Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ"แล้วพี่รู้ไหม... ผู้หญิงมั่น ๆ ปากดี แล้วก็ชอบโชว์นมแบบพี่เนี่ย พี่เป้โคตรเกลียดเข้าไส้เลย สั่งห้ามไม่ให้ผมเข้าใกล้เด็ดขาด"ฉันหลุดขำกับคำว่าชอบโชว์นม มองหน้าคนตรงข้ามอย่างรู้ทัน"งั้นที่ลากพี่มานอนด้วยเนี่ย... แค่อยากเอาพี่มาเป็นเครื่องมือขัดใจพี่สาวตัวเองสินะ?"คำถามดักคอทำเอาปราณชะงักไปนิด เขามองเข้ามาในตาฉัน รอยยิ้มกวนเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นสายตาจริงจังขึ้นมาทันที"อย่าดูถูกตัวเองขนาดนั้นสิครับ..."เขาใช้นิ้วเกลี่ยปากฉันเบา ๆ "...พี่เป้จะห้ามหรือไม่ห้าม มันไม่มีผลอะไรกับผมหรอก ใครจะสั่งห้ามแตะ... ผมก็จะเอาพี่อยู่ดี" เขายิ้มมุมปาก ยื่นหน้ามากระซิบชิดปากฉัน "เรื่องขัดใจพี่สาว... มันแค่ของแถม แต่ที่อยากจนทนไม่ไหว เป็นเพราะพี่ล้วน ๆ ต่างหาก"ลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดอยู่ตรงปากกับคำพูดของเด็กตรงหน้า ทำเอาใจฉันเต้นผิดจังหวะไปแวบหนึ่ง ยอมรับว่าเขาหยอดได้ถูกจุด... แต่ถ้าคิดว่าคำพูดแค่นี้จะทำให้ฉันยอมง่าย ๆ ก็ประเมินกันต่ำไปหน่อย ฉันไม่หลบตา ไม่ถอยหนี แต่จ้องหน้าเขากลับ"ปากดี… อยากได้น่ะ ใคร ๆ ก็อยากได้ทั้งนั้นแหละปราณ... แต่คนอย่างพี่ ไม่ใช่ของฟรีท

ตลอดหลายอาทิตย์ ปราณต้องเข้าไปเรียนรู้งานที่โรงงานของที่บ้านอย่างจริงจังในฐานะทายาท ธุรกิจครอบครัวที่มีคนงานเป็นร้อยกับปัญหาจุกจิกรายวันไม่ใช่เรื่องเล่นเลยแต่สิ่งที่ทำให้ฉันเริ่มหวั่นไหว คือความหน้าด้านและเสมอต้นเสมอปลายของเขาปราณยังคงโผล่มารับฉันหลังเลิกงานแทบทุกเย็น ไม่มีคำหวาน ไม่มีดอกไม้ มีแค่คำกวนประสาท เราไม่ได้ไปกินดินเนอร์หรูทุกวัน บางวันก็แค่ร้านข้าวต้มรอบดึก บางวันเขาก็กินอะไรง่าย ๆ ในรถ หลายครั้งที่ฉันแอบมองเขาตอนขับรถ แขนเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นลวก ๆ มีรอยเปื้อนฝุ่นโรงงานติดอยู่ ผมยุ่งนิดหน่อย และสายตาที่ดูเหนื่อยล้าชัดเจนฉันรู้ดีว่าการเข้าไปคุมโรงงานแทนพ่อมันหนักแค่ไหน เขาวิ่งงานตั้งแต่เช้ามืด ประชุมแก้ปัญหาจนหัวหมุน แต่เขากลับยอมขับรถฝ่ารถติดสุขุมวิทเป็นชั่วโมงเพื่อมาเจอฉัน..."มองหน้าผมขนาดนั้น จะจูบแลกค่าน้ำมันเหรอครับ?"เสียงแหบ ๆ ขัดความคิดฉันขึ้นมา ปราณหันมามองแวบหนึ่งตอนติดไฟแดง ยิ้มมุมปากกวนประสาทเหมือนเดิม ทั้งที่ใต้ตาเริ่มคล้ำ"เหนื่อยก็กลับไปนอนสิ จะขับรถมารับทำไมทุกวัน" ฉันกอดอกแซวกลับ"กลับไปนอนคนเดียวมันน่าเบื่อ..." เขาละมือจากพวงมาลัยมาวางบนตักฉัน บีบต้นขาฉั

