ตอนที่ 23 ภาพที่บาดลึกหัวใจ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาใกล้กระท่อมไม้หลังเก่าไม่ได้ดึงดูดความสนใจของหญิงสาวผู้กำลังนั่งก้มหน้าถักผ้าอยู่เท่าใดนัก ทว่าบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปทำให้ เพียงฟ้าต้องเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ด้วยแววตาระแวดระวังตามสัญชาตญาณของคนแปลกถิ่น

ทว่า เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ร่างกายบอบบางก็พลันสะท้านเฮือก ความหวาดผวาแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง แม้ว่าเธอจะจำไม่ได้ว่าเขาคือใคร สมองส่วนความทรงจำที่ขาดหายไปไม่หลงเหลือภาพของอเล็กซานเดอร์ให้อารมณ์รับรู้ แต่สัญชาตญาณลึก ๆ ภายในวิญญาณกลับกรีดร้องเตือนภัยถึงเงาร่างอันคุ้นเคยนี้

อเล็กซ์หยุดนิ่งราวกับถูกสาบให้กลายเป็นหิน ดวงตาสีฟ้าคมกริบเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ภาพเบื้องหน้าทำลายล้างความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ทั้งหมดของเขาลงในเสี้ยววินาที ร่างกายของหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจบัดนี้ผอมโซจนน่าใจหาย ใบหน้าหวานมีรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่ขมับ และที่สำคัญที่สุด... ขาข้างซ้ายของเธอกะโผลกกะเพละอย่างเห็นได้ชัดขณะพยายามพยุงตัวถอยหลังหนี

"เพียงฟ้า..." เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากลำคอของมาเฟียหนุ่มอย่างยากเย็น มันสั่นเครอจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินชื่อนั้น เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะที่เริ่มปวดแปลบขึ้นมาทันทีเมื่อพยายามนึกถึงอดีตที่ว่างเปล่า "คุณ... คุณเป็นใคร? เข้ามาทำไม ออกไปนะ!" เธอร้องห้ามเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วยด้วยความหวาดกลัว

อเล็กซ์ก้าวเท้าเข้าไปหาเธอช้า ๆ ทว่ายิ่งเขาเข้าใกล้ เธอก็ยิ่งถอยร่นจนมุมติดฝาผนังกระท่อม ร่างกายของเธอสั่นเทาราวกับลูกนกตกในพายุฝน ความพิการที่ขาข้างซ้ายและร่องรอยความบอบช้ำตามเนื้อตัวคือหลักฐานชิ้นดีที่ตะโกนบอกเขาว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมาเธอต้องเผชิญกับนรกบนดินมามากแค่ไหน

ภาพที่บาดลึกอยู่ในหัวใจทำให้มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ผู้ไม่เคยหลั่งน้ำให้ใคร ตลอดสามปีที่ผ่านมามีแต่ไฟแค้นสุมอก บัดนี้กลับพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า

หยาดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงเผาะลงจากนัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้น อเล็กซ์ทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าเธออย่างหมดฟอร์ม มือหนาสั่นเทายื่นออกไปหมายจะแตะต้องเรียวแขนบอบบาง แต่เพียงฟ้ากลับสะดุ้งสุดตัวแล้วปัดมือเขาออกด้วยความหวาดผวา

"อย่าเข้ามานะ!... อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันกลัวแล้ว..." เพียงฟ้าปล่อยโฮออกมาเสียงดัง ร่างกายขดงอเข้าหากันเพื่อปกป้องตัวเองจากเงาร้ายในความทรงจำที่เธอจำไม่ได้

หัวใจของอเล็กซ์เจ็บปวดร้าวรานราวกับถูกฉีกออกเป็นพัน ๆ ชิ้น ความสำนึกผิด ความเสียใจ และความเกลียดชังตัวเองโหมกระหน่ำซัดเข้าใส่เขาอย่างรุนแรง ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความเย่อหยิ่งและอารมณ์ชั่ววูบของเขาเอง... เขาคือผู้ทำลายผู้หญิงบริสุทธิ์คนนี้ด้วยมือของตัวเอง

"ฟ้า... ฉันเอง... อเล็กซ์..." มาเฟียหนุ่มสะอื้นไห้จนตัวโยน เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและสำนึกผิดอย่างสุดหัวใจ "ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่าง ยกโทษให้ฉันเถอะนะ..."

ท่ามกลางกระท่อมไม้เก่า ๆ และความว่างเปล่าในความทรงจำของหญิงสาว น้ำตาแห่งการไถ่บาปได้หลั่งรินลงบนพื้นดิน พร้อมกับคำสัญญาในใจของมาเฟียหนุ่มว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากผู้หญิงคนนี้อีกเป็นครั้งที่สอง