ข้าไปตัวเจ้าค่ะ

ฮ๋องเต้ชะงักพู่กันในมือไว้กลางอากาศ สายตาคมกริบช้อนขึ้นมองสตรีตรงหน้าทันที รอยยิ้มล้ำลึกจุดขึ้นที่มุมปากของผู้นำแผ่นดิน รอยยิ้มนั้นไม่ได้แฝงความโกรธเคือง แต่กลับฉายแววความรู้ทันอย่างชัดเจนราวกับเขาเห็นทะลุทะลายไปถึงความคิดในหัวของนางทั้งหมด

“ติดตามเสด็จ?” ฮ๋องเต้ตรัสเสียงเรียบราบเรียบ ทว่าสายตากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางจนนางรู้สึกไม่กล้าสบตา “สนมในวังหลังไม่ได้รับอนุญาตให้ติดตามข้าไปตรวจราชการตามใจชอบ… เหตุใดเจ้าถึงอยากไปด้วยถึงเพียงนี้? ไหนว่าอยู่อย่างไร้ตัวตนในตำหนักร้างมันสบายดีไม่ใช่หรือ? ทำไมจึงไม่พอใจอยู่ตรงนั้น”

หลินหลานที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอแสดงอาการกระตือรือร้นออกไปเกินเหตุ รีบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกดจังหวะหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก แล้วพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่จะถูกจับได้ว่ามีแผนซ่อนเร้น

‘แย่แล้ว… ลืมตัวไปหน่อย! ต้องคิดคำแก้ตัวดีๆ เร็วนี้’ หลินหลานคิดในใจอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะรีบประสานมือ ย่อตัวลงอย่างเรียบร้อยตามระเบียบวัง

“หม่อมฉัน… หม่อมฉันเพียงแค่คิดว่า ทรงเหน็ดเหนื่อยจากการตรวจราชการและงานหนักมามาก หากมีคนคอยรินชา ฝนหมึก หรือจัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ข้างกายในยามเดินทาง ก็น่าจะช่วยแบ่งเบาภาระของข้าราชบริพารได้ไม่น้อยเพคะ” หลินหลานแถไปข้างๆ คูๆ ด้วยสีหน้าซื่อตรงที่สุดเท่าที่จะฝืนทำได้ กระพริบตาปริบๆ เพื่อให้ดูน่าเชื่อถือขึ้น

“รินชา? ฝนหมึก?” ฮ๋องเต้หัวเราะในลำคอเบาๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างผ่อนคลาย “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดประจบประแจงตื้นๆ ของเจ้าหรือ หลินซินเอ๋อร์? คนอย่างเจ้าเนี่ยนะอยากไปคอยรับใช้ข้าลำบากลำบนนอกวัง ที่ที่ไม่มีเตียงนุ่ม อาหารเลิศรส และความเงียบสงบที่เจ้าชอบ”

“ฝ่าบาท…” หลินหลานซี้ดปาก เบ้หน้านิดๆ เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้หนุ่มรู้ทันอย่างชัดเจน “หม่อมฉันพูดจริงๆ นะเพคะ! อยู่ในวังมันอุดอู้ ท้องฟ้าแคบแสนแคบ ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง ร่างกายและจิตใจที่อ่อนเพลียจากการถูกกักบริเวณมานานจะได้สดชื่นขึ้นไงเพคะ”

“หึ… เจ้าอยากไปทิศตะวันตกเฉียงเหนือโดยเฉพาะเจาะจง เพราะมีเป้าหมายอื่นซ่อนอยู่มากกว่ามั้ง” ฮ๋องเต้เปรยขึ้นมาลอยๆ สายตานั้นราวกับอ่านความคิดของนางออกจนหมดสิ้น “อย่าคิดว่าข้าไม่สังเกตท่าทางแปลกๆ ของเจ้าตลอดเช้านี้”

หลินหลานสะดุ้งเฮือกในใจ แต่ยังคงฝืนทำหน้าตายใส “เป้าหมายอันใดกันเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีธรรมดาในวังหลัง จะไปมีเป้าหมายอะไรได้นอกจากการพักผ่อนและดูแลสุขภาพของตนเอง”

ฮ๋องเต้จ้องมองใบหน้าหวานที่พยายามทำเป็นไขสืออย่างตั้งใจ เขาเคาะนิ้วลงบนพื้นผิวโต๊ะไม้ชิงชันเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะยื่นข้อเสนอที่ทำเอาหลินหลานต้องหูผึ่งทันที

“ข้าจะอนุญาตให้เจ้าติดตามเสด็จไปทิศตะวันตกเฉียงเหนือด้วย…”

“จริงหรือเพคะ!” หลินหลานตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ความหวังที่จะได้เข้าใกล้ ‘เหวเซียนหลิง’ และทางกลับสู่โลกเดิมพุ่งสูงปรี๊ดจนแทบลืมกดอาการ

“…แต่มีข้อแลกเปลี่ยน” ฮ๋องเต้เว้นจังหวะไว้ให้นางตั้งตัว นัยน์ตาคมกริบทอแววเจ้าเล็ด “ตลอดเวลาที่อยู่นอกวัง เจ้าจะต้องคอยอยู่ข้างกายข้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ห้ามห่างสายตาไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต และต้องทำตามคำสั่งข้าทุกอย่าง โดยไม่มีข้อโต้แย้งหรือเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น หากเจ้ากล้าหนี หรือทำตัวมีลับลมคมในซ่อนเร้นอยู่… ข้าจะสั่งโบยเจ้าห้าสิบที แล้วจับขังไว้ในห้องมืดตลอดชีวิต ไม่มีวันปล่อย”

หลินหลานฟังคำขู่เรื่อง ‘โบยห้าสิบที’ แล้วขนแขนลุกซู่ไปทั้งตัว! ความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึงแล่นริ้วขึ้นมาถึงสมองทันที

‘ห้าสิบทีเนี่ย… ตูดพัง เนื้อหลุดเป็นชิ้นๆ แน่ๆ! แถมขังในห้องมืดคนเดียวตลอดไปอีก!’’

ทว่า พอคิดถึงโอกาสที่จะได้ไปถึงขอบเหวเซียนหลิง สถานที่เดียวที่น่าจะเป็นทางกลับบ้านยุคปัจจุบัน หลินหลานก็กัดฟันสู้ การเสี่ยงครั้งนี้ถือเป็นเบาะแสเดียวที่นางมีในตอนนี้ หากปล่อยไปอาจไม่มีโอกาสอีกเลย

“ตกลงเพคะ!” หลินหลานตอบรับเสียงดังฟังชัด กระชับมือจนเล็บเจาะฝ่ามือ “หม่อมฉันรับข้อเสนอ! จะคอยอยู่ข้างกายฝ่าบาท ไม่ห่างสายตาเลยสักนิด จะเชื่อฟังและปฏิบัติตามทุกประการโดยไม่ขัดขืนเพคะ!”

ฮ๋องเต้มองท่าทางเด็ดเดี่ยวเกินเหตุของนางแล้วพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก เขายกยิ้มมุมปากพลางเอ่ยเสียงต่ำทุ้ม

“ดี… งั้นก็เตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้ข้าจะให้คนจัดเตรียมขบวนเดินทางและสิ่งของจำเป็นให้ พรุ่งนี้รุ่งเช้าตรู่… เราจะออกเดินทางไปทิศตะวันตกเฉียงเหนือกัน!”