LOGINเขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากเอว เลื่อนขึ้นมาบีบหน้าอกที่เปียกน้ำเต็มแรง นิ้วโป้งสะกิดยอดอกเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมาจูบฉัน ลิ้นร้อนสอดเข้ามาเกี่ยวกันจนลมหายใจพันกันไปหมด ยิ่งทำให้ข้างล่างยิ่งบีบรัดเขาแน่นขึ้น
ฉันจูบตอบเขาแบบไม่ยั้ง สองขาหนีบเอวเขาไว้แน่น ขยับตัวลงไปตามจังหวะที่เริ่มรู้กัน ทุกครั้งที่เขากระแทกสวนเข้ามา มันโดนจุดข้างในซ้ำ ๆ จนหัวฉันโล่งไปหมด
"อ๊ะ... ปราณ... เสียว... ตรงนั้น..." ฉันถอนปากออกมาร้องคราง ตัวโยกไปตามจังหวะ
ปราณกัดฟันแน่น ตาเยิ้มจนเห็นชัด มือสองข้างเลื่อนมาจับสะโพกฉันยกขึ้นแล้วกระแทกสวนขึ้นมารัว ๆ เสียงเนื้อกระทบกันในอ่างดังแข่งกับเสียงน้ำที่ล้นออกมา
"เคท... แม่งเอ๊ย จะเสร็จแล้วเหรอ..." เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตา เสียงหอบปนหัวเราะสะใจ
"ตอดแรงขนาดนี้ กะจะเอาให้ตายคาอ่างเลยใช่ไหม?"
"ก็เสียวขนาดนี้... ใครจะไปทนไหววะ... อื้อ!"
ฉันไม่สนอะไรอีกแล้ว ก้มลงไปจูบคางเขา ซุกหน้าเข้ากับคออุ่น ๆ ร่อนสะโพกรับทุกจังหวะที่เขากระแทกเข้ามาเต็มแรง มันรู้สึกดีจนตัวสั่นไปหมด เป็นเซ็กส์ที่แม่ง… โคตรจะเข้ากัน
ตัวฉันเริ่มเกร็ง ข้างในตอดเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ทัน ตาพร่า ใกล้จะเสร็จอยู่แล้ว จังหวะนั้นเอง... ปราณกลับชะลอจังหวะลงเฉย
"... ปราณ! หยุดทำไม..." ฉันเงยหน้าครางหอบ ขยับตัวประท้วง
ปราณยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปากเกือบแตะกัน ลมหายใจร้อนเป่ารดหน้า เขายิ้มมุมปากเหมือนรู้ว่าตัวเองคุมเกมอยู่
"อยากเสร็จไหม?" เขาแกล้งกระแทกย้ำเข้ามาทีหนึ่งสั้น ๆ ให้สะดุ้ง แล้วค้างไว้อีก
"อื้อ... ปราณ อย่าแกล้ง..."
"งั้นตอบมาก่อนดิ..." เขากระซิบข้างแก้ม กัดติ่งหูฉันเบา ๆ เสียงต่ำแต่ชัดเจนทุกคำ
"...เป็นแฟนกับผมป่ะล่ะ?"
"ห้ะ... อะไรนะ?"
ฉันมองหน้าเขาทั้งที่ยังเบลออยู่ ข้างล่างยังอึดอัด
"เป็นแฟนกับผมดิเคท..." ปราณหัวเราะในคอ สะโพกแกล้งขยับเข้าออกช้า ๆ
"ยอมเป็นแฟนผม... แล้วจะจัดให้เสร็จจนลุกไม่ไหวเลย เอาไหม?"
ฉันมองหน้ากวนตีนของเขาผ่านสายตาที่ยังเบลอ คิดจะใช้เรื่องแค่นี้มาต่อรองเหรอ? ฝันไปเถอะ
"คิดว่ากูต้องง้อมึงเหรอ..." ฉันกัดฟันพูด
มือที่จับไหล่เขาไว้เปลี่ยนมาจิกเล็บลงไป ตั้งใจจะขย่มเองให้จบเรื่องจบราว แต่ยังไม่ทันได้ขยับ มือสองข้างเขาก็จับสะโพกฉันไว้ แล้วกระแทกสวนขึ้นมาเต็มแรงจนจุก
"อ๊า!..." ความลึกที่อัดเข้าโดนจุดทำเอาฉันตาค้าง แอ่นตัวขึ้นจนสั่นไปทั้งตัว
ปราณยังล็อกสะโพกฉันไว้แน่น ไม่ยอมให้หนี ลมหายใจร้อนเป่ารดข้างแก้ม เขาพูดเสียงต่ำแบบเอาแต่ใจ
"จะตอบดี ๆ ได้ยังครับ?"
เขาแกล้งควงส่วนปลายย้ำตรงจุดข้างในอีกรอบ เน้น ๆ จนข้างในตอดรัดเขาถี่รัว ฉันเสียวจนแทบบ้า สติที่พยายามดึงไว้พังหมดแล้ว
ไม่สนแม่งแล้ว!
"เออ! เป็นก็เป็นโว้ย!" ฉันตะโกนใส่หน้าเขา สองมือขยุ้มผมเขาแน่น
"ขยับสักทีดิ... " ปราณหัวเราะในคอ เขายิ้มมุมปาก
"จำคำพูดตัวเองไว้ด้วยนะเคท..."
พอพูดจบ เขาก็จับสะโพกฉันไว้แน่นแล้วกระแทกสวนขึ้นมาเต็มแรง
"อื้อ!"
ฉันร้องได้แค่นั้นก็โดนเขาประกบปากจูบปิดเสียงไว้ทันที ปราณไม่ปล่อยให้ฉันได้พัก เขาใส่จังหวะรัว กระแทกเข้ามามุมเดิมซ้ำ ๆ ทั้งหนักทั้งเร็ว น้ำในอ่างกระฉอกล้นออกไปเต็มพื้น
แรงอัดที่ไม่ยั้งทำเอาฉันเกร็งกระตุก เสร็จคาตักเขาทั้งน้ำตา แขนสองข้างกอดคอเขาไว้แน่น หายใจหอบจนตัวโยน
ปราณยังไม่หยุด เขากัดฟันกระแทกย้ำเข้ามาอีกสี่ห้าครั้งติด แล้วครางออกมาเบา ๆ ก่อนจะปล่อยเข้ามาข้างในจนหมด
เขาซบหน้าลงกับคอฉัน หายใจหอบ กอดเอวฉันไว้แน่นจนตัวแนบชิดกัน ปล่อยให้ทุกอย่างค้างอยู่แบบนั้น
"ตกลงแล้วนะ... ออกจากห้องน้ำไป พี่คือแฟนผมแล้วนะเคท"
"นิสัยเสีย..." ฉันพูดเสียงเบาข้างหูเขา ทั้งที่ยังหายใจไม่ทัน
"เจ้าเล่ห์ชิบหาย... บังคับกันชัด ๆ"
ปราณหัวเราะในคอ เขาไม่เถียงสักคำ แต่กอดฉันแน่นขึ้นแล้วกดจมูกลงกับขมับฉันเบา ๆ
"แต่พี่ก็ยอมพูดเองนี่ครับ"
เขาค่อย ๆ ถอนตัวออก ลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มฉันขึ้นจากอ่าง ฉันไม่มีแรงจะขัดขืน ได้แต่ซุกหน้ากับอกเขา ปล่อยให้เขาเอาผ้าเช็ดตัวมาห่อแล้วเช็ดตัวให้ ก่อนจะวางฉันลงบนเตียงอย่างเบามือ ความนุ่มของที่นอนทำเอาฉันแทบจะหลับไปทันที
ปราณดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอก สอดตัวตามเข้ามานอนกอดฉันจากด้านหลัง ดึงตัวฉันเข้าไปชิด ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่ตรงท้ายทอย
ฉันอยากจะหันไปบ่น อยากจะบอกให้เขาแยกไปนอนดี ๆ แต่ตาหนักจนลืมไม่ขึ้นแล้ว
สุดท้าย... ฉันก็ปล่อยให้เขากอดไว้ แล้วหลับไปทั้งอย่างนั้น
"งานน่ะ... หนักแน่ครับพี่เคท"เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ กัดติ่งหูฉันเบาๆ แล้วกระซิบ"...โดยเฉพาะกะดึกบนเตียง เตรียมใจไว้เลยว่าผมใช้พี่คุ้มแน่"ฉันขนลุกไปทั้งตัว แต่เอี้ยวตัว สองมือยกขึ้นคล้องคอเขาไว้ นิ้วสอดเข้าไปในผมตรงท้ายทอย ดึงให้เขาก้มลงมามองหน้าใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน"เด็กเวร... หน้าเลือดขนาดนี้ คิดจะใช้งานพี่ยันเช้า ต้องจ่ายโอทีด้วยนะ"ฉันยิ้มมุมปาก