บทที่ 16

"นายท่าน" เสียงทุ้มต่ำของเจิ้งอวี่ดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนที่องครักษ์คนสนิทจะก้าวเข้ามาและปิดประตูลงอย่างแน่นหนา "สายข่าวที่แฝงตัวอยู่ในจวนผู้ช่วยนายอำเภอเปี้ยนจิงส่งรายงานมาแล้วขอรับ"

กู้ถิงเหิงละสายตาจากฎีกาในมือ เขาวางพู่กันขนหมาป่าลงบนแท่นหยกอย่างเชื่องช้า "ว่ามา"

"เมื่อสามวันก่อน นายท่านผู้เฒ่าหลี่ได้ลอบส่งคนนำ 'ภาพวาดทิวทัศน์หมื่นลี้' ของแท้ที่เป็นสมบัติก้นหีบของตระกูลหลี่ ไปมอบให้แก่จ้าวผิง ผู้ช่วยนายอำเภอที่รับผิดชอบคดีความในศาลว่าการเมืองขอรับ" เจิ้งอวี่รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความดูแคลน "จ้าวผิงผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความโลภมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อได้รับภาพวาดล้ำค่า ย่อมต้องรับปากช่วยเหลือตระกูลหลี่อย่างเต็มที่ หมายศาลที่ส่งไปถึงเรือนตะวันออกเมื่อคืน เป็นการข้ามขั้นตอนการไต่สวนมูลฟ้องเบื้องต้น คาดว่าจ้าวผิงตั้งใจจะรวบรัดตัดความ บีบคั้นให้ฮูหยินต้องยอมจำนนกลางศาลและถูกยึดทรัพย์สินกลับคืนตระกูลหลี่ขอรับ"

มุมปากของกู้ถิงเหิงกดลึกลงเป็นเส้นตรง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนเจิ้งอวี่ต้องลอบกลั้นหายใจ

ลูกไม้ตื้นๆ ของสุนัขจนตรอก... ทว่ากลับน่ารำคาญยิ่งนัก

เมื่อคืนนี้ หลังจากเสิ่นจือเวยได้รับหมายศาล นางปฏิเสธความช่วยเหลือของเขาอย่างเด็ดขาด แววตาของนางในยามนั้นเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและหยิ่งทะนง นางประกาศกร้าวว่าจะใช้สมุดบัญชีที่จดบันทึกไว้ทุกอีแปะ ไปตบหน้าตระกูลหลี่กลางศาลให้ตาหูสว่าง นางมั่นใจในความรอบคอบและความถูกต้องของตนเอง มั่นใจในกฎหมายต้าซ่งที่อนุญาตให้สตรีนำสินเดิมกลับคืน

ทว่าสตรีที่เก่งกาจในวงการค้าผู้นั้น กลับประเมินความโสมมของแวดวงขุนนางต่ำเกินไป

กู้ถิงเหิงรู้ดีกว่าผู้ใดว่า ศาลว่าการเมืองมิใช่โรงเตี๊ยมหรือตลาดค้าผ้าไหม ที่จะสามารถใช้เหตุผลและตัวเลขมาต่อรองความยุติธรรมได้ หากผู้พิพากษาบนบัลลังก์ถูกปิดตาด้วยความโลภ ต่อให้นางมีบัญชีที่สะอาดหมดจดเพียงใด ก็ย่อมถูกพลิกแพลงให้กลายเป็นความผิดได้อยู่ดี

จ้าวผิงสามารถอ้างข้อกฎหมายยิบย่อย สั่งกักขังนางไว้ชั่วคราวเพื่อรอการตรวจสอบ หรือแม้แต่ใช้จารีตเรื่องความกตัญญูมากดดัน บีบให้นางต้องคุกเข่าอ้อนวอนกลางศาลต่อหน้าชาวเมืองเปี้ยนจิงนับร้อย... ภาพสตรีที่เขาทะนุถนอมและรอคอยมาถึงหกปี ต้องไปคุกเข่ารับความอัปยศจากขุนนางกังฉินชั้นผู้น้อย เป็นสิ่งที่กู้ถิงเหิงไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด

ทว่าหากเขาส่งเจิ้งอวี่นำป้ายหยกอวี้สื่อไปสั่งระงับคดีอย่างเปิดเผย เสิ่นจือเวยย่อมต้องโกรธเคือง นางจะมองว่าเขาใช้สมรสนี้มาผูกมัดและก้าวก่ายการตัดสินใจของนาง เกราะกำบังที่นางต้องการคือพันธมิตรที่อยู่เบื้องหลัง มิใช่ผู้คุมที่คอยชักใยอยู่เบื้องหน้า