แทนที่จะยืนเฉย ๆ ฉันกลับย่อตัวลง... คุกเข่าลงบนพรมตรงระหว่างขาเขาทันทีปราณตาโตขึ้นมาแวบหนึ่ง ตัวเกร็ง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นว่าฉันจะทำอะไรฉันเงยหน้าสบตากับเขาตรง ๆ สองมือเอื้อมไปปลดหัวเข็มขัด นิ้วเผลอโดนตรงเป้ากางเกงที่เริ่มตุงขึ้นมาจนแน่น"จ้องขนาดนี้... ไม่อยากทำงานต่อแล้วมั้ง"ฉันรูดซิปกางเกงเขาลงช้า ๆ แล้วดึงทั้งกางเกงกับกางเกงในลงมาพร้อมกัน ท่อนเอ็นอุ่นจัดที่กำลังแข็งตึงดีดผึ่งออกมาสัมผัสอากาศเย็นทันที"อึก... พี่เคท..."ปราณครางชื่อฉันเสียงสั่น คิ้วขมวดแน่น มือคว้าขยุ้มผมฉันไว้ทันทีฉันก้มลงไปใช้ปากให้เขาแบบเต็มใจ ลิ้นฉันเลียรูดขึ้นลงรู้จังหวะ ทั้งดูดทั้งผ่อนจนเขาต้องจิกมือลงกับที่วางแขนเก้าอี้แน่น หลังแอ่นเกร็งเพราะความเสียว"โคตรดี... อึก... แบบนั้นแหละ"เสียงเปียกชื้นดังปนกับเสียงหอบหายใจ เขาคือก้มมองฉันที่กำลังอมให้ไม่หยุด ก่อนจะทนไม่ไหวจนต้องเงยหน้าขึ้น กัดฟันแน่น"พี่เคท... แม่ง... ไม่ไหวแล้ว"เขาสบถออกมาเสียงสั่น จังหวะที่ฉันเร่งปากทำให้ตัวเขากระตุกเกร็งคาเก้าอี้ทำงาน ปล่อยน้ำอุ่น ๆ ออกมาจนเต็มปากฉันกลืนลงคอไปจนหมด รู้สึกสะใจลึก ๆ ที่เห็นคนเก่งหมดสภาพ ฉันเงยหน้าขึ้นม

พอรถออก บอสก็สั่งงานต่อไม่หยุด ทั้งสรุปเรื่องเส้นใยฝ้าย แผนคุยกับซัพพลายเออร์ ไปจนถึงเรื่องจุกจิกที่ปกติเขาจัดการเองได้ ฉันนั่งจดตามหน้าที่ แต่รู้ทันว่าเขาจงใจยัดงานใส่หัวฉัน ไม่ให้เหลือเวลาไปคิดเรื่องอื่นครืด... ครืด…โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นอีกรอบ บอสเหลือบมองกระเป๋าฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะสั่งงานต่อหน้าตาเฉย เหมือนไม่ได้ยินอะไรมันคือการวัดใจ... และในฐานะเลขา ฉันเลือกที่จะนั่งนิ่ง ไม่หยิบขึ้นมาดูงานที่โรงงานดูดพลังไปทั้งวัน กว่าจะได้พักก็ตอนหัวค่ำ บอสพาฉันกับผู้จัดการโรงงานมากินข้าวที่ร้านอาหารริมน้ำ มีคุยเรื่องงานสลับกับหัวเราะกันไปเรื่อย ฉันนั่งจิบเบียร์เย็น ๆ ให้พอคลายเครียด แต่ทุกครั้งที่เผลอ คนตรงข้ามก็ยังมองมาตลอดบอสตักกับข้าวมาให้ ท่าทางเหมือนเจ้านายดูแลลูกน้อง... แต่สายตาที่มองมามันชัดเจนว่าคืนนี้คุณหนีผมไม่พ้นฉันยกแก้วขึ้นดื่ม จ้องตากลับไปนิ่ง ๆ ฉันไม่ลืมหรอกว่ามีสายไม่ได้รับค้างอยู่ในกระเป๋าตั้งกี่สิบสาย และรู้ด้วยว่าเป็นของปราณ... ป่านนี้คงหัวเสียจนแทบบ้าที่ฉันไม่ยอมรับโทรศัพท์ข้ามวันข้ามคืนรถตู้มาส่งฉันที่โรงแรม ฉันเดินลากขาเข้ามาในล็อบบี้แบบหมดสภาพ มองตรงไปที่ลิฟต์ กะแค่ว่

"เดี๋ยวโทรกลับนะ อยู่ในผับ เสียงดัง"ฉันกดวางสาย แล้วเดินออกจากร้านทันทีไม่ต้องลา ไม่ต้องรายงานหมดเวลาทนกับคนแบบนี้... ปล่อยให้ไปเน่าตายกับครอบครัวใหม่ของปูเป้นั่นแหละ สะใจดีฉันเรียกรถกลับโรงแรม ระหว่างทางภาพที่บอสยืนแลกเบอร์กับเด็กมหาลัยยังวนอยู่ในหัวจนอยากจะหัวเราะดังๆ ออกมา ช่างกล้ามาทำเป็นสั่งสอนเรื่องชีวิต บอกว่าฉันโตเกินกว่าจะมาเล่นกับเด็กอย่างปราณ... ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ต่างพอเดินเข้ามาในล็อบบี้โรงแรมที่เปิดไฟสลัว บรรยากาศก็เงียบลงทันที"นึกว่าจะต้องไปลากกลับมาจากผับซะแล้ว"เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากมุมโซฟาฉันหันไปมอง ปราณกำลังนั่งพิงโซฟาตัวยาว ข้อศอกวางพาด แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นลวก ๆ ในมือถือขวดน้ำแร่เย็นเฉียบ เขามองฉันตั้งแต่หัวจดเท้า หน้านิ่งแต่สายตาดุแบบคนที่นั่งรอจนเริ่มหงุดหงิด"ปราณ... มาได้ไงเนี่ย"ฉันถาม ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาเร็ว ๆเขาไม่พูดอะไร ดึงเอวฉันเข้าไปกอดชิดอกจนได้กลิ่นน้ำหอมประจำตัวเขาทันที แขนอีกข้างโอเบเอวฉันไว้แน่น"โทรไปก็ตัดสาย ไลน์ไปก็ไม่ตอบ..."เขาพูดเสียงดุอยู่ข้างขมับ แล้วก้มลงจูบหน้าผากฉันหนัก ๆ ทีหนึ่ง "สภาพเหมือนโดนดูดพลัง