บทที่ 20

"การค้าก็คือสงครามที่ไร้หยาดเลือด" เสิ่นจือเวยจิบชาเพียงเล็กน้อย รสชาติฝาดเฝื่อนของชาปลุกให้สติของนางแจ่มใสขึ้น "ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายมาปล้นหยาดเหงื่อของตระกูลเสิ่น ข้าจำได้ว่ากฎหมายพาณิชย์ของต้าซ่งมีหมวดที่ระบุถึงสิทธิ์ของทายาทสตรีในการสืบทอดสัญญาคู่ค้า ทว่าข้าต้องตรวจสอบตัวอักษรให้แน่ชัดทุกบรรทัด ก่อนจะให้จื่อรุ่ยร่างหนังสือตอบโต้กลับไป"

นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ "เซี่ยจู ในห้องหนังสือที่เรือนของข้า มีตำรากฎหมายการค้าต้าซ่งหรือไม่"

สาวใช้ขมวดคิ้วคิดชั่วครู่ก่อนจะส่ายหน้า "ตอนที่เราย้ายสินเดิมมาจากตระกูลหลี่ ตำราส่วนใหญ่ถูกทิ้งไว้ที่นั่นเจ้าค่ะ นายหญิงนำมาเพียงสมุดบัญชีและบันทึกการค้าเท่านั้น หากต้องการตำรากฎหมาย บ่าวจะให้คนไปหาซื้อที่ตลาดหนังสือให้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"

"กว่าจะหาซื้อและนำกลับมา คงเสียเวลาไปค่อนวัน" เสิ่นจือเวยปฏิเสธ นิ้วเรียวเคาะลงบนขอบโต๊ะอย่างใช้ความคิด ก่อนที่สายตาของนางจะเบนกลับไปทางชูฝางของเรือนหลักอีกครั้ง "ใต้เท้ากู้เป็นขุนนางสำนักตรวจการ ในห้องหนังสือของเขาย่อมต้องมีตำรากฎหมายทุกหมวดของต้าซ่งอย่างครบถ้วนแน่นอน"

เซี่ยจูเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย "นายหญิงจะเข้าไปในชูฝางของใต้เท้าหรือเจ้าคะ แต่... ใต้เท้าเคยสั่งบ่าวไพร่ไว้ว่าห้ามผู้ใดเหยียบย่างเข้าไปในเขตหวงห้ามนั้นเด็ดขาด หากไม่มีคำสั่งของเขา แม้แต่ลุงฟู่ที่เป็นพ่อบ้านมาสิบปีก็ยังทำได้เพียงกวาดพื้นอยู่หน้าประตูเท่านั้นนะเจ้าคะ"

"ข้าไม่ใช่บ่าวไพร่ ข้าคือฮูหยินของเขา" เสิ่นจือเวยตอบเสียงเรียบ แม้ในใจจะแอบหวั่นกับกฎเกณฑ์ของบุรุษผู้นั้น ทว่าความต้องการที่จะพึ่งพาตนเองในการแก้ปัญหา กลับมีน้ำหนักมากกว่าความเกรงกลัว "อีกอย่าง ยามนี้เป็นช่วงสาย ใต้เท้ากู้เพิ่งออกไปว่าราชการที่อวี้สื่อไถ กว่าจะกลับก็คงเป็นยามพลบค่ำ ข้าเพียงเข้าไปค้นหาตำรากฎหมาย คัดลอกข้อความที่ต้องการเพียงครู่เดียว แล้วจะนำไปวางคืนที่เดิม ทุกอย่างจะไม่เคลื่อนที่แม้แต่ชุ่นเดียว เขาไม่มีทางรู้หรอก"

นางไม่ต้องการรอให้เขากลับมาแล้วเอ่ยปากขอยืม เพราะนางกลัว... กลัวว่าหากนางเล่าปัญหาเรื่องพ่อค้าหางโจวให้เขาฟัง เขาจะใช้ข้ออ้างของสามี ยื่นมือเข้ามาใช้อำนาจอวี้สื่อระงับข้อพิพาทให้อีก

นางต้องพิสูจน์ให้ตนเองเห็นว่า นางยังคงเป็นเสิ่นจือเวยคนเดิม ที่สามารถยืนหยัดต่อสู้ได้ด้วยสติปัญญาของตนเอง

เสิ่นจือเวยไม่รอให้เซี่ยจูได้ทัดทานอีก นางก้าวเดินออกจากเรือนตะวันออก มุ่งหน้าตรงไปยังพื้นที่ฝั่งซ้ายของเรือนหลัก อันเป็นสถานที่ตั้งของ 'ชูฝาง'