จงใจยั่วกลับสายตาเขาเปลี่ยนเป็นดุขึ้นทันที เขาเลื่อนมือลงมาบีบสะโพกฉันแน่น รั้งตัวฉันให้แนบชิดกับเขาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง"ใครบอกว่าพี่เป็นคนทำงาน..." เสียงเขาแหบลง กัดฟันพูดเหมือนพยายามข่มอารมณ์"ตลอดทั้งคืนผมจะจัดการเองหมด... พี่มีหน้าที่แค่นอนครางรับเงินเดือนไปก็พอ"พูดยังไม่ทันขาดคำ ปราณก็ไม่ปล่อยให้ฉันได้เถียง เขากดจูบลงมาทันที จูบหนักๆ แบบเอาแต่ใจ จนความเย็นของลมรอบตัวทำอะไรไม่ได้อีก….สนามบินสุวรรณภูมิตอนนี้คนเยอะมาก ปราณชะงักฝีเท้า แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาคนที่ปั่นป่วนชีวิตเราไม่เลิก"เออ พี่เป้..." เสียงเขานิ่งมาก แต่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกทีปลายสายน่าจะเงียบ หรือไม่ก็เตรียมตั้งรับ เพราะหลังจากเรื่องวันนั้น พี่สาวเขาคง
"คุณปราณไม่ได้มาวุ่นวายครับ... เขาคือตัวแทนที่มีอำนาจตัดสินใจคนเดียวของกองทุนเราในดีลนี้"มิสเตอร์แอนเดอร์สันพูดแทรกขึ้นมาทั้งห้องเงียบกริบขึ้นมาทันทีภัทรหน้าซีดเผือด เขามองสลับไปมาระหว่างตัวแทนกองทุนกับเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสี่ที่เขาเคยมองข้ามมาตลอดปราณไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไร เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเบาๆ ขยับตัวนั่งหลังตรง ประสานมือไว้บนโต๊ะ สายตามองหน้าพี่เขยที่กำลังเหวออย่างใจเย็น"พี่คิดว่าบอร์ดที่อเมริกาจะยอมปล่อยเงินร้อยล้านให้โปรเจกต์พี่ง่ายๆ โดยไม่มีคนการันตีเหรอครับ?" เสียงของปราณนิ่งมาก ไม่ได้เยาะเย้ย แต่กดดันจนอีกฝ่ายแทบพูดไม่ออก"เงินลงทุนก้อนนี้... มันเป็นกองทุนส่วนตัวในชื่อผม"ภัทรยืนนิ่งไปเลย เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นมา หายใจติดขัดเหมือนคนพูดอะไรไม่ออก"เป็นไปไม่ได้... ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้" ภัทรเค้นเสียงออกมาปราณกระตุกยิ้มมุมปากนิดเดียว สายตาเรียบเฉยจนดูเย็นชา"พี่ก็ลองกลับไปถามเมียพี่ดูสิครับ..."เขาเว้นจังหวะ แล้วเลื่อนสายตามามองฉันที่ยืนอยู่ข้างหลังภัทรแวบหนึ่ง ปราณเคาะนิ้วลงบนแฟ้มเอกสาร หันไปพยักหน้าให้คุณแอนเดอร์สันนิดเดียว"คุณแอนเดอร์สันกับผมดูตัวเลขทั้งหมดแล้วครั
