บทที่ 13

ปลายนิ้วของเสิ่นจือเวยเริ่มแดงเพราะความร้อนจากกระเบื้องเคลือบ ทว่าแผ่นหลังของนางยังคงตั้งตรง ใบหน้างดงามราบเรียบไร้ระลอกคลื่น นางเคยผ่านการกลั่นแกล้งจากแม่สามีสกุลหลี่ที่ร้ายกาจกว่านี้มาแล้ว การใช้อำนาจกดข่มด้วยความเงียบเช่นนี้ ไม่อาจทำให้นางหวั่นไหวได้

"ท่านแม่"

เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของกู้ถิงเหิงดังขึ้นทำลายความเงียบ แม้เขาจะไม่ได้ขยับตัว ทว่ากลิ่นอายกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ "ชาจะเย็นเสียก่อน รสชาติจะเสียเอาได้ขอรับ"

คำพูดนั้นไม่ได้แข็งกร้าว ทว่าแฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ฮูหยินกู้ชะงักไปเล็กน้อย นางปรายตามองบุตรชายด้วยความขัดใจ ก่อนจะจำยอมยื่นมือออกมารับถ้วยชาจากเสิ่นจือเวยไปจิบเพียงริมฝีปากแตะ แล้ววางกระแทกลงบนโต๊ะข้างตัวเสียงดัง 'กึก'

"สะใภ้ใหญ่" ฮูหยินกู้เอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความสั่งสอน "เจ้าแต่งเข้าจวนกู้ของเรา แม้ตระกูลเดิมของเจ้าจะมีทรัพย์สินมากมายเพียงใด ทว่าเมื่อก้าวข้ามธรณีประตูนี้มาแล้ว เจ้าคือคนของตระกูลขุนนาง กฎระเบียบและจารีตของตระกูลกู้เข้มงวดกว่าตระกูลพ่อค้ายิ่งนัก สตรีที่ดีต้องรู้จักคุณธรรมสี่ประการ ซื่อสัตย์ อดทน และที่สำคัญที่สุด..."

ฮูหยินกู้เว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่หน้าท้องของเสิ่นจือเวย "หน้าที่สำคัญที่สุดของภรรยาเอก คือการให้กำเนิดทายาทสืบสกุล เจ้าแต่งงานครั้งก่อนมาสามปี ไร้ซึ่งบุตรธิดา ข้าหวังว่าการแต่งงานครั้งนี้ เจ้าจะไม่ทำให้ตระกูลกู้ของเราต้องขาดสายเลือด หากภายในหนึ่งปีนี้ท้องของเจ้ายังไร้วี่แวว ข้าในฐานะมารดา ย่อมต้องทำหน้าที่จัดหาอนุภรรยาที่เหมาะสมมาดูแลปรนนิบัติถิงเหิง เพื่อมิให้บรรพชนสกุลกู้ต้องผิดหวัง"

คำพูดนั้นตรงไปตรงมาและไร้ความเกรงใจ พุ่งเป้าโจมตีปมด้อยเรื่องการเป็นหญิงม่ายไร้บุตรของเสิ่นจือเวยอย่างจัง

เสิ่นจือเวยสูดลมหายใจเข้าลึก นางเตรียมคำพูดตอบโต้ที่นุ่มนวลทว่าเชือดเฉือนไว้ในใจแล้ว นางพร้อมจะใช้ข้อตกลงเรื่องทรัพย์สินมาเป็นข้ออ้างในการปกป้องพื้นที่ส่วนตัวของตนเอง

ทว่าก่อนที่นางจะได้เผยอริมฝีปาก เสียงของกู้ถิงเหิงก็ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ราบเรียบและเด็ดขาดยิ่งกว่าเดิม

"เรื่องทายาทและอนุภรรยา ท่านแม่โปรดวางใจและไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยจัดการแทนลูกขอรับ" กู้ถิงเหิงวางถ้วยชาของตนลง ดวงตาสีหมึกจ้องมองมารดาอย่างไม่หลบเลี่ยง "งานที่อวี้สื่อไถนั้นหนักหนาและเต็มไปด้วยอันตราย ข้ามีศัตรูอยู่ทั่วราชสำนัก สิ่งที่ข้าต้องการเมื่อกลับมาถึงจวน คือความสงบสุขและความเป็นระเบียบเรียบร้อย มิใช่ความวุ่นวายแก่งแย่งชิงดีหลังเรือน"

ฮูหยินกู้เบิกตากว้าง "แต่ถิงเหิง อายุของเจ้าก็ไม่น้อยแล้ว การมีอนุ..."