เมื่อก้าวเข้าสู่เขตของห้องหนังสือ บรรยากาศรอบด้านก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ความร่มรื่นของต้นเหมยและไม้ประดับในสวนถูกแทนที่ด้วยลานหินสีเทาที่กวาดจนสะอาดเอี่ยม ต้นสนภูเขาหลายต้นยืนต้นตระหง่านอยู่ริมกำแพง แผ่กลิ่นอายความเคร่งขรึมและโดดเดี่ยวออกมา

ไม่มีสาวใช้หรือบ่าวชายเดินเตร็ดเตร่ในบริเวณนี้ มีเพียงความเงียบสงัดที่ทำให้เสียงส้นรองเท้าของนางที่กระทบกับพื้นหินดังชัดเจนยิ่งขึ้น

เสิ่นจือเวยหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้แกะสลักลวดลายก้อนเมฆ นางสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อเป้ยจื่อบีบเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะยื่นมือออกไปผลักบานประตู

เสียงบานพับไม้ดัง เอี๊ยด เบาๆ ประตูชูฝางเปิดออก ต้อนรับนางเข้าสู่อาณาเขตส่วนตัวของกู้ถิงเหิงอย่างแท้จริง

สิ่งแรกที่ปะทะประสาทสัมผัสคือกลิ่น กลิ่นหอมของหมึกหินชั้นดีที่ผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นสนเย็นเยียบ มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่ลอยอวลอยู่รอบกายของบุรุษผู้นั้นเสมอ ทว่าเมื่ออยู่ในห้องปิดทึบเช่นนี้ กลิ่นนั้นกลับเข้มข้นและทรงพลัง ราวกับโอบล้อมตัวนางไว้จากทุกทิศทาง

เสิ่นจือเวยก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปข้างใน นางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างพินิจพิเคราะห์

ห้องหนังสือของอวี้สื่อขั้นสี่ไม่ได้หรูหราฟู่ฟ่าอย่างที่ชาวบ้านจินตนาการ ไม่มีแจกันหยกแกะสลัก ไม่มีภาพวาดทิวทัศน์ของปรมาจารย์ชื่อดังแขวนประดับผนัง ไม่มีแม้แต่ฉากกั้นไม้ฝังมุก ทุกอย่างในห้องนี้เน้นประโยชน์ใช้สอยและสะท้อนความเคร่งครัดของเจ้าของอย่างถึงที่สุด

โต๊ะทำงานตัวใหญ่ทำจากไม้จันทน์ดำตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีเพียงแท่นฝนหมึก พู่กันหลายขนาดที่แขวนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ และกองฎีกาที่ถูกจัดวางไว้มุมหนึ่งอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ

ด้านหลังโต๊ะทำงาน คือชั้นหนังสือไม้ขนาดใหญ่ที่สูงจรดเพดาน เรียงรายไปด้วยม้วนไม้ไผ่ ตำราขงจื๊อ บันทึกประวัติศาสตร์ และกฎหมายต่างๆ อัดแน่นอยู่เต็มทุกชั้น

"ตำรากฎหมายต้าซ่ง..." นางพึมพำกับตนเอง ก่อนจะเดินตรงไปยังชั้นหนังสือที่อยู่ลึกสุดของห้อง

เสิ่นจือเวยไล่สายตาอ่านป้ายไม้เล็กๆ ที่ห้อยระบุหมวดหมู่ของตำราแต่ละชั้น ดวงตาของนางกวาดผ่านหมวดกฎหมายอาญา หมวดกฎหมายที่ดิน จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับป้ายคำว่า 'พาณิชย์และภาษี' ซึ่งอยู่บนชั้นรองสุดท้าย เกือบจรดเพดานห้อง

นางถอนหายใจเบาๆ ความสูงของนางไม่เพียงพอที่จะเอื้อมถึงชั้นนั้นได้ นางจึงหันไปมองรอบห้อง และพบกับม้านั่งไม้ตัวเล็กที่วางอยู่มุมหนึ่ง

หญิงสาวลากม้านั่งไม้นั้นมาวางชิดกับชั้นหนังสือ นางจัดการรวบชายกระโปรงสีพลัมอ่อนของตนให้ทะมัดทะแมง ก่อนจะก้าวขึ้นไปยืนบนม้านั่งอย่างระมัดระวัง

กลิ่นฝุ่นจางๆ จากตำราเก่าแตะจมูกเมื่อนางยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ชั้นหนังสือ นิ้วเรียวของนางไล่ไปตามสันหนังสือแต่ละเล่ม

กฎหมายการค้าทางน้ำ... บันทึกภาษีเกลือ... กฎหมายโรงรับจำนำ...

ในที่สุด ปลายนิ้วของนางก็สัมผัสเข้ากับสันหนังสือปกแข็งสีน้ำเงินเข้มที่มีตัวอักษรสีทองเลือนรางเขียนว่า 'ประมวลกฎหมายพาณิชย์ต้าซ่ง'

"เจอแล้ว"