บทที่ 15

ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย ความฉลาดเฉลียวของแม่ค้าประมวลผลอย่างรวดเร็ว "ใต้เท้าทราบได้อย่างไรเจ้าคะ ว่าข้าชอบทานอาหารหวานจานนี้"

กู้ถิงเหิงคีบผักใบเขียวเข้าปากตนเองอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาสีหมึกของเขาไม่ได้มองสบตานาง ทว่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธใดๆ "ในงานเลี้ยงมงคลเมื่อคืน เปิ่นกวนสังเกตเห็นว่าฮูหยินแตะต้องอาหารคาวเพียงไม่กี่คำ ทว่ากลับปรายตามองจานขนมหวานบ่อยครั้ง อีกทั้งตระกูลเสิ่นมีพื้นเพมาจากเจียงหนาน ย่อมต้องโปรดปรานรากบัวกุ้ยฮวา... เปิ่นกวนเป็นอวี้สื่อ การสังเกตรายละเอียดเล็กน้อยของผู้คน เป็นสัญชาตญาณของการทำงาน"

เหตุผลนั้นสมบูรณ์แบบ ไร้ช่องโหว่ และสอดคล้องกับบุคลิกของนักสืบสวนที่เคร่งครัดเช่นเขาอย่างที่สุด

เสิ่นจือเวยผ่อนคลายลง นางหลงเชื่อคำอธิบายนั้นอย่างสนิทใจ โดยไม่รู้เลยว่า บุรุษตรงหน้าแทบไม่ได้แตะต้องอาหารในงานมงคลเมื่อคืนเลยด้วยซ้ำ เพราะสายตาของเขาจับจ้องมองเพียงริมฝีปากที่แตะขอบจอกสุราของนาง... ความทรงจำเรื่องรากบัวยัดไส้ข้าวเหนียว มาจากภาพเด็กสาวในเทศกาลโคมไฟเมื่อหกปีก่อน ที่ยืนเคี้ยวขนมจานนี้ด้วยรอยยิ้มสดใสต่างหาก

"ใต้เท้าช่างสังเกตยิ่งนัก ขอบคุณเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยคีบรากบัวชิ้นนั้นเข้าปาก ความหวานหอมของดอกกุ้ยฮวาแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น พร้อมกับความอบอุ่นสายหนึ่งที่ก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบเชียบ

นางรินชาอู่หลงต้าหงเผาร้อนๆ ลงในถ้วยของเขา เป็นการตอบแทน

บรรยากาศมื้ออาหารค่ำดำเนินไปอย่างราบรื่น กำแพงที่มองไม่เห็นระหว่างคนทั้งสองเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้นทีละน้อย การร่วมโต๊ะอาหารครั้งแรกในฐานะสามีภรรยา ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เสิ่นจือเวยจินตนาการไว้

ทว่าความสงบสุขนั้นมักอยู่ได้ไม่นานในเมืองเปี้ยนจิงที่เต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำ

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก ทำลายความเงียบงันภายในห้องรับรอง เซี่ยจู สาวใช้คนสนิทของจือเวย ถลันพรวดพราดเข้ามาในห้อง ใบหน้าของนางตื่นตระหนกและซีดเผือด ลืมแม้กระทั่งมารยาทการรอขออนุญาตก่อนเข้าพบ

"นายหญิง! ใต้เท้า! แย่แล้วเจ้าค่ะ!" เซี่ยจูทรุดตัวลงคุกเข่า หอบหายใจรุนแรง

"มีมารยาทหน่อยเซี่ยจู ต่อหน้าใต้เท้า เจ้าจะทำตัววู่วามเช่นนี้ไม่ได้" เสิ่นจือเวยดุเสียงเรียบ นางวางตะเกียบลงบนที่วาง ทว่าคิ้วของนางเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นสิ่งของในมือของสาวใช้

มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลประทับตราครั่งสีแดงเข้ม... ตราประทับของศาลว่าการเมืองเปี้ยนจิง

"บ่าวขอนอภัยเจ้าค่ะ ทว่า... เจ้าหน้าที่จากศาลว่าการเมืองเพิ่งนำหมายศาลนี้มาส่งที่หน้าประตูจวนสกุลกู้ ระบุชื่อให้นายหญิงเป็นผู้รับโดยตรงเจ้าค่ะ" เซี่ยจูยื่นซองเอกสารส่งให้ด้วยมือที่สั่นเทา

