บทที่ 14

เสิ่นจือเวยรับพวงกุญแจมาถือไว้ ความหนักของทองเหลืองสะท้อนถึงความหนักอึ้งของอำนาจที่เขาโยนมาใส่มือนางอย่างง่ายดาย นางโบกมือให้ลุงฟู่ออกไป ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะไม้หวงฮวาหลีตัวใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามา นิ้วเรียวหยิบสมุดบัญชีเล่มบนสุดขึ้นมาเปิดดู

เพียงแค่พลิกผ่านหน้าแรก คิ้วเรียวพาดเฉียงของนางก็ขมวดเข้าหากัน

เสียงลูกปัดไม้ของลูกคิดรางไม้สลักดัง 'แกร๊กๆ' อย่างรวดเร็วภายใต้ปลายนิ้วที่ชำนาญของนาง เสิ่นจือเวยไล่สายตาอ่านตัวเลขรายรับรายจ่ายอย่างละเอียด ยิ่งอ่าน ความตระหนกก็ยิ่งก่อตัวขึ้นในใจ

จวนสกุลกู้... ยากจนข้นแค้นกว่าที่สายข่าวของนางรายงานมาเสียอีก

เบี้ยหวัดขุนนางขั้นสี่ของกู้ถิงเหิง แม้จะนับว่าสูงสำหรับชาวบ้านทั่วไป ทว่าเมื่อนำมาหักลบกับค่าหยูกยาชั้นเลิศที่ต้องต้มให้ฮูหยินกู้ดื่มทุกวัน ค่าจ้างบ่าวไพร่ ค่าซ่อมแซมเรือนหลักที่ผุพังตามกาลเวลา และค่าใช้จ่ายตามธรรมเนียมสังคมในการส่งของขวัญแสดงความยินดีตามเทศกาลต่างๆ ให้แก่ขุนนางผู้ใหญ่... ยอดคงเหลือในแต่ละเดือนแทบจะติดลบ

ทว่าสิ่งที่ทำให้เสิ่นจือเวยตื่นตะลึงที่สุด ไม่ใช่ความยากจน แต่เป็นความ 'สะอาด' ของบัญชีเหล่านี้

ไม่มีร่องรอยของการรับส่วย ไม่มีเงินก้อนโตที่ได้มาอย่างไม่โปร่งใส ไม่มีรายได้จากการใช้อำนาจหน้าที่ไปบังคับขู่เข็ญพ่อค้า กู้ถิงเหิงแบกรับจวนที่กำลังจะล่มสลายนี้ด้วยเงินเดือนที่มาจากหยาดเหงื่อแรงกายและความซื่อสัตย์อย่างถึงที่สุด

นิ้วของนางหยุดชะงักที่หน้าบัญชีเดือนล่าสุด... บันทึกการถอนเงินเก็บก้อนสุดท้ายของจวน จำนวนเงินนั้นตรงกับมูลค่าของปิ่นหยกขาวดอกอวี้หลาน ผ้าไหมทอทองคำซูโจว และชุดเครื่องชาหยกหิมะ ที่เขาส่งไปเป็นของหมั้นให้นางพอดี

เขาใช้เงินเก็บหยดสุดท้ายของตระกูล... เพื่อซื้อของหมั้นที่ล้ำค่าที่สุดมาวางแทบเท้านาง เพื่อรักษาเกียรติของหญิงม่ายเช่นนางต่อหน้าชาวเมืองเปี้ยนจิง

"เขาไม่ได้หวงแหนอำนาจเลยแม้แต่น้อย" เสิ่นจือเวยพึมพำกับตนเอง สายตาจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรหมึกสีดำบนกระดาษบัญชี

เขาโยนกุญแจทุกดอกในบ้านให้นาง เผยให้เห็นบาดแผลและความขัดสนของตระกูลตนเองอย่างหมดเปลือก ไม่มีการเสแสร้งสร้างภาพว่ามั่งคั่ง ไม่มีการซุกซ่อนบัญชีลับ เขาทำตามข้อตกลงทุกประการอย่างซื่อตรงและเด็ดขาด สมกับฉายาพญายมแห่งอวี้สื่อไถที่เคร่งครัดต่อกฎหมายและสัญญา

ความหวาดระแวงว่าเขาจะหาทางฮุบสินเดิมของนางเหมือนตระกูลหลี่ พังทลายลงไปกว่าครึ่ง เสิ่นจือเวยผ่อนลมหายใจยาว แผ่นหลังที่เคยเกร็งเขม็งมาตลอดตั้งแต่ก้าวเข้าจวนกู้ ค่อยๆ ผ่อนคลายลง นางเริ่มมองบุรุษผู้นี้ในมุมใหม่... เขาไม่ใช่แค่นักล่าผลประโยชน์ แต่เป็น 'สหายทางการค้า' ที่มีคุณธรรมและพึ่งพาได้อย่างแท้จริง

นางตัดสินใจแล้ว นางจะใช้กำไรห้าส่วนจากร้านผ้าไหมตามที่ตกลงไว้ มาบริหารจวนสกุลกู้ให้กลับมายิ่งใหญ่และสมเกียรติขุนนางขั้นสี่อีกครั้ง นี่คือการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตของนาง

...

