All Chapters of วิวาห์ใต้ม่านวสันต์: Chapter 11 - Chapter 20

"เช่นนั้นคืนนี้...""คืนนี้คือคืนมงคลสมรส" เขาขัดขึ้นเรียบๆ แววตาของเขาทอดมองไปยังเงาดำที่ทาบทับอยู่บนบานหน้าต่างกระดาษด้านนอก "ฮูหยินคิดจะให้ท่านแม่ของข้า และบ่าวไพร่สายรองที่เฝ้าจับตาดูอยู่ด้านนอก นำเรื่องที่เราแยกห้องนอนกันตั้งแต่คืนแรกไปนินทา หรือใช้เป็นข้ออ้างส่งสาวใช้มาอุ่นเตียงให้ข้าในวันพรุ่งนี้หรืออย่างไร"เสิ่นจือเวยชะงักไป คำพูดของเขามีเหตุผล มารดาของเขาจ้องจะจับผิดนางอยู่แล้ว หากรู้ว่าเป็นการแต่งงานเพียงในนาม ย่อมต้องหาทางก้าวก่ายและบีบให้นางรับอนุเข้าจวนกู้เพื่อสืบสกุลอย่างแน่นอน นางคิดตื้นเกินไป นางมองเพียงเรื่องผลประโยชน์และการแยกพื้นที่ แต่ลืมมองภาพรวมของการรับมือกับตระกูลใหญ่"ข้าเข้าใจแล้ว" จือเวยพยักหน้ายอมรับ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องหอ "เช่นนั้น... คืนนี้ข้าจะเอนหลังที่ตั่งไม้ยาวริมหน้าต่างเองเจ้าค่ะ ใต้เท้าเชิญพักผ่อนบนเตียงเถิด พรุ่งนี้เรายังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก"นางทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียง ทว่ากู้ถิงเหิงกลับขยับตัวเข้ามาขวางหน้าเขายกมือขึ้นปลดเข็มขัดหยกที่คาดเอวออก เสียงหยกกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ ตามด้วยการปลดกระดุมเสื้อคลุมตัวนอกสีแดงมงคลออก เผยให้เห็

ปลายนิ้วของเสิ่นจือเวยเริ่มแดงเพราะความร้อนจากกระเบื้องเคลือบ ทว่าแผ่นหลังของนางยังคงตั้งตรง ใบหน้างดงามราบเรียบไร้ระลอกคลื่น นางเคยผ่านการกลั่นแกล้งจากแม่สามีสกุลหลี่ที่ร้ายกาจกว่านี้มาแล้ว การใช้อำนาจกดข่มด้วยความเงียบเช่นนี้ ไม่อาจทำให้นางหวั่นไหวได้"ท่านแม่"เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของกู้ถิงเหิงดังขึ้นทำลายความเงียบ แม้เขาจะไม่ได้ขยับตัว ทว่ากลิ่นอายกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ "ชาจะเย็นเสียก่อน รสชาติจะเสียเอาได้ขอรับ"คำพูดนั้นไม่ได้แข็งกร้าว ทว่าแฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ฮูหยินกู้ชะงักไปเล็กน้อย นางปรายตามองบุตรชายด้วยความขัดใจ ก่อนจะจำยอมยื่นมือออกมารับถ้วยชาจากเสิ่นจือเวยไปจิบเพียงริมฝีปากแตะ แล้ววางกระแทกลงบนโต๊ะข้างตัวเสียงดัง 'กึก'"สะใภ้ใหญ่" ฮูหยินกู้เอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความสั่งสอน "เจ้าแต่งเข้าจวนกู้ของเรา แม้ตระกูลเดิมของเจ้าจะมีทรัพย์สินมากมายเพียงใด ทว่าเมื่อก้าวข้ามธรณีประตูนี้มาแล้ว เจ้าคือคนของตระกูลขุนนาง กฎระเบียบและจารีตของตระกูลกู้เข้มงวดกว่าตระกูลพ่อค้ายิ่งนัก สตรีที่ดีต้องรู้จักคุณธรรมสี่ประการ ซื่อสัตย์ อดทน และที่สำคัญที่

ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย ความฉลาดเฉลียวของแม่ค้าประมวลผลอย่างรวดเร็ว "ใต้เท้าทราบได้อย่างไรเจ้าคะ ว่าข้าชอบทานอาหารหวานจานนี้"กู้ถิงเหิงคีบผักใบเขียวเข้าปากตนเองอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาสีหมึกของเขาไม่ได้มองสบตานาง ทว่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธใดๆ "ในงานเลี้ยงมงคลเมื่อคืน เปิ่นกวนสังเกตเห็นว่าฮูหยินแตะต้องอาหารคาวเพียงไม่กี่คำ ทว่ากลับปรายตามองจานขนมหวานบ่อยครั้ง อีกทั้งตระกูลเสิ่นมีพื้นเพมาจากเจียงหนาน ย่อมต้องโปรดปรานรากบัวกุ้ยฮวา... เปิ่นกวนเป็นอวี้สื่อ การสังเกตรายละเอียดเล็กน้อยของผู้คน เป็นสัญชาตญาณของการทำงาน"เหตุผลนั้นสมบูรณ์แบบ ไร้ช่องโหว่ และสอดคล้องกับบุคลิกของนักสืบสวนที่เคร่งครัดเช่นเขาอย่างที่สุดเสิ่นจือเวยผ่อนคลายลง นางหลงเชื่อคำอธิบายนั้นอย่างสนิทใจ โดยไม่รู้เลยว่า บุรุษตรงหน้าแทบไม่ได้แตะต้องอาหารในงานมงคลเมื่อคืนเลยด้วยซ้ำ เพราะสายตาของเขาจับจ้องมองเพียงริมฝีปากที่แตะขอบจอกสุราของนาง... ความทรงจำเรื่องรากบัวยัดไส้ข้าวเหนียว มาจากภาพเด็กสาวในเทศกาลโคมไฟเมื่อหกปีก่อน ที่ยืนเคี้ยวขนมจานนี้ด้วยรอยยิ้มสดใสต่างหาก"ใต้เท้าช่างสังเกตยิ่งนัก ขอบคุณเจ้าค่ะ" เสิ่

แสงสีส้มอมเหลืองจากตะเกียงน้ำมันยังคงสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระดาษของเรือนตะวันออก สะท้อนเงาร่างบอบบางที่นั่งหลังตรงอยู่หลังโต๊ะหนังสืออย่างชัดเจนดวงตาสีหมึกของเขามืดมิดลงเล็กน้อย ดึกดื่นป่านนี้แล้ว นางยังไม่ยอมพักผ่อนอีกหรือเขาก้าวเท้าไปทางเรือนตะวันออกโดยสัญชาตญาณ ทิ้งระยะห่างของข้อตกลงเรื่องเขตแดนไว้เบื้องหลัง เมื่อเข้าใกล้ประตูห้องรับรอง เขาพบเซี่ยจู สาวใช้คนสนิทของนาง กำลังนั่งสัปหงกพิงเสาไม้อยู่ด้านนอก อากาศยามดึกเริ่มเย็นจัดจนสาวใช้ตัวสั่นน้อยๆกู้ถิงเหิงไม่ได้ส่งเสียงปลุก เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปภายในห้องอย่างเงียบกริบราวกับเงาของราตรีอากาศภายในห้องรับรองของเรือนตะวันออกค่อนข้างเย็น เตาผิงทองเหลืองมุมห้องมีเพียงเถ้าถ่านสีเทาที่มอดดับไปแล้ว บ่าวไพร่คงไม่กล้าเข้ามารบกวนสมาธิของนายหญิงจึงไม่ได้เข้ามาเติมถ่านไม้สายตาของกู้ถิงเหิงหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของเสิ่นจือเวย นางสวมเพียงเสื้อคลุมตัวในสีขาวสะอาดทับด้วยเป้ยจื่อตัวบางสีฟ้าอ่อน ทรงผมที่เคยเกล้ามวยสูงอย่างประณีตในยามกลางวัน บัดนี้ถูกปล่อยสยายลงมาเคลียแผ่นหลัง ประดับเพียงปิ่นหยกขาวดอกอวี้หลานเล่มเดียวที่เขามอบให้นิ้วมือเรียวยาว

เจิ้งอวี่หันไปมอง ก่อนจะรีบประสานมือ "ฮูหยินกำลังมาทางนี้ขอรับ ผู้น้อยขอตัวก่อน" องครักษ์รู้หลบหลีก รีบถอยออกไปทางประตูหลังอย่างรู้หน้าที่กู้ถิงเหิงหยิบตำราขึ้นมาถือไว้อีกครั้ง แสร้งทำเป็นกำลังอ่านหนังสืออย่างสงบ ทว่าประสาทสัมผัสของเขาตื่นตัวเต็มที่ประตูห้องหนังสือถูกผลักออกเบาๆ เสิ่นจือเวยก้าวเข้ามาในชูฝางเป็นครั้งแรก นางสวมชุดเป้ยจื่อสีพลัมอ่อน ใบหน้าของนางที่เคยเคร่งเครียดมาตลอดหลายวัน บัดนี้มีร่องรอยของความประหลาดใจและตกตะลึงระคนกัน ในมือของนางถือม้วนกระดาษสีน้ำตาลที่มีตราประทับของศาลว่าการเมืองนางก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากโต๊ะหนังสือของเขาเพียงสามก้าว ดวงตากระจ่างใสจ้องมองบุรุษที่นั่งนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าไม่มีความดีใจจนเนื้อเต้น ไม่มีการคุกเข่าขอบคุณ นางฉลาดเกินกว่าจะเชื่อเรื่องบังเอิญในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บแห่งนี้ นางเชื่อมโยงข่าวการจับกุมตัวจ้าวผิงโดยกรมราชทัณฑ์ เข้ากับคำพูดของเขาในคืนนั้นได้อย่างรวดเร็วกู้ถิงเหิงวางตำราลง สบตากับนางอย่างสงบนิ่ง "ฮูหยินมีธุระอันใดหรือ ไม่ไปเตรียมตัวขึ้นศาลหรอกหรือ" เขาแสร้งถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเสิ่นจือเวยสูดลมหายใจเข้าลึก นางยก