"จ้าวผิง..." กู้ถิงเหิงพึมพำชื่อนั้นเบาๆ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพนักเก้าอี้เป็นจังหวะ "ปีที่แล้ว มีฎีการ้องเรียนเรื่องการทุจริตงบประมาณซ่อมแซมคันกั้นน้ำแม่น้ำเปี้ยนเหอ จ้าวผิงเป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบการเบิกจ่าย ใช่หรือไม่"

"ถูกต้องขอรับนายท่าน ทว่าคราวนั้นหลักฐานไม่แน่ชัด อีกทั้งจ้าวผิงมีเส้นสายกับขุนนางกรมคลัง เรื่องจึงถูกปัดตกไป"

"อวี้สื่อไถไม่เคยปัดตกความผิดของผู้ใด เพียงแต่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น" กู้ถิงเหิงดึงกระดาษฎีกาแผ่นใหม่ที่ขาวสะอาดมาวางตรงหน้า หยิบแท่นฝนหมึกขึ้นมาฝนอีกครั้ง ท่วงท่าสง่างามทว่าแฝงความเด็ดขาดอำมหิต "เตรียมรวบรวมหลักฐานการฉ้อราษฎร์บังหลวงของจ้าวผิงเมื่อปีที่แล้วให้ครบถ้วน รวมถึงรายชื่อพ่อค้าไม้และหินที่จ้าวผิงรับส่วย เปิ่นกวนจะถวายฎีกาเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าพระพักตร์ในเช้าวันพรุ่งนี้"

เจิ้งอวี่เบิกตากว้างเล็กน้อย "นายท่าน จะใช้คดีทุจริตคันกั้นน้ำ มาโค่นจ้าวผิงเพื่อระงับคดีของฮูหยินหรือขอรับ"

"จ้าวผิงทุจริตเงินแผ่นดิน เป็นความผิดจริง เปิ่นกวนเพียงแค่ทำหน้าที่ของอวี้สื่ออย่างเคร่งครัด" น้ำเสียงของกู้ถิงเหิงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าแฝงความเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ "เมื่อผู้ช่วยนายอำเภอถูกจับกุมตัวไปสอบสวนด้วยข้อหาฉกรรจ์ ศาลว่าการเมืองย่อมระส่ำระสาย ผู้พิพากษาคนใหม่ที่มารักษาการแทน ย่อมไม่กล้ารับพิจารณาคดีครอบครัวไร้สาระของตระกูลหลี่ที่เคยติดสินบนผู้ต้องหาอย่างจ้าวผิงแน่นอน... ทุกอย่างจะจบลงโดยที่ไม่มีผู้ใดโยงเรื่องนี้มาถึงการใช้อำนาจส่วนตัวของข้าได้ และมือของนางก็จะยังคงสะอาด"

เขาจะปกป้องนางอย่างหมดจด โดยไม่ให้นางรู้ตัวว่าถูกปกป้อง

เจิ้งอวี่ก้มศีรษะรับคำสั่งด้วยความเลื่อมใส นายท่านของเขายังคงเป็นพญายมผู้กางตาข่ายฟ้าดินได้อย่างไร้ช่องโหว่เสมอ "ผู้น้อยจะเร่งดำเนินการเดี๋ยวนี้ขอรับ"

เมื่อองครักษ์ถอยออกไป กู้ถิงเหิงก็จรดพู่กันลงบนกระดาษ ตัวอักษรสีดำขลับที่ตวัดอย่างทรงพลังและดุดัน ไม่ต่างจากคมดาบที่กำลังพุ่งเป้าไปบั่นคอศัตรูที่กล้ามาแตะต้องคนของเขา

...

ยามจื่อ (23.00 - 01.00 น.) ความมืดมิดและลมหนาวช่วงปลายวสันตฤดูเข้าปกคลุมจวนขุนนางสกุลกู้

กู้ถิงเหิงเพิ่งกลับมาจากการสะสางราชการที่ศาลาว่าการ เขาก้าวเดินไปตามระเบียงทางเดินที่ปูด้วยหินอย่างเงียบเชียบ สภาพของจวนดูแปลกตาไปจากเดิม บ่าวไพร่ที่เคยเดินเตร็ดเตร่ไร้ระเบียบ บัดนี้กลับถูกจัดเวรยามอย่างเคร่งครัด โคมไฟตามทางเดินที่เคยจุดทิ้งขว้างจนสิ้นเปลืองน้ำมัน บัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนให้ส่องสว่างเฉพาะจุดที่จำเป็น

เพียงแค่วันเดียว สตรีผู้นั้นก็เริ่มกางปีกจัดระเบียบอาณาเขตของนางอย่างเป็นระบบ

กู้ถิงเหิงชะงักฝีเท้าเมื่อเดินมาถึงทางแยกที่ต้องเลี้ยวซ้ายเพื่อไปยัง 'เรือนตะวันตก' อันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา ทว่าสายตาของเขากลับทอดมองตรงไปยัง 'เรือนตะวันออก' ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม