หนีวัง

หลินหลานก้าวขาข้างหนึ่งพาดผ่านขอบหน้าต่าง พลางก้มมองลงไปเบื้องล่างด้วยความหวาดหวั่น หัวใจเต้นตึกตักจนแทบหยุด ลมเย็นๆ พัดเข้ามาปะทะใบหน้าจนผิวกายลุกซู่ทั้งตัว ร่างกายสั่นเล็กน้อยไม่ใช่จากความหนาว แต่จากความกล้าที่กำลังต่อสู้กับความกลัวเจ็บ

"เอาวะ... แค่เมตรเดียวเอง คิดเสียว่ากระโดดลงจากชั้นสองของเตียงนอน!"เธอพึมพำกับตัวเองในใจ ต้องการทำให้ตัวเองกล้าแต่ความจริงกลับไม่เป็นอย่างนั้น

ทว่า พอเพ่งมองพื้นหินขรุขระด้านล่าง ซึ่งเต็มไปด้วยก้อนหินเล็กๆ และเศษหินที่คมกริบ จิตใต้สำนึกฝั่ง "กลัวเจ็บ"ก็แผดร้องเตือนทันที เสียงตะโกนดังๆ ในหัว "ห้ามทำ! ห้ามทำ!"หากลงผิดท่า ขาแพลงขึ้นมา หรือกระดูกแตกตาย ร่างกายนี้ยิ่งบอบบางอยู่ด้วย มีหวังได้นอนแซ่เป็นอัมพาตให้เสี่ยวถาวป้อนข้าวป้อนน้ำแน่นอน — และถ้าเป็นเช่นนั้น ก็จะไม่มีทางกลับบ้านอีกเลย

หลินหลานดึงขากลับเข้ามาอย่างรวดเร็ว นั่งยองๆ ชั่งใจอยู่บนขอบหน้าต่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียดมากที่สุด “ไม่เอาดีกว่าอะ... ขาแพลงแล้วมันเจ็บยาว หาวิธีเอาผ้าผูกเป็นสายร้อยลงไปน่าจะปลอดภัยกว่า”

คำพึมพำเบาๆ ของนางลอยไปตามสายลม เหมือนเสียงเพลงเล็กๆ ที่ไม่ควรให้ใครได้ยิน แต่ก็ถึงหูของชายหนุ่มที่เร้นกายอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ที่แน่นแฟ้น ฮ๋องเต้หรี่ตาลง มองสตรีที่ขึ้นไปนั่งยองๆ บนขอบหน้าต่าง เดี๋ยวทำท่าจะกระโดด เดี๋ยวดึงขากลับ พลางบ่นกับตัวเองอุ่บอิบ โดยไม่รู้ตัวว่าเขากำลังยิ้ม

"คิดจะแหกคุกกลางดึก ทั้งที่กลัวเจ็บจนไม่กล้ากระโดดลงมาเนี่ยนะ?" ฮ๋องเต้ขำในใจ รอยยิ้มที่ไม่เคยปรากฏมานานยกขึ้นที่มุมปาก ทำให้ใบหน้าคมคายของเขาดูนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย

เขาอยากรู้ว่านางจะทำอย่างไรต่อ จึงค่อยๆ ทะยานร่างลงมาจากต้นไม้ด้วยวิชาตัวเบาที่ไร้เสียงรบกวน ไม่ให้ใบไม้ขัดกันเกิดเสียงแม้แต่นิดเดียว เดินสืบเท้าเข้าไปหยุดอยู่เบื้องล่างของหน้าต่างตำหนัก ท่าทางยังคงมีความสงบและอำนาจเหมือนเสมอ

หลินหลานที่กำลังหันหลังเตรียมจะปีนกลับลงไปในห้องเพื่อหาผ้ามาต่อกันเป็นสาย ก็พลันรู้สึกถึงเงามืดขนาดใหญ่ที่ทาบทับเข้ามาทางด้านหลัง ทำให้เธอขาดสมดุล พอนางเหลียวหลังกลับไปมอง เพื่อทราบว่ามีอะไรอยู่ตรงนั้น ก็ต้องร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจที่สุด

“วี้ด!”

เสียงร้องนั้นทำให้เธอเสียหลักอีกครั้ง ลอยคว้างลงมาจากขอบหน้าต่างทันที!

“เหวออออ! เจ็บแน่ๆ!” หลินหลานหลับตาปี๋ เตรียมใจรับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้นหินที่คาดไว้ เธอสามารถจินตนได้ถึงความเจ็บที่จะมากถึงขนาดไหน

หมับ!

