บทที่ 9: ข้อเสนอของธาม

สัปดาห์กว่าแล้วที่พิมพิลาพยายามจะหมุนชีวิตกลับเข้าสู่แกนเดิม กลิ่นกาแฟคั่วอ่อนๆ และเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในร้านกาแฟเจ้าประจำควรจะเป็นสิ่งที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจได้เหมือนทุกครั้ง แต่วันนี้มันกลับให้ความรู้สึกห่างเหิน

เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ในคาเฟ่หน้าคณะมนุษยศาสตร์ มองผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาบนทางเท้าด้วยสายตาเลื่อนลอย แขนเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีอ่อนถูกดึงลงมาปิดคลุมข้อมือจนมิดชิด แม้ว่าอากาศภายนอกจะค่อนข้างอบอ้าว สัมผัสของผ้าที่เสียดสีกับผิวหนังบริเวณที่เคยมีรอยไหม้ยังคงสร้างความรำคาญใจอยู่เป็นระยะ แม้ตอนนี้มันจะเริ่มตกสะเก็ดและดีขึ้นมากแล้วก็ตาม

ความทรงจำจากคืนนั้นและหลักฐานที่จับต้องไม่ได้ในซองพลาสติกยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนเงาตามตัว เธอบอกใครไม่ได้ เล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อ แม้กระทั่งตัวเองก็ยังยากจะยอมรับ พ่อกับแม่ก็เปลี่ยนไป พวกท่านเงียบขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด บทสนทนาในบ้านมีน้อยลง มีเพียงสายตาห่วงใยที่คอยจับจ้องเธออยู่เสมอ ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปอีกครั้ง

“พิม”

เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปตามเสียง ธามยืนส่งยิ้มกว้างอยู่ข้างโต๊ะ รูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาพับแขนกับกางเกงสแล็คสีดำดูสบายตาและน่ามองเหมือนเคย

“พี่ธาม มาได้ยังไงคะ” เธอทักทาย พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

“ผ่านมาแถวนี้พอดี คิดว่าพิมน่าจะกลับมาเรียนแล้วเลยแวะเข้ามาดู” เขาตอบพลางเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานั่งลงอย่างถือวิสาสะ “ไม่เจอกันหลายวันเลยนะ เป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่าไม่สบาย”

สายตาของเขาฉายแววห่วงใยอย่างจริงจัง ทำให้พิมพิลารู้สึกผิดที่ต้องโกหก

“นิดหน่อยค่ะ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว”

“ดีแล้วล่ะ พี่เป็นห่วงแทบแย่” เขายกมือขึ้นกวักมือเรียกพนักงาน “ขออเมริกาโน่เย็นแก้วนึงครับ.... ของพิมเอาอะไรเพิ่มไหม”

เธอส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไรค่ะ”

เมื่อพนักงานเดินจากไป ความเงียบก็โรยตัวลงมาชั่วครู่ ธามเป็นฝ่ายทำลายมันลงก่อน

“ที่บ้านมีอะไรรึเปล่า ดูเราไม่ค่อยสดใสเลยนะ”

คำถามตรงไปตรงมาของเขาทำให้พิมพิลาชะงัก เธอหลุบตาลงมองแก้วชาเขียวในมือ นิ้วเรียวไล้ไปตามหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้ว จะให้เธอเล่าได้อย่างไรว่าบ้านเธอกลายเป็นสมรภูมิรบของไสยศาสตร์ มีหมอผีเข้ามาทำพิธีประหลาด แล้วเธอก็มีแผลเป็นจากการต่อสู้กับสิ่งที่มองไม่เห็น

“ก็.....มีเรื่องวุ่นๆ นิดหน่อยค่ะพี่ธาม” เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม “เรื่องความเห็นไม่ตรงกันกับพ่อแม่ ปกติน่ะค่ะ”

ธามพยักหน้ารับรู้ ท่าทางของเขาดูเข้าอกเข้าใจเป็นอย่างดี

“เรื่องความเชื่อใช่ไหม”

พิมพิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทันที ประหลาดใจที่เขาทายถูก

ธามเพียงแค่ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นแต่แฝงความเหนื่อยหน่ายไว้ในที

“พี่พอจะเดาได้ คนรุ่นพ่อรุ่นแม่เราก็แบบนี้แหละ ชอบเอาเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้มาผูกกับทุกอย่างในชีวิต”

