บทที่ 18

"หากศาลเมืองเปี้ยนจิงไม่ให้ความเป็นธรรม ข้าก็จะตีกลองร้องทุกข์ที่ศาลต้าหลี่ ถวายฎีกาข้ามขั้น ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันสมหวังเด็ดขาด!" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านเล็กน้อย ทว่าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

กู้ถิงเหิงทอดมองใบหน้าที่ดื้อรั้นนั้น ความรู้สึกอยากปกป้องตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างรุนแรง เขาอยากจะบอกนางว่าไม่ต้องกังวลสิ่งใด เขาได้จัดการจ้าวผิงไปแล้ว พรุ่งนี้นางจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับความอัปยศใดๆ ทั้งสิ้น

ทว่าเขารู้ดีว่า หากเขาพูดออกไป สตรีที่ภาคภูมิใจในความสามารถของตนเองผู้นี้ จะต้องรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า นางจะมองว่าเขาดูแคลนความสามารถของนาง และมองว่าตนเองกลายเป็นเพียงนกน้อยที่ต้องหลบอยู่ใต้ปีกของเขา

สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงมาที่มือของนางที่วางอยู่บนโต๊ะ

ปลายนิ้วเรียวสวยของนางเปื้อนคราบน้ำหมึกสีดำจากการพลิกหน้ากระดาษบัญชีนับร้อยหน้า คราบหมึกนั้นตัดกับผิวขาวกระจ่างของนางอย่างชัดเจน บ่งบอกถึงความเหน็ดเหนื่อยและการทำงานอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืน

กู้ถิงเหิงรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ฝ่ามือ เขาอยากจะเอื้อมมือออกไป คว้ามือเล็กๆ นั้นมากุมไว้ ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่มค่อยๆ ซับคราบหมึกเหล่านั้นออกให้หมดจด อยากจะดึงร่างบอบบางที่กำลังแบกรับภาระหนักอึ้งนี้เข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน และบอกนางว่า 'พักผ่อนเถิด ข้าอยู่ที่นี่แล้ว'

มือหนาของเขาขยับขึ้นจากข้างลำตัวอย่างลืมตัว ปลายนิ้วของเขาเกือบจะสัมผัสเข้ากับปลายนิ้วที่เปื้อนหมึกของนาง...

ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เสิ่นจือเวยกลับขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างตามความเคยชิน

การกระทำนั้นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงบนใบหน้าของพญายมแห่งอวี้สื่อไถ กู้ถิงเหิงชะงักมือค้างอยู่กลางอากาศ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มสัญชาตญาณความปรารถนาและความหวงแหนของบุรุษเพศให้จมลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ

เขาไม่ลืมเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ เขาไม่อาจล้ำเส้นจนทำให้นางหวาดระแวงและวิ่งหนีไป

เขาค่อยๆ งอนิ้วมือเข้าหากันเป็นกำปั้นหลวมๆ ก่อนจะดึงมือกลับและวางลงบนกองสมุดบัญชีแทน เขาจัดแจงขอบสมุดบัญชีที่วางระเกะระกะให้ตรงกันด้วยท่าทีราบเรียบ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

"ความมุ่งมั่นของฮูหยินเป็นเรื่องน่ายกย่อง" กู้ถิงเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเย็นชาและเป็นงานเป็นการดังเดิม "ทว่าการทำศึก ย่อมต้องรู้จักประเมินกำลังศัตรูและสถานการณ์ อย่าหักโหมจนเกินไป พักผ่อนเสียเถิด"

เข็มขัดหยกกระทบกันเบาๆ เมื่อเขาหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง

"ใต้เท้า..." เสิ่นจือเวยเรียกเขาไว้ น้ำเสียงของนางอ่อนลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย แฝงความสับสน "หากพรุ่งนี้ จ้าวผิงตั้งใจจะอยุติธรรมต่อข้าจริงๆ... ใต้เท้าจะ..."

นางหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ความหยิ่งทะนงทำให้นางไม่อาจเอ่ยปากขอให้เขาใช้อำนาจช่วยเหลืออย่างเปิดเผยได้

กู้ถิงเหิงหยุดฝีเท้า ทว่าไม่ได้หันกลับมามองนาง แผ่นหลังกว้างของเขายังคงตั้งตรง "ฮูหยินทำหน้าที่จัดการบัญชีในจวนกู้ได้อย่างไร้ที่ติ ย่อมถือเป็นคนของตระกูลกู้... หากศาลว่าการเมืองไม่ให้ความเป็นธรรมต่อคนของข้า อวี้สื่อไถย่อมมีวิธีจัดการในแบบของอวี้สื่อไถ เจ้าไม่ต้องกังวล"

พูดจบ เขาก็ก้าวเดินออกจากเรือนตะวันออกไปอย่างเด็ดขาด ปล่อยให้เสิ่นจือเวยยืนมองแผ่นหลังของเขาไปจนลับสายตา พร้อมกับความอบอุ่นประหลาดที่หล่อเลี้ยงขึ้นในใจ

นางก้มลงมองปลายนิ้วที่เปื้อนหมึกของตนเอง ความกดดันและความหวาดกลัวต่อการขึ้นศาลในวันพรุ่งนี้ มลายหายไปกว่าครึ่ง

"อวี้สื่อไถย่อมมีวิธีจัดการ..." นางพึมพำกับตนเอง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก

บุรุษผู้นี้ แม้จะเย็นชาและคาดเดาใจยาก ทว่าเขากลับเป็นกำแพงเมืองที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยที่สุดเท่าที่นางเคยสัมผัสมา

...

สองวันต่อมา แสงแดดยามสายสาดส่องลงบนลานหินของจวนสกุลกู้ บรรยากาศเงียบสงบผิดกับความวุ่นวายภายนอกจวน

กู้ถิงเหิงนั่งอยู่ในชูฝาง เขาสวมชุดลำลองสีเข้ม มือหนึ่งถือตำราพิชัยสงคราม ทว่าสายตากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษร

เจิ้งอวี่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสะใจ "นายท่าน ทุกอย่างเรียบร้อยตามแผนขอรับ"

"ว่ามา" กู้ถิงเหิงวางตำราลง

"เมื่อเช้าตรู่ กรมราชทัณฑ์ได้รับราชโองการสายฟ้าแลบ ให้นำกำลังเข้าจับกุมตัวจ้าวผิง ผู้ช่วยนายอำเภอเมืองเปี้ยนจิง คาจวนพัก ด้วยข้อหาทุจริตงบประมาณแผ่นดินและรับสินบน หลักฐานในฎีกาของนายท่านแน่นหนาจนจ้าวผิงดิ้นไม่หลุด ฮ่องเต้กริ้วมาก สั่งปลดจากตำแหน่งและริบทรัพย์ทันทีขอรับ"

เจิ้งอวี่รายงานต่อ "ส่งผลให้ศาลว่าการเมืองเกิดความโกลาหล ผู้พิพากษาอาวุโสที่เข้ามารักษาการแทน พอเห็นว่าจ้าวผิงถูกอวี้สื่อไถจัดการจนสิ้นชื่อ ก็หวาดผวาไปตามๆ กัน เมื่อคดีของตระกูลหลี่ที่ฟ้องร้องฮูหยินถูกนำขึ้นมาพิจารณา ผู้พิพากษาท่านนั้นรีบอ่านคำฟ้องแล้วตวาดด่านายท่านผู้เฒ่าหลี่ว่าฟ้องร้องคดีไร้สาระ ไม่มีพยานหลักฐานชัดเจน และสั่งยกฟ้องทันทีโดยไม่ต้องเปิดศาลไต่สวนด้วยซ้ำขอรับ!"

ตระกูลหลี่ที่ทุ่มเงินติดสินบนไปจนหมดหน้าตัก บัดนี้ไม่เพียงสูญเสียคดี ทว่ายังถูกศาลตราหน้าว่าฟ้องร้องส่งเดช สิ้นไร้หนทางต่อกรอย่างสิ้นเชิง

มุมปากของกู้ถิงเหิงยกขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่พึงพอใจอย่างยิ่ง ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขากำหนดไว้บนกระดานหมาก ภรรยาของเขาไม่ต้องไปยืนให้ขุนนางชั้นต่ำไต่สวน และมือของเขาก็ไม่แปดเปื้อนข้อหาใช้อำนาจส่วนตัว

ทว่าก่อนที่เขาจะได้สั่งการสิ่งใดต่อ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก