บทที่ 19

เจิ้งอวี่หันไปมอง ก่อนจะรีบประสานมือ "ฮูหยินกำลังมาทางนี้ขอรับ ผู้น้อยขอตัวก่อน" องครักษ์รู้หลบหลีก รีบถอยออกไปทางประตูหลังอย่างรู้หน้าที่

กู้ถิงเหิงหยิบตำราขึ้นมาถือไว้อีกครั้ง แสร้งทำเป็นกำลังอ่านหนังสืออย่างสงบ ทว่าประสาทสัมผัสของเขาตื่นตัวเต็มที่

ประตูห้องหนังสือถูกผลักออกเบาๆ เสิ่นจือเวยก้าวเข้ามาในชูฝางเป็นครั้งแรก นางสวมชุดเป้ยจื่อสีพลัมอ่อน ใบหน้าของนางที่เคยเคร่งเครียดมาตลอดหลายวัน บัดนี้มีร่องรอยของความประหลาดใจและตกตะลึงระคนกัน ในมือของนางถือม้วนกระดาษสีน้ำตาลที่มีตราประทับของศาลว่าการเมือง

นางก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากโต๊ะหนังสือของเขาเพียงสามก้าว ดวงตากระจ่างใสจ้องมองบุรุษที่นั่งนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า

ไม่มีความดีใจจนเนื้อเต้น ไม่มีการคุกเข่าขอบคุณ นางฉลาดเกินกว่าจะเชื่อเรื่องบังเอิญในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บแห่งนี้ นางเชื่อมโยงข่าวการจับกุมตัวจ้าวผิงโดยกรมราชทัณฑ์ เข้ากับคำพูดของเขาในคืนนั้นได้อย่างรวดเร็ว

กู้ถิงเหิงวางตำราลง สบตากับนางอย่างสงบนิ่ง "ฮูหยินมีธุระอันใดหรือ ไม่ไปเตรียมตัวขึ้นศาลหรอกหรือ" เขาแสร้งถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เสิ่นจือเวยสูดลมหายใจเข้าลึก นางยกม้วนหมายศาลในมือขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาปรารถนาจะครอบครอง ขยับเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทะลวงผ่านเปลือกนอกของพญายมอย่างตรงไปตรงมา

"ศาลยกฟ้องคดีของข้าแล้ว... ใต้เท้า ท่านได้ยื่นมือเข้าไปสอดแทรกคดีของข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ"

หมึกสีดำขลับจากแท่นหินต้วนเหยียนค่อยๆ แห้งซึมลงบนกระดาษบัญชีหน้าสุดท้าย

เสิ่นจือเวยวางพู่กันขนหมาป่าด้ามหยกขาวลงบนแท่นพักอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเรียวที่ยังมีคราบหมึกจางๆ ติดอยู่เลื่อนไปปิดสมุดปกสีน้ำเงินเข้มเข้าหากัน เสียงกระดาษกระทบกันเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบของห้องรับรองแห่งเรือนตะวันออก

แสงแดดยามสายของฤดูใบไม้ผลิสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระดาษ ทาบทับลงบนโต๊ะไม้หวงฮวาหลี ทว่าความอบอุ่นของวสันตฤดูไม่อาจละลายความเย็นเยียบที่เกาะกุมอยู่ในใจของหญิงสาวได้เลยแม้แต่น้อย

คดีฟ้องร้องของตระกูลหลี่ถูกศาลว่าการเมืองสั่งยกฟ้องไปแล้ว ทุกอย่างจบลงอย่างง่ายดายและรวดเร็วจนน่าขัน สุนัขหน้าเลือดที่เคยเห่าหอนข่มขู่ว่าจะฉีกทึ้งชื่อเสียงของนาง บัดนี้กลับถูกตีแสกหน้าและปิดปากเงียบกริบอยู่ในจวนซอมซ่อของพวกมัน

ทว่าชัยชนะครั้งนี้กลับไม่ได้นำมาซึ่งความโล่งใจอย่างที่นางคาดหวัง

เมื่อวานนี้ ตอนที่นางถือหมายศาลที่ถูกตีกลับไปเผชิญหน้ากับกู้ถิงเหิงถึงในชูฝาง เพื่อถามไถ่ว่าเขาเป็นผู้สอดแทรกมือเข้ามาจัดการคดีนี้ใช่หรือไม่ บุรุษผู้ได้ฉายาว่าพญายมแห่งอวี้สื่อไถกลับไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธอย่างชัดเจน

เขาเพียงแค่หลุบตากลับไปอ่านตำราพิชัยสงครามในมือ และตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่นลมว่า 'ศาลว่าการเมืองตัดสินตามพยานหลักฐาน ฮูหยินมีบัญชีที่โปร่งใส ไฉนจึงคิดว่าต้องพึ่งพาบารมีของอวี้สื่อไถเล่า'