ทว่า ความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น แทนที่จะเป็นพื้นหินที่กระแทก เธอถูกอ้อมแขนแข็งแรงของใครบางคนรับร่างของเธอเอาไว้ได้อย่างมั่นคง หัวใจที่เต้นตึกตักกลับเริ่มสั่นจากสิ่งอื่นๆ กลิ่นหอมสะอาดของไม้หอมราชาผสมกับกลิ่นลมหนาวที่ดูดเด่น มันคือกลิ่นที่เธอเคยได้กลิ่นเมื่อฮ๋องเต้เข้ามาในตำหนัก ก่อนที่จะสั่งกักบริเวณเธอ

หลินหลานค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละข้าง ดวงตาที่งวงงวยก็เริ่มชัดเจนขึ้น ก่อนจะพบกับใบหน้าคมคายระดับเทพบุตรที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคิว เหมาะกับบุคคลที่เป็นฮ๋องเต้ของแผ่นดิน

“ฮ๋องเต้?!” หลินหลานตาโตจนเหมือนจะตกออกมา สายตาเต็มไปด้วยความตกใจและความงงงวย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ในเวลาเช่นนี้

ฮ๋องเต้จ้องมองสตรีในอ้อมแขนของเขา นัยน์ตาคมกริบทอแววขบขันผสมความระอา “ลอบหนีออกทางหน้าต่างกลางดึก... ช่างเป็นกิริยาที่เหมาะสมกับสนมในวังหลังเสียจริง” คำพูดถึงจะเรียบ แต่เต็มไปด้วยความหัวเราะที่ซ่อนอยู่

หลินหลานพอตั้งสติได้ว่าตนเองรอดพ้นจากความเจ็บปวด และตอนนี้กำลังถูกคนที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดเวลาอุ้มอยู่ ก็รีบดิ้นขลุกขลักทันที “ปล่อยหม่อมฉันลงเถอะเพคะ!” หลินหลานแวดเสียงระรื่นจากความตกใจและความดิ้นอยู่ในอ้อมกอด

ฮ๋องเต้ไม่เพียงไม่ปล่อย แต่กลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดแก้มเนียนของนาง ทำให้เธอหายใจหยุดชั่วครู่ “ปล่อยให้เจ้าล้มลงไปเจ็บตัวอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกเองหรือว่า "กลัวเจ็บ มาก มิใช่ หรือ

หลินหลานหน้าตึงขึ้นมาทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความเหน็ดหน่าย “ฝ่าบาทมาทำอะไรที่ตำหนักของหม่อมฉันยามวิกาลเช่นนี้เพคะ? หรือว่าจะมาแอบดูหม่อมฉัน? ไม่ใช่ว่าทรงมีสนมรักอีกสามคนรออยู่อย่างนั้นหรือ?”

“ข้าเป็นเจ้าของวังแห่งนี้ จะไปที่ใดจำเป็นต้องขออนุญาตเจ้าด้วยหรือ?” ฮ๋องเต้วางร่างของเธอลงบนพื้นหินอย่างนุ่มนวล แต่ยังคงยืนกั้นอยู่ข้างหน้า ไม่ให้นางถอยหนีแม้แต่นิดเดียว “ตอบคำถามข้ามา สนมห้า... เจ้าแอบปีนหน้าต่างออกมากลางดึกเช่นนี้ คิดจะทำสิ่งใดกันแน่?”

หลินหลานยืดตัวตรง สบตาฮ่องเต้อย่างไม่ยอมแพ้ ไม่ให้เขารู้ว่าเธอเป็นคนขี้กลัว “หม่อมฉันแค่จะออกไปเดินเล่นเพคะ กักบริเวณมันอุดอู้! ไม่สามารถอยู่ในห้องคนเดียวได้นาน”

“เดินเล่นตอนยามสองเนี่ยนะ?” อ๋องเต้หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังและชัดเจน “ละเมอหรืออย่างไร? หรือว่า... การทำตัวประหลาดเช่นนี้ คือแผนการเรียกร้องความสนใจรูปแบบใหม่ของเจ้า? ต้องการให้ข้าสังเกตเห็นเจ้าอีกครั้ง?”

หลินหลานถอนหายใจยาวเหยียด ยอดอกกระเพื่อมด้วยความเหน็ดหน่ายที่มากขึ้น “เลิกคิดว่าโลกหมุนรอบตัวท่านเสียทีเถอะเพคะฝ่าบาท! หม่อมฉันไม่ได้อยากได้ความสนใจจากท่าน ไม่ได้อยากให้ท่านมาอุ้ม ไม่ได้อยากได้อะไรจากท่านทั้งนั้น!” คำพูดตรงไปตรงมา ไม่มีเรื่องแกล้งหรือเสแสร้ง

คำปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาทำให้ฮ๋องเต้หน้าชาเล็กน้อย แต่แปลกนัก... ยิ่งนางพยายามผลักไสเขามากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งรู้สึกตื่นเต้นและอยากเอาชนะสตรีตรงหน้ามากขึ้นเท่านั้น มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกกับสนมคนอื่นมาก่อน

“หากไม่ได้เรียกร้องความสนใจ... งั้นข้าจะทดสอบเจ้าดู” ฮ๋องเต้ก้าวเข้ามาชิดจนหลินหลานต้องถอยหลังไปชนกำแพง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย “หากข้าสั่งยกเลิกโทษกักบริเวณ และให้เจ้ามาคอยรับใช้ข้างกายข้าทุกวัน... เจ้าจะว่าอย่างไร?”