"ข้าตัดสินใจแล้วขอรับท่านแม่" กู้ถิงเหิงตัดบทอย่างสุภาพทว่าเฉียบขาด ไม่เหลือช่องว่างให้มารดาได้โต้แย้ง "จวนสกุลกู้จะมีเพียงฮูหยินเอก เสิ่นจือเวย เพียงผู้เดียว ไม่มีอนุภรรยา ไม่มีสาวใช้อุ่นเตียงใดๆ ทั้งสิ้น หน้าที่ดูแลบัญชีและจัดการความเรียบร้อยทั้งหมดในจวน ข้ามอบหมายให้นางเป็นผู้มีสิทธิ์ขาด ท่านแม่สุขภาพไม่แข็งแรง ควรพักผ่อนรักษาตัวให้มาก เรื่องในเรือนปล่อยให้สะใภ้ของท่านเป็นผู้จัดการเถิดขอรับ"

คำประกาศกร้าวของกู้ถิงเหิงดังก้องไปทั่วห้องโถง บ่าวไพร่ที่ยืนอยู่ต่างก้มหน้าต่ำจนคางแทบชิดอก ฮูหยินกู้อ้าปากค้าง ใบหน้าซีดเผือดสลับกับแดงจัด นางโกรธจนพูดไม่ออก ทว่านางรู้ดีกว่าผู้ใดว่า บุตรชายผู้นี้เมื่อตัดสินใจสิ่งใดลงไปแล้ว แม้แต่ฮ่องเต้ยังยากจะเปลี่ยนพระทัย นับประสาอะไรกับมารดาที่ต้องพึ่งพาเบี้ยหวัดของเขาประทังชีวิต

เสิ่นจือเวยที่ยังคงคุกเข่าอยู่เบิกตากว้างเล็กน้อย นางค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมคายของบุรุษที่นั่งอยู่ด้านข้าง

เขาไม่ได้หันมามองนาง ทว่ารังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้น กำลังกางเป็น 'เกราะกำบัง' ที่แข็งแกร่งและทรงพลังที่สุด คุ้มครองนางจากคมดาบแห่งจารีตและคำครหาของแม่สามีอย่างหมดจด เขาใช้ข้ออ้างเรื่องความสงบในการทำงานมาบังหน้า เพื่อตอกย้ำสถานะและอำนาจของนางในจวนกู้อย่างเป็นทางการ

"ลุกขึ้นเถิด" กู้ถิงเหิงปรายตามองนาง "เจ้ายังต้องไปสะสางบัญชีที่เรือนตะวันออกอีกมิใช่หรือ"

"เจ้าค่ะ... ใต้เท้า" เสิ่นจือเวยรับคำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย นางยอบกายคารวะมารดาของเขาอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืน

การยกน้ำชาจบลงด้วยชัยชนะที่นางไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย เสิ่นจือเวยก้าวออกจากโถงใหญ่พร้อมกับความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก นางเคยชินกับการต้องลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องตนเองมาตลอดชีวิต การมีบุรุษผู้ออกหน้ากางปีกปกป้องนางอย่างเด็ดขาดโดยไม่ร้องขอสิ่งใดตอบแทน เป็นความรู้สึกที่ทั้งแปลกใหม่และทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นผิดจังหวะ

...

ยามสาย เสิ่นจือเวยย้ายข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวทั้งหมดมาพำนักที่ 'เรือนตะวันออก' ตามข้อตกลง เรือนแห่งนี้กว้างขวางและสว่างไสว ทว่าข้าวของเครื่องใช้เดิมนั้นเก่าคร่ำคร่า เซี่ยจูและบ่าวรับใช้จากสกุลเสิ่นใช้เวลาเพียงไม่นานในการจัดแจงเปลี่ยนผ้าม่าน เครื่องเรือนบางส่วน และนำเครื่องหอมดอกมู่หลานที่นางโปรดปรานมาจุดจนกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง

ลุงฟู่ พ่อบ้านชราประจำจวนสกุลกู้ เดินค้อมหลังนำสมุดบัญชีปึกใหญ่และพวงกุญแจทองเหลืองเข้ามาคุกเข่ามอบให้นางที่ห้องโถงเรือนตะวันออก

"ฮูหยิน นี่คือสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายทั้งหมดของจวนสกุลกู้ ตั้งแต่สมัยนายท่านผู้เฒ่ายังมีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบันขอรับ และนี่คือกุญแจห้องเก็บเสบียงและคลังสมบัติ นายท่านกำชับสั่งบ่าวไว้ว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อำนาจการเบิกจ่ายทุกอีแปะในจวน ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฮูหยินแต่เพียงผู้เดียวขอรับ"