คำพูดของเขาฟังดูไร้ที่ติ ทว่าเสิ่นจือเวยไม่ใช่สตรีในห้องหอที่อ่อนต่อโลก นางเติบโตมากับการเจรจาการค้า การประเมินสายตาผู้คน และการอ่านความหมายที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มจอมปลอม นางรู้ดีว่าจ้าวผิง ผู้ช่วยนายอำเภอหน้าเงินผู้นั้น ไม่มีทางถูกกรมราชทัณฑ์บุกเข้าจับกุมตัวคาจวนในเวลาที่ประจวบเหมาะเช่นนี้ หากไม่มี 'มือที่มองไม่เห็น' คอยชักใยและส่งหลักฐานความผิดที่รัดกุมที่สุดไปถึงเบื้องบน

มือที่ทรงอำนาจ เด็ดขาด และสามารถล้มกระดานของศัตรูได้โดยไม่ต้องออกแรง... มือของกู้ถิงเหิง

เสิ่นจือเวยลุกขึ้นจากเก้าอี้ นางเดินไปหยุดยืนที่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองข้ามกำแพงกั้นกลางไปยังทิศทางของ 'ชูฝาง' อันเป็นเขตหวงห้ามของบุรุษผู้นั้น

ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอก ในด้านหนึ่ง นางรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เกราะกำบังที่นางเลือกใช้เงินห้าส่วนของกำไรเพื่อซื้อมานั้น ใช้งานได้ยอดเยี่ยมเกินกว่าที่คาดคิด เขาไม่เพียงแต่ปกป้องนางจากคำนินทา แต่ยังจัดการถอนรากถอนโคนอุปสรรคให้พ้นทางอย่างหมดจด

ทว่าในอีกด้านหนึ่ง สัญชาตญาณความระแวดระวังที่ฝังรากลึกของนางกลับร้องเตือนอย่างบ้าคลั่ง

นางแต่งงานครั้งนี้เพื่อหลีกหนีจากการถูกควบคุมชีวิต นางต้องการเป็นผู้คุมเกม ต้องการใช้ความสามารถและหลักฐานเพื่อต่อสู้ด้วยตัวเอง ทว่ากู้ถิงเหิงกลับปัดมือของนางออกอย่างแนบเนียน และจัดการทุกอย่างแทนตามวิธีของเขา แม้ผลลัพธ์จะออกมาดี แต่นั่นหมายความว่านางกำลังสูญเสียอำนาจในการควบคุมกระดานหมากของชีวิตตนเองไปทีละน้อย

หากเขาสามารถบงการผู้ช่วยนายอำเภอได้เพียงพลิกฝ่ามือ แล้ววันหนึ่งข้างหน้า เขาจะไม่บงการชีวิตของนางเช่นเดียวกันหรือ

"นายหญิงเจ้าคะ" เสียงของเซี่ยจูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดไม้ที่มีถ้วยชาและขนมกุ้ยฮวาส่งกลิ่นหอมกรุ่น "พักสายตาดื่มชาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ บัญชีของร้านผ้าไหมทั้งสามแห่ง นายหญิงตรวจทานจนรอบคอบไร้ที่ติแล้ว ตระกูลหลี่ไม่มีทางหาช่องโหว่มาฟ้องร้องได้อีกแน่นอนเจ้าค่ะ"

เสิ่นจือเวยหมุนตัวกลับมา นางรับถ้วยชาเคลือบสีศิลาดลมาถือไว้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือ "ตระกูลหลี่หมดสภาพที่จะต่อกรแล้ว ทว่ายังมีพวกพ่อค้าหน้าเลือดที่หางโจวอีก ข่าวที่จื่อรุ่ยส่งมาเมื่อวานบอกว่า สมาคมพ่อค้าไหมที่นั่นกำลังเตรียมจะยื่นเรื่องต่อศาลท้องถิ่น อ้างสิทธิ์ในการขอแบ่งโควตาการทอผ้าไหมลายราชสำนักของเรา โดยใช้ช่องโหว่เรื่องที่ข้าเป็นหญิงม่ายและอาจไม่มีสิทธิ์สืบทอดสัญญาการค้าฉบับเดิมของตระกูล"

"คนพวกนี้ช่างหน้าด้านนัก!" เซี่ยจูวางจานขนมลงอย่างกระแทกกระทั้น "พอเห็นว่านายหญิงชนะคดีตระกูลหลี่ ก็รีบหาทางกลั่นแกล้งเรื่องโควตาสินค้าแทน"

"การค้าก็คือสงครามที่ไร้หยาดเลือด"