"พอเถอะปราณ..." ฉันตัดบทหน้านิ่ง "ที่ผ่านมาที่บอกว่าคบกัน... ลึก ๆ นายก็รู้ว่ามันแค่เซ็กส์แก้เหงา ไม่ใช่ความรักด้วยซ้ำ"ฉันยิ้มเยาะตัวเอง นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้"แค่ความอยากเอาชนะ แค่หลง หรือไม่ก็แค่ถูกใจเรื่องบนเตียงเท่านั้นแหละ... ตอนนี้นายเล่นพอแล้วก็กลับบ้านไปเถอะ พี่จะทำงาน"ฉันหยุดพูด สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดอารมณ์ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น"การที่นายเข้ามาในชีวิตพี่... ตอนแรกพี่คิดว่ามันคือกำไร เหมือนได้โชคสองชั้นที่ไม่ต้องลงทุนอะไร... แต่รู้ไหมตอนนี้พี่รู้สึกยังไง?"ฉันมองหน้าเขาตรง ๆ ไม่หลบตา"มันกลายเป็นหนี้เสียก้อนใหญ่ไปแล้วปราณ... การที่พี่ต้องมานั่งรอแชตที่นายไม่เคยส่งมา การที่พี่คิดถึงนายจนเสียงาน มันทำให้พี่คุมตัวเองไม่ได้เลย"ฉันลุกขึ้นยืน ขาแทบไม่มีแรงก้าว"ความสัมพันธ์บ้านี่มันกำลังทำให้ชีวิตพี่พัง... พี่ไม่เหลืออะไรให้เสียแล้ว"ฉันเกลียดตัวเองในตอนนี้ที่สุด... เกลียดที่ปล่อยให้ผู้ชายคนนี้เข้ามาทำให้ชีวิตที่อุตส่าห์จัดระบบไว้ดี ๆ พังไม่เป็นท่า"พอเถอะปราณ... พี่ไม่เอาแล้ว" ฉันตัดบทแล้วหันหลังให้"ออกไปเหอะ กลับไปอยู่ในที่ของนาย แล้วปล่อยให้พี่กลับไปใช้ชีวิตคนเดียวแ
สุดท้าย... ฉันก็เลือกทางที่เซฟที่สุดเรื่องเงินกับหน้าที่การงาน ฉันตัดสินใจตอบตกลงย้ายตามบอสไปเป็นเลขาฯ ที่บริษัทพ่อปูเป้คนอย่างเคทไม่เคยรอโชคชะตา และไม่เสียเวลามานั่งร้องไห้ให้สิ่งที่เสียไปแล้ว ในเมื่อความรักเป็นเรื่องที่คุมไม่ได้ ฉันก็แค่ตัดทิ้ง ฉันเริ่มจัดระเบียบชีวิตตัวเองใหม่ ตัดขาดทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา ลบแอปที่เคยใช้คุย ปิดการแจ้งเตือนทั้งหมดที่จะทำให้ฟุ้งซ่านจนเสียงานการไม่เอาความรู้สึกมาปน คือวิธีป้องกันตัวเองที่ดีที่สุดวันแรกของการทำงานในตึกใหม่ที่ใหญ่และหรูหรากว่าเดิม ฉันใส่สูทสีเข้มเรียบกริบ แต่งหน้าจัดเต็มจนดูนิ่งสนิทเหมือนเดิม แต่พอเปิดประตูเข้าไปในที่ทำงานใหม่ บรรยากาศรอบตัวก็กดดันจนแทบหายใจไม่ออกบอสในฐานะซีอีโอคนใหม่เริ่มใช้งานฉันหนักกว่าเดิม เขาเรียกใช้ฉันแทบทุกสิบนาทีเพื่อโชว์คนอื่นในบอร์ด ส่วนปูเป้ก็ขยันเดินมาที่โต๊ะฉันบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ คอยสั่งงานจุกจิกที่ไม่ใช่หน้าที่ฉัน ทั้งหมดก็แค่ตั้งใจจะบอกให้รู้ว่าที่นี่คือที่ของเธอ"คุณเคทคะ ช่วยสรุปยอดค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเป้ให้หน่อยนะคะ พอดีเป้ยุ่งมาก"ปูเป้วางกองบิลลงบนโต๊ะฉัน แล้วยิ้มเยาะ"อ้อ ลืมไป ที่นี่เราทำงานกันแบบ
