Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากเอว เลื่อนขึ้นมาบีบหน้าอกที่เปียกน้ำเต็มแรง นิ้วโป้งสะกิดยอดอกเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมาจูบฉัน ลิ้นร้อนสอดเข้ามาเกี่ยวกันจนลมหายใจพันกันไปหมด ยิ่งทำให้ข้างล่างยิ่งบีบรัดเขาแน่นขึ้นฉันจูบตอบเขาแบบไม่ยั้ง สองขาหนีบเอวเขาไว้แน่น ขยับตัวลงไปตามจังหวะที่เริ่มรู้กัน ทุกครั้งที่เขากระแทกสวนเข้ามา มันโดนจุดข้างในซ้ำ ๆ จนหัวฉันโล่งไปหมด"อ๊ะ... ปราณ... เสียว... ตรงนั้น..." ฉันถอนปากออกมาร้องคราง ตัวโยกไปตามจังหวะปราณกัดฟันแน่น ตาเยิ้มจนเห็นชัด มือสองข้างเลื่อนมาจับสะโพกฉันยกขึ้นแล้วกระแทกสวนขึ้นมารัว ๆ เสียงเนื้อกระทบกันในอ่างดังแข่งกับเสียงน้ำที่ล้นออกมา"เคท... แม่งเอ๊ย จะเสร็จแล้วเหรอ..." เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตา เสียงหอบปนหัวเราะสะใจ "ตอดแรงขนาดนี้ กะจะเอาให้ตายคาอ่างเลยใช่ไหม?""ก็เสียวขนาดนี้... ใครจะไปทนไหววะ... อื้อ!"ฉันไม่สนอะไรอีกแล้ว ก้มลงไปจูบคางเขา ซุกหน้าเข้ากับคออุ่น ๆ ร่อนสะโพกรับทุกจังหวะที่เขากระแทกเข้ามาเต็มแรง มันรู้สึกดีจนตัวสั่นไปหมด เป็นเซ็กส์ที่แม่ง… โคตรจะเข้ากันตัวฉันเริ่มเกร็ง ข้างในตอดเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ทัน ตาพร่า ใกล้จะเสร็จอยู่แล้ว จังหวะนั้นเอง.

ฉันพูดดักทาง ยิ้มมุมปากให้ดูว่ายังคุมเกมอยู่ แต่ปราณไม่สะเทือนเลย เขายิ้มขำ สายตาที่มองมาเหมือนคนที่มั่นใจว่าฉันหนีไม่รอดแน่ ๆ"ลองเลิกดูสิครับ..." เขาพูดเสียงเบาลง ได้ยินกันแค่สองคน"...ถ้าคิดว่ามีคนอื่นทำได้ถึงใจเท่าผม... ก็ลองไปดูสิครับ"คำขู่หน้าด้าน ๆ กับสายตาเอาจริงทำเอาฉันขนลุกไปทั้งตัว ลมหายใจสะดุด ความมั่นใจที่พยายามคุมไว้เกือบหลุดเพราะเด็กนี่คนเดียวฉันรีบมองไปทางอื่น หยิบมือถือขึ้นมาดูแก้เขิน"เพ้อเจ้อ... ไปจ่ายเงินได้แล้วไป หิวของหวาน"ปราณยิ้มอย่างสะใจที่เห็นฉันหลบตา เขายอมลุกขึ้น แต่ก่อนจะเดินไปจ่ายเงิน เขาก็เอื้อมมือมาขยี้หัวฉันเบา ๆ จนผมยุ่ง"จะกินอะไรต่อ คิดไว้เลยครับ... วันนี้ผมเลี้ยงเอง แต่คืนนี้... พี่จ่ายคืนเป็นอย่างอื่นนะ""ไอ้เด็กเวร... หน้าด้านไม่มีใครเกิน" ฉันมองค้อนตามหลังเขาตาขวาง พลางยกมือจัดผมที่โดนขยี้จนยุ่งไม่เป็นทรงเราแวะซื้อเจลาโต้ร้านดังแถวนิมมาน แล้วปราณก็ขับรถพาเข้ามาจอดริมอ่างแก้ว มช.ท้องฟ้ามืดแล้ว แสงไฟตามทางเดินสะท้อนกับผิวน้ำ ลมหนาวพัดมาจนเริ่มหนาวสั่นฉันนั่งหย่อนขาตรงริมอ่างแก้ว ถือถ้วยไอติมรสเลมอนเบอร์รี่ กินไปได้ไม่กี่คำก็เริ่มขนลุก เสื้อ

ฉันดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองตามหลังเขาที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์ตากลมหนาวอยู่ข้างนอก... เรื่องเมื่อหลายปีก่อนก็ลอยเข้ามาในหัววันที่ฉันเริ่มเกลียดปูเป้เข้าไส้ตอนนั้นฉันเพิ่งเรียนจบ เริ่มทำงานใหม่ ๆ กำลังคบกับกวิน ผู้ชายโปรไฟล์ดีที่คิดว่าเข้ากันได้ดี จนกระทั่งฉันพาเขาไปเจอเพื่อนในกลุ่มที่มีปูเป้อยู่ด้วยมันใช้วิธีเดิม ๆ แกล้งทำตัวใสซื่อ อ่อนแอ มองกวินเหมือนต้องการให้ผู้ชายมาปกป้องแล้วกวินก็โง่พอที่จะหลงกลมุกตื้น ๆ นั่น เขาทิ้งฉันไปหามันในเวลาไม่ถึงเดือนตอนนั้นฉันแทบเป็นบ้า ทั้งเจ็บทั้งเสียหน้า แต่สิ่งที่ทำให้ความเสียใจเปลี่ยนเป็นความแค้น คือหลังจากฉันยอมถอยได้ไม่ถึงสองอาทิตย์... ปูเป้ก็เทกวินทิ้งหน้าตาเฉยมันไม่ได้อยากได้กวินเป็นแฟนหรอก แค่อยากแย่ง แค่อยากเห็นฉันพัง อยากยืนมองฉันแพ้ด้วยรอยยิ้มสะใจแบบนั้นนั่นแหละสันดานจริง ๆ ของมัน ที่ซ่อนอยู่ใต้คราบคนดีมีชาติตระกูลฉันมองรอยเล็บ รอยฟัน กับคราบเหงื่อบนหลังปราณตอนที่เขากำลังจะกลับเข้ามาในห้อง สายตาเอาเรื่องคู่นั้นยังมองแค่ฉันคนเดียวอยากรู้เหมือนกัน… ถ้าปูเป้รู้ว่าน้องชายสุดที่รักดันมาติดใจฉัน ยอมสยบอยู่บนเตียงฉันแทบทุกคืน แถมยัง

จังหวะนั้นเอง ภัทรกับปูเป้ก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ภัทรดูเครียดจัด ส่วนปูเป้ยังคงพยายามยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นปราณไม่ยอมปล่อยมือฉัน เขาวางแก้วไวน์ลงโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนทันทีแบบไม่ไว้หน้าใคร"อ้าว จะไปไหน" ปูเป้ถามขึ้นมา ปราณเหลือบมองพี่สาว ก่อนจะหันไปจ้องหน้าภัทรตรง ๆ สายตาคู่นั้นดูเอาเรื่องแบบไม่มีเกรงใจ"ไม่อยู่แล้วครับ... แถวนี้กลิ่นไม่ค่อยดี"เขายิ้มมุมปาก มองภัทรตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยสายตาดูถูก"กลิ่นพวกคนขี้แพ้ที่ชอบใช้กำลังลับหลัง..."ภัทรหน้าตึงขึ้นทันที กำหมัดแน่นแต่ทำอะไรไม่ได้ปราณไม่รอให้ใครพูดต่อ เขากุมมือฉันไว้แน่น ดึงให้ฉันลุกขึ้นยืนข้างเขา"กลับเถอะเคท... อยู่นานกว่านี้เดี๋ยวมีเรื่อง"หลังคืนที่มีเรื่องกันหน้าห้องน้ำ ทุกอย่างก็กลับมาเงียบ ต่างคนต่างอยู่เหมือนพักรบชั่วคราว แต่ฉันไม่ได้ชะล่าใจ พร้อมรับมือตลอดเวลาตลอดหนึ่งเดือนเต็มที่เชียงใหม่ ปราณดูแลฉันดีมาก เขาบินมาหาฉันทุกครั้งที่ว่างจากตรวจงานที่โรงงานหรือเข้าประชุมที่กรุงเทพฯความอบอุ่น เซ็กส์ที่เข้ากันได้ดีจนน่ากลัว และการตามใจแบบกวน ๆ ของเขา ค่อย ๆ พังกำแพงที่ฉันตั้งไว้ทีละนิด... และมันเริ่มส่งผลกับสิ่งที่ฉันมั่นใจท

สุดท้าย... ฉันก็เลือกทางที่เซฟที่สุดเรื่องเงินกับหน้าที่การงาน ฉันตัดสินใจตอบตกลงย้ายตามบอสไปเป็นเลขาฯ ที่บริษัทพ่อปูเป้คนอย่างเคทไม่เคยรอโชคชะตา และไม่เสียเวลามานั่งร้องไห้ให้สิ่งที่เสียไปแล้ว ในเมื่อความรักเป็นเรื่องที่คุมไม่ได้ ฉันก็แค่ตัดทิ้ง ฉันเริ่มจัดระเบียบชีวิตตัวเองใหม่ ตัดขาดทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา ลบแอปที่เคยใช้คุย ปิดการแจ้งเตือนทั้งหมดที่จะทำให้ฟุ้งซ่านจนเสียงานการไม่เอาความรู้สึกมาปน คือวิธีป้องกันตัวเองที่ดีที่สุดวันแรกของการทำงานในตึกใหม่ที่ใหญ่และหรูหรากว่าเดิม ฉันใส่สูทสีเข้มเรียบกริบ แต่งหน้าจัดเต็มจนดูนิ่งสนิทเหมือนเดิม แต่พอเปิดประตูเข้าไปในที่ทำงานใหม่ บรรยากาศรอบตัวก็กดดันจนแทบหายใจไม่ออกบอสในฐานะซีอีโอคนใหม่เริ่มใช้งานฉันหนักกว่าเดิม เขาเรียกใช้ฉันแทบทุกสิบนาทีเพื่อโชว์คนอื่นในบอร์ด ส่วนปูเป้ก็ขยันเดินมาที่โต๊ะฉันบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ คอยสั่งงานจุกจิกที่ไม่ใช่หน้าที่ฉัน ทั้งหมดก็แค่ตั้งใจจะบอกให้รู้ว่าที่นี่คือที่ของเธอ"คุณเคทคะ ช่วยสรุปยอดค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเป้ให้หน่อยนะคะ พอดีเป้ยุ่งมาก"ปูเป้วางกองบิลลงบนโต๊ะฉัน แล้วยิ้มเยาะ"อ้อ ลืมไป ที่นี่เราทำงานกันแบบ