คำพูดของเขาเหมือนกุญแจที่ไขเข้าไปในส่วนลึกของใจเธอ ส่วนที่ยังคงยึดมั่นในเหตุและผล ส่วนที่ปฏิเสธทุกเรื่องราวเหนือธรรมชาติที่เพิ่งประสบมา

“ค่ะ....ประมาณนั้นเลย”

“แล้วพวกท่านบังคับให้เราทำอะไรแปลกๆ รึเปล่า”

เขาถามต่อ น้ำเสียงอ่อนโยนลง เหมือนไม่อยากจะก้าวก่ายแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

“ค่ะ แต่พิมไม่อยากพูดถึงมันเท่าไหร่”

“เข้าใจ” ธามตอบทันที เขายกแก้วกาแฟที่พนักงานเพิ่งนำมาเสิร์ฟขึ้นจิบ ก่อนจะวางมันลงแล้วประสานมือไว้บนโต๊ะ เอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แววตาจริงจังขึ้น “พิม.... พี่อาจจะพูดอะไรที่มันดูก้าวก่ายไปหน่อยนะ แต่พี่พูดเพราะเป็นห่วงเราจริงๆ”

พิมพิลาเงียบ รอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป

“พี่ว่า พิมควรจะย้ายออกมาอยู่ข้างนอกนะ”

ข้อเสนอของเขาไม่เชิงทำให้ประหลาดใจเสียทีเดียว แต่การได้ยินมันออกมาจากปากของเขาตรงๆ ก็ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย

“ย้ายออกมา?”

“ใช่” เขาพยักหน้าหนักแน่น “ออกมามีพื้นที่ของตัวเอง ไม่ต้องอยู่ใต้ความกดดันแบบนี้ สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความเชื่อแบบนั้นมันไม่ดีต่อสุขภาพจิตของเราหรอกนะ โดยเฉพาะช่วงที่เรากำลังไม่สบาย มันยิ่งจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง”

เหตุผลของเขาฟังดูสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง มันคือความคิดที่เคยแวบเข้ามาในหัวของเธอเองหลายครั้งในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา การได้หลุดพ้นจากบรรยากาศอึดอัดในบ้าน จากสายตาของพ่อแม่ที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงในสิ่งที่มองไม่เห็น

“พิมจะไปอยู่ที่ไหนได้ล่ะคะ”

เธอถามเสียงแผ่ว มันเป็นคำถามที่สะท้อนความลังเลมากกว่าการปฏิเสธ

ธามยิ้มออกมาทันที เหมือนกับว่าเขารอคำถามนี้อยู่แล้ว

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลย พอดีพี่มีเพื่อนที่เขาซื้อคอนโดไว้เก็งกำไรแถวนี้ แต่ตอนนี้ยังไม่มีคนเช่า.... ถ้าพิมสนใจ พี่คุยให้ได้เลย ค่าเช่าถูกกว่าตลาดแน่นอน หรือถ้ายังไม่พร้อม จะไปพักที่คอนโดพี่ก่อนก็ได้นะ พี่ไปนอนบ้านได้ ไม่ลำบากอะไรเลย”

ข้อเสนอที่พรั่งพรูออกมาอย่างง่ายดายและเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดีทำให้พิมพิลาพูดอะไรไม่ออก ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ด้านหนึ่งคือความอึดอัดที่บ้าน อีกด้านหนึ่งคือความรู้สึกเกรงใจและความไม่แน่นอนของการเริ่มต้นใหม่คนเดียว

“พี่อยากให้พิมได้พักผ่อนจริงๆนะ ได้อยู่ในที่ที่สบายใจ ไม่ต้องมีใครมาบอกว่าเราต้องทำอะไร ต้องเชื่ออะไร” เขาย้ำอีกครั้ง สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจ “พี่รู้ว่าพิมเป็นคนมีเหตุผล เรื่องบางเรื่องมันก็แค่ทำให้เราเหนื่อยใจเปล่าๆ”

คำว่า ‘มีเหตุผล’ ของเขาสะกิดใจเธออย่างจัง มันคือตัวตนที่เธอยึดถือมาตลอด.... แต่ตอนนี้ หลักฐานที่ขัดแย้งกับเหตุผลชิ้นนั้นกำลังนอนนิ่งอยู่ในลิ้นชักที่ห้องนอนของเธอ ปอยผมเปียกชื้นที่เคยเป็นด้ายสายสิญจน์

เมื่อเห็นหญิงสาวยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาฉายแววสับสนว้าวุ่น ธามจึงค่อยๆ ยื่นมือข้ามโต๊ะมาหาเธอ

“เชื่อพี่นะพิม....” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและหนักแน่นที่สุด “ทุกอย่างจะดีขึ้น”

ปลายนิ้วของเขาสัมผัสลงบนหลังมือของเธอแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ควรจะให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอบโยน ทว่าในวินาทีที่ผิวของเขาสัมผัสกับผิวของเธอ.....

