บทที่ 17

แสงสีส้มอมเหลืองจากตะเกียงน้ำมันยังคงสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระดาษของเรือนตะวันออก สะท้อนเงาร่างบอบบางที่นั่งหลังตรงอยู่หลังโต๊ะหนังสืออย่างชัดเจน

ดวงตาสีหมึกของเขามืดมิดลงเล็กน้อย ดึกดื่นป่านนี้แล้ว นางยังไม่ยอมพักผ่อนอีกหรือ

เขาก้าวเท้าไปทางเรือนตะวันออกโดยสัญชาตญาณ ทิ้งระยะห่างของข้อตกลงเรื่องเขตแดนไว้เบื้องหลัง เมื่อเข้าใกล้ประตูห้องรับรอง เขาพบเซี่ยจู สาวใช้คนสนิทของนาง กำลังนั่งสัปหงกพิงเสาไม้อยู่ด้านนอก อากาศยามดึกเริ่มเย็นจัดจนสาวใช้ตัวสั่นน้อยๆ

กู้ถิงเหิงไม่ได้ส่งเสียงปลุก เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปภายในห้องอย่างเงียบกริบราวกับเงาของราตรี

อากาศภายในห้องรับรองของเรือนตะวันออกค่อนข้างเย็น เตาผิงทองเหลืองมุมห้องมีเพียงเถ้าถ่านสีเทาที่มอดดับไปแล้ว บ่าวไพร่คงไม่กล้าเข้ามารบกวนสมาธิของนายหญิงจึงไม่ได้เข้ามาเติมถ่านไม้

สายตาของกู้ถิงเหิงหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของเสิ่นจือเวย นางสวมเพียงเสื้อคลุมตัวในสีขาวสะอาดทับด้วยเป้ยจื่อตัวบางสีฟ้าอ่อน ทรงผมที่เคยเกล้ามวยสูงอย่างประณีตในยามกลางวัน บัดนี้ถูกปล่อยสยายลงมาเคลียแผ่นหลัง ประดับเพียงปิ่นหยกขาวดอกอวี้หลานเล่มเดียวที่เขามอบให้

นิ้วมือเรียวยาวของนางกำลังดีดลูกปัดไม้ของลูกคิดอย่างรวดเร็ว เสียง 'แกร๊กๆ' ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตากระจ่างใสของนางจดจ่ออยู่กับสมุดบัญชีเล่มหนาหลายสิบเล่มที่กางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะ คิ้วเรียวพาดเฉียงขมวดเข้าหากันน้อยๆ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่น แสดงถึงความมุ่งมั่นและดื้อรั้นที่ไม่อาจสั่นคลอน

นางกำลังเตรียมอาวุธเพื่อไปทำสงครามในศาลวันพรุ่งนี้ โดยไม่รู้เลยว่าสงครามนั้นถูกเขายุติไปแล้ว

กู้ถิงเหิงยืนนิ่งมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกแปลกประหลาดสายหนึ่งก่อตัวขึ้นในอก เขาเคยเห็นสตรีมากมายที่งดงาม อ่อนหวาน และพึ่งพาบุรุษ ทว่าสตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาเวลานี้ กลับแผ่รังสีของนักสู้ที่พร้อมจะแลกด้วยเลือดเนื้อเพื่อปกป้องสิ่งที่ตนสร้างมา

เขาเดินไปที่มุมห้อง หยิบคีมคีบถ่านไม้ขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะคีบถ่านไม้ก้อนใหม่ใส่ลงในเตาผิงทองเหลืองอย่างระมัดระวัง ไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวน

ทว่าเสียงปะทุของถ่านไม้ที่สัมผัสกับความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ดัง 'เปรี๊ยะ' เบาๆ ประกอบกับกลิ่นหอมของหมึกหินต้วนเหยียนและกลิ่นสนเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ที่ลอยอวลมากับอากาศ ทำให้มือที่กำลังดีดลูกคิดของเสิ่นจือเวยชะงักค้าง

นางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าเตาผิง

"ใต้เท้า..." เสิ่นจือเวยรีบผุดลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งจับคอเสื้อคลุมให้กระชับเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ ความคุ้นชินกับการป้องกันตัวทำให้นางแสดงท่าทีระแวดระวังออกมาทันที "ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดท่านจึงเข้ามาในเรือนตะวันออกเจ้าคะ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ"