เสิ่นจือเวยรับซองเอกสารมาฉีกเปิดออกอย่างรวดเร็ว กู้ถิงเหิงไม่ได้เอ่ยขัดขวาง เขาเพียงวางตะเกียบลงเช่นกัน สายตาคมกริบของเขาทอดมองใบหน้าของภรรยา รอประเมินสถานการณ์

นัยน์ตาของเสิ่นจือเวยเย็นเยียบลงทันทีที่ไล่สายตาอ่านข้อความบนกระดาษ นิ้วเรียวที่จับขอบกระดาษบีบแน่นจนข้อขาว

"เกิดอันใดขึ้น" กู้ถิงเหิงเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหา

เสิ่นจือเวยเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของนางปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดื้อรั้นและไฟโทสะที่ถูกจุดให้ลุกโชน นางไม่ได้แต่งงานเพื่อมาเป็นสตรีที่คอยหลบอยู่หลังแผ่นหลังของบุรุษ นางคือนักสู้แห่งวงการค้า

"ตระกูลหลี่ยังไม่ยอมรามือเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยวางหมายศาลลงบนโต๊ะ เลื่อนไปตรงหน้าเขา "นายท่านผู้เฒ่าหลี่ไปยื่นฟ้องต่อศาลว่าการเมือง กล่าวหาว่าข้า... เสิ่นจือเวย... อาศัยช่วงเวลาชุลมุนตอนขนย้ายสินเดิม ลักลอบขน 'ภาพวาดโบราณและเครื่องหยกบรรพชน' ของจวนสกุลหลี่ติดมือกลับมาด้วย ข้อหาลักทรัพย์อดีตสามี มีโทษถึงขั้นยึดทรัพย์สินทั้งหมดและโบยสามสิบไม้ พวกเขาอ้างว่ามีพยานรู้เห็นชัดเจน และผู้ช่วยนายอำเภอที่ศาลว่าการเมืองก็รับฟ้องแล้วด้วยเจ้าค่ะ"

กู้ถิงเหิงปรายตามองหมายศาลนั้นเพียงแวบเดียว ดวงตาสีหมึกของเขามืดมิดลงราวกับท้องฟ้ายามพายุตั้งเค้า บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารที่เคยอบอุ่น พลันลดอุณหภูมิลงจนหนาวสั่น

พญายมแห่งอวี้สื่อไถขยับแหวนหยกบนนิ้วหัวแม่มืออย่างเชื่องช้า "ลูกไม้ตื้นๆ ของสุนัขจนตรอก... ฮูหยินต้องการให้เปิ่นกวนส่งเจิ้งอวี่นำป้ายหยกอวี้สื่อไปที่ศาลว่าการเมือง เพื่อสั่งระงับคดีไร้สาระนี้หรือไม่"

ข้อเสนอนั้นง่ายดายและทรงพลัง หากเขาเพียงเอ่ยปากคำเดียว ผู้ช่วยนายอำเภอท้องถิ่นย่อมต้องแทบคลานมาโขกศีรษะขอขมาที่หน้าจวนกู้

ทว่าเสิ่นจือเวยกลับส่ายหน้าช้าๆ นางลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงสีพลัมอ่อนสะบัดพลิ้ว รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอวบอิ่ม

"ไม่ต้องรบกวนบารมีของใต้เท้าหรอกเจ้าค่ะ" น้ำเสียงของนางเด็ดขาดและแฝงความหยิ่งทะนง "พวกมันใช้กฎหมายมาท้าทาย ข้าก็จะใช้หลักฐานทางบัญชีตบหน้าพวกมันกลางศาลให้ตาหูสว่าง... ข้าจะไปสู้คดีนี้ด้วยตัวข้าเอง!"

กลิ่นหมึกหินต้วนเหยียนที่ถูกฝนจนข้นคลั่ก ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของกู้ถิงเหิง ณ ศาลาว่าการสำนักตรวจการอวี้สื่อไถ

บรรยากาศภายในสถานที่ราชการแห่งนี้เย็นเยียบและเคร่งครัดเสมอ ขุนนางทุกคนก้มหน้าก้มตาทำงานของตน ไร้เสียงพูดคุยหยอกล้อ ทว่าสำหรับกู้ถิงเหิง ความเงียบสงัดเช่นนี้คือความคุ้นชิน เขาประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ แผ่นหลังกว้างตั้งตรงดุจคันศรที่ถูกง้างจนสุด ดวงตาสีหมึกดำมืดดุจห้วงน้ำลึกกวาดมองตัวอักษรบนม้วนไม้ไผ่และกระดาษรายงานที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า

"นายท่าน"