล้ว

เสียงรอบข้างที่เคยดับสนิทคล้ายถูกดึงกลับมาอีกครั้ง ทว่ามันไม่ได้นำพาความยินดีมาสู่หัวใจของซูหว่านชิงเลยแม้แต่น้อย

ลมหายใจของนางดูแผ่วเบาจนแทบจะเลือนหายไปกับสายลม ภาพตรงหน้าคือขบวนทัพที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านหน้าร้านน้ำชาไปอย่างช้าๆ และสตรีผู้นั้น โฉมงามบนรถม้ายังคงส่งรอยยิ้มแสนหวานให้แก่เซียวมู่เฉิน พร้อมกับเขาที่ยังทอดสายตาอบอุ่นตอบกลับไป

เขาทำราวกับไม่เห็นนางทั้งที่ยังสบตากันเสี้ยวลมหายใจ

และสายตาประเภทที่ซูหว่านชิงเคยเชื่อมั่นสุดใจว่า มันมีไว้สำหรับนางเพียงผู้เดียวในใต้หล้า

‘บอกแล้วอย่างไร หากมีข้าอยู่…พวกเจ้าจะปลอดภัย’

ซูหว่านชิงไม่รู้ว่าตนเองควรที่จะหลั่งน้ำตาร้องไห้ให้ฟูมฟาย หรือควรจะหัวเราะเยาะกับชะตากรรมที่แสนสมเพชนี้ดี ยามนี้ก้อนเนื้อในอกของนางมันเจ็บแปลบ...เจ็บลึกเสียจนคล้ายกับกำลังถูกบดขยี้จนแหลกลาญ ไม่เหลือชิ้นดี

“คุณหนู...” ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างกายพอเหลือบหันไปมองผู้เป็นนายอีกทีที่ตอนนี้ร้องไห้จนตัวโยน ก็รีบขยับเข้ามาบังเอาไว้เพื่อไม่ให้สายตาของคนภายนอกมองเห็นความน่าสมเพชนี้

“เรา...เรากลับกันเถิดเจ้าคะ อย่าอยู่ตรงนี้เลยนะเจ้าคะ”

ซูหว่านชิงยังคงไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างกายของนางเย็นเยียบราวกับสลักมาจากศิลาน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ แววตาคู่งามจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างในชุดเกราะเหล็กที่ค่อยๆ ห่างออกไป…

ห่างออกไปพร้อมกับความอบอุ่นทั้งหมดในชีวิตของนาง

สิบปีที่นางเฝ้ารอ! สิบปีที่ยอมถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงเทื้อไร้คนแต่ง สิบปีที่ปฏิเสธทุกคนที่เข้าหา…เพื่อรักษาถ้อยคำมัญญานั้น

ทว่านามผลลัพธ์ของมันช่างน่าหัวร่อสิ้นดี!

ซูหว่าาชิฝก้มมองหยกขาวในมือที่หักครึ่ง…หยกที่เขาได้เคยไว้สาบานว่าหากผิดสัญญา ก็ขอให้ชาตินี้ไม่ได้พบเจอนางอีก แม้แต่ความตายก็อย่าได้ร่วมหลุม

“เซียวมู่เฉิน...ท่านช่างใจร้ายยิ่งนัก” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน มีเพียงความขมขื่นที่แล่นพล่านจนจุกคอ