กู้ถิงเหิงวางคีมคีบถ่านลง เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคมกริบมองสบตานางด้วยความราบเรียบ "เปิ่นกวนเพิ่งกลับจากศาลาว่าการ เห็นไฟในเรือนของเจ้ายังสว่างอยู่ และบ่าวไพร่หน้าประตูก็หลับยามจนปล่อยให้เตาผิงมอดดับ อากาศปลายวสันต์ยังหนาวเย็น หากฮูหยินล้มป่วยไปก่อนวันขึ้นศาล คงไม่เป็นผลดีต่อข้อตกลงของเรา"

เขาใช้ 'ข้อตกลง' มาเป็นข้ออ้างในการกลบเกลื่อนความห่วงใยอย่างแนบเนียน

เสิ่นจือเวยผ่อนคลายความระวังลงเล็กน้อย นางมองเตาผิงที่เริ่มมีไออุ่นแผ่ออกมา ก่อนจะประสานมือคารวะอย่างเสียไม่ได้ "ขอบพระคุณใต้เท้าที่เมตตา ข้าเพียงแต่กำลังตรวจทานบัญชีรายรับรายจ่ายของร้านผ้าไหมตลอดย้อนหลังสามปี เพื่อให้แน่ใจว่าตระกูลหลี่จะไม่มีช่องโหว่ใดๆ มาโต้แย้งเรื่องแหล่งที่มาของเงินทุนในศาลวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ"

กู้ถิงเหิงเดินเข้าไปใกล้โต๊ะหนังสือ สายตาของเขากวาดมองตัวเลขและตัวอักษรที่เป็นระเบียบเรียบร้อยบนหน้ากระดาษ บัญชีของนางละเอียดและชัดเจนจนแม้แต่อวี้สื่อที่จับผิดเก่งที่สุดก็ยังหาที่ติไม่ได้

ทว่าความสมบูรณ์แบบนี้แหละ ที่ทำให้เขารู้สึกขัดใจ

"เจ้าคิดว่าบัญชีที่สะอาดหมดจด จะเอาชนะใจคนที่มีมลทินได้หรือ" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำดังกังวานในห้องที่เงียบสงัด

เสิ่นจือเวยชะงัก นางเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของนางไม่ยอมจำนน "กฎหมายต้าซ่งบัญญัติไว้ชัดเจน สินเดิมของสตรีเป็นสิทธิ์ขาดของสตรี หากมีหลักฐานบัญชีครบถ้วน ผู้พิพากษาย่อมต้องตัดสินตามความเป็นจริง ข้าไม่เชื่อว่าความจริงจะพ่ายแพ้ต่อคำโป้ปดของตระกูลหลี่เจ้าค่ะ"

"กฎหมายเขียนไว้บนกระดาษ ทว่าผู้บังคับใช้กฎหมายคือมนุษย์" กู้ถิงเหิงขยับเข้าไปใกล้นางอีกก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงตะเกียงจนเกิดเป็นเงาทาบทับลงบนตัวนาง "จ้าวผิง ผู้ช่วยนายอำเภอเปี้ยนจิง มีสายสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเครือญาติฝั่งมารดาของตระกูลหลี่ สายข่าวของเปิ่นกวนรายงานว่า มีการส่งมอบสิ่งของล้ำค่าบางอย่างเข้าจวนจ้าวผิงเมื่อสามวันก่อน... เจ้าคิดว่าผู้พิพากษาที่ดวงตาถูกปิดบังด้วยความโลภ จะเสียเวลามานั่งอ่านบัญชีของหญิงม่ายที่พวกเขาเหยียดหยามอย่างนั้นหรือ"

คำพูดของเขาตรงไปตรงมาและไร้ความปรานี พุ่งทะลุเกราะความมั่นใจของเสิ่นจือเวยอย่างจัง

ใบหน้างดงามของนางซีดลงเล็กน้อย ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น นางเป็นพ่อค้า ย่อมรู้ดีเรื่องการติดสินบน ทว่านางคาดไม่ถึงว่าตระกูลหลี่จะทุ่มเทถึงขั้นยอมบากหน้าไปประจบประแจงผู้ช่วยนายอำเภอเพื่อฮุบสมบัติของนางให้ได้

"หากศาลเมืองเปี้ยนจิงไม่ให้ความเป็นธรรม ข้าก็จะตีกลองร้องทุกข์ที่ศาลต้าหลี่ ถวายฎีกาข้ามขั้น ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันสมหวังเด็ดขาด!"