“โอ๊ย!”

พิมพิลาอุทานลั่นพร้อมกับชักแขนกลับอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นปราดจากข้อมือขึ้นมาตามท่อนแขนอย่างเฉียบพลัน รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับมีเหล็กร้อนแดงฉานนาบลงมาบนผิวหนังที่ตกสะเก็ดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดนั้นทะลุทะลวงผ่านชั้นผิวหนัง ลึกลงไปถึงกระดูก

ใบหน้าของเธอซีดเผือด เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมขึ้นตามไรผม หญิงสาวกุมข้อมือข้างนั้นไว้แน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและเจ็บปวด

“พิม! เป็นอะไรไป!” ธามหน้าเสียไปทันที เขาชักมือกลับด้วยความตกใจไม่แพ้กัน “พี่.....พี่ขอโทษ พี่ทำแรงไปเหรอ”

“เปล่า.....เปล่าค่ะ” พิมพิลาปฏิเสธเสียงสั่น ลมหายใจหอบถี่ พยายามควบคุมความเจ็บที่ยังคงเต้นตุบๆ อยู่ใต้ผิวหนัง “แผล......สงสัยแผลมันจะอักเสบ”

เธอก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาเขา ภาพที่เห็นในกระจกเงาบานใหญ่ของร้านสะท้อนให้เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของตัวเองกับความงุนงงบนใบหน้าของชายหนุ่ม บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดและความกระอักกระอ่วนที่จับต้องได้

“แผลอะไรน่ะพิม ไปโดนอะไรมา” ธามขมวดคิ้ว พยายามจะมองแขนของเธอ

“ไม่มีอะไรค่ะ!” เธอตอบเสียงดังขึ้นกว่าปกติ ดึงแขนเสื้อลงมาปิดข้อมืออีกครั้งอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณบางอย่างกำลังร้องเตือนเสียงดังลั่นอยู่ในหัว ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมันผิดปกติเกินไป มันไม่ใช่ความเจ็บของแผลธรรมดา มันคือความรู้สึก.....ต่อต้าน......อย่างรุนแรง

ความเงียบเข้าครอบคลุมโต๊ะของพวกเขาทั้งสอง พิมพิลาได้แต่ก้มหน้ากุมข้อมือตัวเองเอาไว้ ส่วนธามก็มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มและแววตาห่วงใยหายไปชั่วขณะ ถูกแทนที่ด้วยประกายวูบหนึ่งที่เย็นเยียบและคมกริบก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็วและกลับมาเป็นปกติ

“พี่ว่า พิมอาจจะยังไม่ค่อยสบายจริงๆ นั่นแหละ” เขาพูดขึ้น ทำลายความเงียบลงในที่สุด น้ำเสียงของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว “กลับไปพักผ่อนก่อนดีไหม”

พิมพิลาเงยหน้าขึ้น เธอมองนาฬิกาบนผนังร้าน ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน

“ค่ะ....พิมว่าพิมควรจะกลับแล้ว ขอบคุณที่อุตส่าห์มาคุยเป็นเพื่อนนะคะ”

เธอคว้ากระเป๋าสะพาย ไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ หันหลังแล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธามนั่งมองตามอยู่ที่โต๊ะตามลำพัง

ชายหนุ่มไม่ได้มองตามเธอไปนานนัก เขาก้มลงมองมือขวาของตัวเอง....มือข้างที่สัมผัสเธอเมื่อครู่....แล้วค่อยๆ แบมันออก

ที่กลางฝ่ามือของเขา ปรากฏรอยแดงเป็นปื้นเล็กๆ คล้ายกับถูกของร้อนลวก ก่อนที่มันจะเลือนหายไปในเวลาไม่กี่วินาที