หนึ่งเดือนเต็มที่เขาหายไปอยู่อีกซีกโลก...เวลาที่ต่างกันสิบกว่าชั่วโมงทำให้เราคุยกันแค่วันละไม่กี่ประโยค ฉันตัดความฟุ้งซ่านด้วยการทำงานลากยาวจนดึกทุกวัน พยายามบอกตัวเองว่ากลับมานิ่งได้เหมือนเดิมแล้ว ทั้งที่ลึก ๆ ยังรู้สึกโหวงจนน่าหงุดหงิด"สวัสดีค่ะคุณเคท"เสียงของปูเป้ดังขึ้นพร้อมกับที่เธอควงแขนภัทรเดินเข้ามาในห้องทำงาน ท้องเธอเริ่มโตขึ้นชัดเจน นิ้วนางข้างซ้ายใส่แหวนเพชรเม็ดโตจนสะดุดตาฉันลุกขึ้นยืนตามหน้าที่ ยื่นแฟ้มรายงานให้ภัทร"เอกสารสรุปยอดไตรมาสนี้ค่ะบอส ส่วนฝ่ายบัญชีฝากถามเรื่องกำหนดการเซ็นอนุมัติงบก่อนบอสจะลงไปดูไซต์งานสัปดาห์หน้า"ยังไม่ทันที่ภัทรจะรับ ปูเป้ก็ยื่นมือมาดึงแฟ้มไปตัดหน้า เธอเปิดดูผ่าน ๆ ก่อนจะเหลือบมองฉันแล้วยิ้มมุมปาก"งานเป๊ะเหมือนเดิมเลยนะคะคุณเคท... ถึงว่า พี่ภัทรถึงอยากหนีบคุณเคทตามไปอยู่ด้วยที่บริษัทคุณพ่อ"ฉันชะงัก หันไปมองหน้าภัทรทันที เขาดูเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด"เป้... พี่บอกแล้วไงว่าเรื่องนี้พี่จะคุยกับเคทเอง" ภัทรตัดบท ดึงแฟ้มกลับมาถือไว้ "เป้ไปรอที่รถก่อนเถอะ"ปูเป้ไม่สนใจ เธอยกมือลูบท้องตัวเอง มองฉันด้วยสายตาดูถูก"คนตัวคนเดียวอย่างคุณเคท วิ
จังหวะนั้นเอง ภัทรกับปูเป้ก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ภัทรดูเครียดจัด ส่วนปูเป้ยังคงพยายามยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นปราณไม่ยอมปล่อยมือฉัน เขาวางแก้วไวน์ลงโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนทันทีแบบไม่ไว้หน้าใคร"อ้าว จะไปไหน" ปูเป้ถามขึ้นมา ปราณเหลือบมองพี่สาว ก่อนจะหันไปจ้องหน้าภัทรตรง ๆ สายตาคู่นั้นดูเอาเรื่องแบบไม่มีเกรงใจ"ไม่อยู่แล้วครับ... แถวนี้กลิ่นไม่ค่อยดี"เขายิ้มมุมปาก มองภัทรตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยสายตาดูถูก"กลิ่นพวกคนขี้แพ้ที่ชอบใช้กำลังลับหลัง..."ภัทรหน้าตึงขึ้นทันที กำหมัดแน่นแต่ทำอะไรไม่ได้ปราณไม่รอให้ใครพูดต่อ เขากุมมือฉันไว้แน่น ดึงให้ฉันลุกขึ้นยืนข้างเขา"กลับเถอะเคท... อยู่นานกว่านี้เดี๋ยวมีเรื่อง"หลังคืนที่มีเรื่องกันหน้าห้องน้ำ ทุกอย่างก็กลับมาเงียบ ต่างคนต่างอยู่เหมือนพักรบชั่วคราว แต่ฉันไม่ได้ชะล่าใจ พร้อมรับมือตลอดเวลาตลอดหนึ่งเดือนเต็มที่เชียงใหม่ ปราณดูแลฉันดีมาก เขาบินมาหาฉันทุกครั้งที่ว่างจากตรวจงานที่โรงงานหรือเข้าประชุมที่กรุงเทพฯความอบอุ่น เซ็กส์ที่เข้ากันได้ดีจนน่ากลัว และการตามใจแบบกวน ๆ ของเขา ค่อย ๆ พังกำแพงที่ฉันตั้งไว้ทีละนิด... และมันเริ่มส่งผลกับสิ่งที่ฉันมั่นใจท