ยามพลบค่ำ ท้องฟ้าเหนือเมืองเปี้ยนจิงถูกย้อมด้วยสีส้มอมม่วง แสงโคมไฟประดับตามทางเดินในจวนสกุลกู้เริ่มถูกจุดให้สว่างไสว

กู้ถิงเหิงกลับมาจากศาลาว่าการอวี้สื่อไถ เขาไม่ได้ตรงกลับไปยังเรือนตะวันตกอันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา ทว่ากลับก้าวเดินไปตามทางเดินหินที่ทอดยาวสู่เรือนตะวันออก

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องรับรองของเรือนตะวันออก บรรยากาศที่เคยอ้างว้างและหนาวเหน็บของจวนกู้กลับเปลี่ยนไป กลิ่นหอมของอาหารเลิศรสลอยมากระทบจมูก โต๊ะกลมกลางห้องถูกปูด้วยผ้าปูโต๊ะไหมสีอ่อนสะอาดตา บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารสี่ห้าอย่างที่จัดวางอย่างประณีตงดงาม ควันกรุ่นร้อนๆ ลอยขึ้นจากชามกระเบื้องเคลือบ

เสิ่นจือเวยที่เปลี่ยนมาสวมชุดเป้ยจื่อสีฟ้าอ่อนสบายตา กำลังยืนสั่งการสาวใช้ให้จัดเตรียมตะเกียบเงิน เมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามา นางไม่ได้แสดงอาการประหม่าเหมือนเมื่อเช้า ทว่ายอบกายคารวะอย่างเป็นธรรมชาติ

"ใต้เท้าเหน็ดเหนื่อยจากราชการมาทั้งวัน เชิญนั่งพักก่อนเจ้าค่ะ" นางผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ข้าให้พ่อครัวที่มาจากตระกูลเสิ่นเตรียมอาหารค่ำไว้ ถือเป็นการขอบคุณที่ใต้เท้าช่วยออกหน้าปกป้องข้าที่โถงใหญ่เมื่อเช้า และ... ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจที่มอบสมุดบัญชีทั้งหมดให้ข้าจัดการ"

กู้ถิงเหิงมองใบหน้าที่ผ่อนคลายลงของนาง รังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขาลดระดับลงอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวไปนั่งลงที่โต๊ะอย่างเงียบเชียบ

ไม่มีการเอื้อนเอ่ยถ้อยคำหวานหู ไม่มีการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามประสาสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน ตามจารีตโบราณ กินไม่พูด นอนไม่จา' ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะอาหารกลับไม่ได้อึดอัด มันเต็มไปด้วยความสงบเงียบของการยอมรับซึ่งกันและกัน

เสิ่นจือเวยคีบเนื้อปลาเจี่ยนนึ่งซีอิ๊วเข้าปากอย่างเงียบๆ นางประเมินรสชาติของอาหารในใจ พลางลอบสังเกตบุรุษฝั่งตรงข้าม ท่วงท่าการกินของเขาเรียบร้อย สง่างาม และไร้เสียงกระทบของตะเกียบ เขาไม่เลือกกิน แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการชื่นชอบสิ่งใดเป็นพิเศษ

ทว่าจู่ๆ ตะเกียบเงินในมือของกู้ถิงเหิงก็ยื่นข้ามโต๊ะมา

เขาคีบ 'รากบัวยัดไส้ข้าวเหนียวราดน้ำเชื่อมกุ้ยฮวา' ชิ้นหนึ่งที่จัดเรียงอย่างสวยงามในจาน วางลงในถ้วยกระเบื้องสีขาวของนางอย่างแผ่วเบา

เสิ่นจือเวยชะงักค้าง ตะเกียบในมือของนางหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ

รากบัวยัดไส้ข้าวเหนียวเป็นขนมหวานขึ้นชื่อของเจียงหนาน และเป็นอาหารจานโปรดที่สุดของนาง... ของโปรดที่แม้แต่น้องชายอย่างเสิ่นจื่อรุ่ยบางครั้งก็ยังหลงลืม ทว่าบุรุษที่เพิ่งรู้จักมักจี่กันเพียงไม่กี่วันผู้นี้ กลับคีบมันวางลงในถ้วยของนางอย่างแม่นยำ