บทที่ 12

นางพลิกตัวกลับมาตั้งแต่เมื่อใด!

ความตระหนกทำให้จือเวยรีบชักมือกลับและถดตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว ทว่าเพิ่งขยับได้เพียงครึ่งชุ่น สายตาของนางก็ปะทะเข้ากับดวงตาดำขลับล้ำลึกของกู้ถิงเหิงที่กำลังทอดมองมา

เขาตื่นอยู่นานแล้ว หรือบางที... อาจจะไม่ได้หลับเลยตลอดทั้งคืน

"ตื่นแล้วหรือ" เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน ไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวที่ถูกรบกวน มีเพียงความราบเรียบที่คาดเดาอารมณ์ไม่ถูก

เสิ่นจือเวยรีบผุดลุกขึ้นนั่ง จัดเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่ ใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะพยายามรักษาความนิ่งสงบของเถ้าแก่เนี้ยไว้ ทว่าความผิดพลาดที่ตนเองเป็นฝ่ายล่วงล้ำเขตแดนก่อน ทำให้นางเสียเปรียบในการเจรจาอย่างเห็นได้ชัด

"ข้า... ขอนอภัยใต้เท้ากู้ ข้านอนดิ้นและคงละเมอไปเอง ข้าไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินพื้นที่ของท่าน" นางรีบเอ่ยอธิบายอย่างรวดเร็ว

กู้ถิงเหิงยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง เขายกมือขึ้นลูบรอยยับบนสาบเสื้อที่นางเพิ่งกำเอาไว้ มุมปากที่เคยกดลึกเป็นเส้นตรงเสมอ บัดนี้กลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผู้มองกระตุกผิดจังหวะ

ดวงตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของนาง

"ดูเหมือนว่ากฎการแบ่งแยกอาณาเขตที่ฮูหยินตั้งไว้..." น้ำเสียงของเขาเจือแววหยอกเย้าที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้ความเย็นชา "เจ้าจะเป็นผู้ละเมิดมันเสียเองตั้งแต่คืนแรก"

แสงอรุณรุ่งที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยบรรเทาความร้อนผ่าวบนใบหน้าของเสิ่นจือเวยลงได้เลย

"ข้า... ข้าเพียงแค่ไม่คุ้นชินกับเตียงนอนที่แปลกไปเจ้าค่ะ" นางพยายามรักษาความเยือกเย็นของเถ้าแก่เนี้ยผู้ผ่านการเจรจาการค้ามานับไม่ถ้วน ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับดวงตาสีหมึกที่เต็มไปด้วยประกายหยอกเย้าของกู้ถิงเหิง

บุรุษที่ได้ฉายาว่าพญายมแห่งอวี้สื่อไถไม่ได้รุกไล่นางให้จนมุม เขาเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากเลือนหายไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เขายันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามและมั่นคง แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อตัวในสีขาวสะอาดตั้งตรงดุจต้นสนภูเขา

"เปิ่นกวนเข้าใจ" น้ำเสียงของเขากลับมาราบเรียบและเป็นงานเป็นการดังเดิม "รีบแต่งตัวเถิด วันนี้เจ้าต้องไปยกน้ำชาให้ท่านแม่ที่โถงใหญ่ สายกว่านี้จะดูไม่งาม"

เสิ่นจือเวยลอบระบายลมหายใจยาวเมื่อเขาก้าวออกไปหลังฉากกั้นไม้สลักลวดลายทิวทัศน์เพื่อชำระล้างร่างกาย นางรีบผุดลุกขึ้นจากเตียง จัดแจงเสื้อผ้าที่ยับย่นของตนเองให้เข้าที่ ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ในเช้าวันนี้เป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่า นางไม่อาจลดกำแพงความระแวดระวังลงได้แม้แต่วินาทีเดียวเมื่ออยู่ใกล้บุรุษผู้นี้ เขาอันตรายเกินไป... อันตรายต่อการควบคุมสติสัมปชัญญะของนาง

ครึ่งชั่วยามต่อมา เสิ่นจือเวยก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น นางอยู่ในชุดเป้ยจื่อสีทับทิมเข้มปักลายนกกระเรียนคู่ สวมกระโปรงจีบสีพลัมอ่อน ทรงผมเกล้ามวยสูงประดับด้วยปิ่นหยกขาวและหวีสับทองคำลวดลายประณีต ไม่ฉูดฉาดจนเกินงาม ทว่าก็ไม่เรียบง่ายจนเสียเกียรติฮูหยินของขุนนางขั้นสี่

กู้ถิงเหิงที่แต่งกายด้วยชุดขุนนางสีแดงเข้มคาดเข็มขัดหยกเรียบร้อยแล้ว ยืนรออยู่ริมหน้าต่าง เมื่อเขาหันกลับมามองนาง สายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่ที่ปิ่นหยกขาวบนศีรษะของนางครู่หนึ่ง มันคือปิ่นที่เขาส่งไปเป็นของหมั้น... ประกายความพึงพอใจลึกล้ำพาดผ่านดวงตาคมกริบคู่นั้น ก่อนที่เขาจะพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้

"ไปกันเถิด" เขาเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะก้าวเดินนำหน้าออกไป

เสิ่นจือเวยก้าวตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปตามระเบียงทางเดินของจวนสกุลกู้ บรรยากาศยามเช้าในจวนเงียบสงัด บ่าวไพร่มีเพียงหยิบมือ ทุกคนก้มหน้าเดินอย่างระมัดระวัง ไม่มีการจับกลุ่มซุบซิบนินทาเฉกเช่นในจวนสกุลหลี่ สภาพของจวนแม้จะสะอาดสะอ้าน ทว่าเสาไม้บางต้นสีลอกล่อน ลานหินมีรอยแตกร้าว บ่งบอกถึงความขัดสนเงินทองที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกอันสูงส่งของตระกูลขุนนางเก่าแก่

เมื่อก้าวเข้าสู่ 'เจิ้งถัง' หรือห้องโถงรับรองหลัก บรรยากาศก็แปรเปลี่ยนเป็นความกดดันอันหนักอึ้งทันที

ฮูหยินกู้ มารดาของกู้ถิงเหิง นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้หนานมู่ตำแหน่งประธาน นางเป็นสตรีวัยห้าสิบเศษที่ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บป่วยออดแอด ทว่าแววตาที่ทอดมองมายังเสิ่นจือเวยนั้นกลับคมปลาบและเย่อหยิ่ง สวมชุดผ้าไหมสีน้ำตาลเข้มเรียบๆ มือที่ผอมเกร็งจับขอบที่วางแขนแน่น ข้างกายมีแม่นมเฒ่าและสาวใช้สองคนยืนคอยปรนนิบัติ

กู้ถิงเหิงประสานมือคารวะมารดา ก่อนจะก้าวไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งซ้าย ปล่อยให้เสิ่นจือเวยยืนอยู่กลางห้องโถงเพียงลำพัง

"ฮูหยิน เชิญยกน้ำชาเจ้าค่ะ" แม่นมเฒ่าเอ่ยเสียงเรียบ พลางยื่นถาดไม้ที่มีถ้วยชาเคลือบสีศิลาดลสองใบมาตรงหน้านาง

เสิ่นจือเวยยอบกายลงคุกเข่าบนเบาะรองอย่างนุ่มนวลตามจารีตที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีเยี่ยม นางประคองถ้วยชาขึ้นเหนือศีรษะ "ท่านแม่ โปรดดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ"

ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องโถง ฮูหยินกู้ไม่ได้ยื่นมือออกมารับถ้วยชาในทันที นางจงใจปล่อยให้ลูกสะใภ้ม่ายคุกเข่าประคองถ้วยชาที่ร้อนจัดอยู่อย่างนั้น สายตาของแม่สามีกวาดมองตั้งแต่ปิ่นหยกบนศีรษะจรดชายกระโปรงของเสิ่นจือเวย ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าที่ไม่ได้มาตรฐาน