ตอนที่ 21 สามปีที่มืดมน

เวลาสามปีผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทว่าเต็มไปด้วยความอึมครึมและแรงกดดันมหาศาลภายในอาณาจักรโรมานอฟ อเล็กซานเดอร์ในวัยที่สุขุมและทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม ได้ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำสองสิ่งอย่างบ้าคลั่ง: สิ่งแรกคือการฟื้นฟูกายภาพบำบัดอย่างเข้มงวดจนกระทั่งขายาวคู่นั้นกลับมาแข็งแรงและเดินได้อย่างมั่นคงสง่างามดั่งเดิม และสิ่งทื่สอง... คือการตามล่าหาความจริงเกี่ยวกับชะตากรรมของเพียงฟ้า

ตลอดระยะเวลาสามปีเต็ม เบาะแสทั้งหมดเกี่ยวกับเพียงฟ้าราวกับเงาที่เลือนหายไปในสายหมอก ไม่มีร่างไร้วิญญาณ และไม่มีปาฏิหาริย์ของการพบเจอตัว มีเพียงรายงานการสืบสวนที่ชี้ว่าเธออาจจะร่วงหล่นลงสู่กระแสน้ำเชี่ยวกรากและถูกพัดหายไป ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ไฟโทสะและความเคียดแค้นชิงชังก็แผดเผาหัวใจของมาเฟียหนุ่มจนมืดบอด

เขาไม่ได้แตะต้องความสัมพันธ์กับลลิลอีกเลย แม้ว่าคุณนายมาร์กาเร็ตจะพยายามทวงถามเรื่องงานแต่งงานอยู่บ่อยครั้ง ลลิลยังคงลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมชั้นสูงโดยไม่รู้ตัวเลยว่า เธอกำลังใช้ชีวิตอยู่บนปากเหวแห่งความตายที่อเล็กซ์ขุดล่อไว้รอวันสะสาง

ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้ม อเล็กซ์ยืนมองภาพถ่ายใบเล็ก ๆ ของเพียงฟ้าที่แอบเก็บไว้ ความรู้สึกผิดบาปและความโหยหาอัดอั้นจนกลายเป็นความด้านชา

"สามปีแล้วนะเพียงฟ้า..." อเล็กซ์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบเป็นประกายวับวาวด้วยหยดน้ำตาที่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความแค้น "ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่... ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ฉันก็จะลากตัวเธอกลับมาให้ได้ แต่ถ้าเธอตายไปแล้ว... คนที่ทำลายเธอจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"

คมเขี้ยวแห่งความแค้นถูกลับให้คมกริบรอวันเวลาสะสางบัญชีเลือด 3 ปีที่มืดบอดด้วยความเจ็บปวดกำลังจะสิ้นสุดลง เมื่อมาเฟียหนุ่มพร้อมแล้วที่จะกระชากหน้ากากและทำลายล้างทุกคนที่มีส่วนพรากผู้หญิงที่เป็นดั่งดวงใจของเขาไปจากโลกใบนี้อย่างสาสม

สายลมเย็นพัดโชยกลิ่นอายดินโคลนและไอฝนจาง ๆ เข้ามาปะทะนาสิกบริเวณหุบเขาอันห่างไกลความเจริญ ชุมชนปลายฟ้า หมู่บ้านชนบทเล็ก ๆ ที่ถูกโอบล้อมด้วยผืนป่าทึบและขุนสูงตระหง่าน ที่นี่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ความเจริญเข้าไม่ถึง มีเพียงวิถีชีวิตเรียบง่ายของชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำด้วยการทำไร่ทำนา

ทว่า ในกระท่อมไม้หลังเก่าทรุดโทรมปลายหมู่บ้าน ใกล้กับลำธารน้ำไหลเชี่ยว มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งถักทอผ้าพื้นเมืองด้วยมือข้างเดียวอย่างยากลำบาก