บทที่ 1 พี่ชายคนใหม่ (จบ)

หลังจากงานประกวดดาวและเดือนจบลง เค้กก็พยายามลืมเหตุการณ์น่าตกใจที่ไปเห็นโดยบังเอิญในวันนั้น แต่ดูเหมือนสมองของเธอจะไม่ให้ความร่วมมือเท่าไหร่นัก เพราะทุกครั้งที่เห็นต้นไม้ใบหญ้า ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นกับส่วนนั้นที่ใหญ่โตแข็งเกร็งของเขาก็จะลอยขึ้นมาในหัวเธอทันที ไหนจะยังรอยยิ้มกวนๆ แบบนั้นของเขา...

“คนบ้าอะไร...” เค้กพึมพำกับตัวเองขณะนั่งรถแท็กซี่กลับบ้าน

ช่างเถอะ อย่างน้อยเธอก็คงไม่มีโอกาสได้เจอเขาอีกแล้ว มหาวิทยาลัยกว้างตั้งขนาดนั้น คนตั้งเยอะตั้งแยะ คงไม่บังเอิญโคจรมาเจอกันอีกหรอก...

เค้กคิดอย่างนั้น จนกระทั่งหลายวันต่อมา แม่ของเธอก็ขยับเข้ามากุมมือ ขณะนั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน

“เค้ก”

“คะ?” เค้กผินหน้าไปหาแม่แทนไก่ทอดกับพิซซ่าที่เธอชอบแอบสั่งมากิน

“แม่มีเรื่องจะคุยด้วย”

น้ำเสียงของแม่ทำให้เค้กรู้สึกว่าบางที เรื่องนี้อาจจะใหญ่มากพอให้แม่จอบเฮี้ยบคลั่งความผอม ยอมสั่งไก่ทอดกับพิซซ่าร้านดังมาให้เธอกิน

“เรื่องอะไรเหรอคะ?” เค้กถามอย่างระแวง ตอนที่พ่อกับแม่ของเธอจะหย่ากัน บรรยากาศที่โต๊ะอาหารก็เป็นแบบนี้แหละ ทุกอย่างดูเหมือนกันเป๊ะ!

แม่ของเค้กเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนมือข้างหนึ่งลงลูบท้อง พลางยิ้มออกมาอย่างเขินๆ “คือ...แม่กำลังจะแต่งงานใหม่...เค้กกำลังจะมีน้องแล้วนะลูก”

“คะ?” เค้กถึงกับเหวอไป “แม่ว่าอะไรนะคะ? แต่งงานใหม่? มีน้อง?! ”

“ใช่จ้ะ แม่กำลังจะแต่งงานใหม่ แล้วก็กำลังจะมีน้องให้ลูกอีกคน”

“คะ!” เค้กเริ่มมึนหัว “เดี๋ยวก่อน แม่มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วน้องมาจากไหน”

“แม่รู้จักกับคุณอารัญเมื่อสามเดือนก่อน...”

“แล้ว...แม่ก็ท้อง!!! เร็วขนาดนั้นเลย?!”

“ไม่เร็วหรอกลูก แม่เพิ่งท้องได้เจ็ดสัปดาห์เอง”

เค้กกะพริบตาปริบๆ

เธอรู้ว่าแม่มีคนที่คุยๆ กันอยู่หลายคน แต่ไม่คิดว่าจะมีคนที่ไปถึงขั้นทำแม่เธอท้อง จนต้องแต่งงานกันเร็วขนาดนี้

แม่กับพ่อของเธอเพิ่งจะหย่ากันได้ไม่ถึงครึ่งปีเลยนะ!

“แล้ว...เขาเป็นใครคะ?”

“เป็นหม้ายเหมือนแม่ แล้วก็มีลูกชายหนึ่งคน”

“...” เค้กเริ่มรู้สึกไม่ดี “เค้กจะยังอยู่บ้านหลังนี้ต่อไปได้ใช่ไหมคะ?”

“อันที่จริง แม่ประกาศขายบ้านไปแล้วจ้ะ หลังแต่งงาน เราจะย้ายไปอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลแทนธรรม”

“หมายความว่าเค้กต้องย้ายไปอยู่กับพ่อใหม่กับลูกชายเขาเหรอคะ?!”

“จ้ะ”

คำตอบนั้นทำให้เค้กนิ่งไป เธอรักแม่และไม่อยากขัดขวางความสุขของแม่ ไหนจะยังมีเรื่องน้องที่กำลังเติบโตอยู่ในท้องของแม่อีก แต่การต้องย้ายเข้าไปอยู่บ้านเดียวกับคนแปลกหน้า แถมยังมีลูกชายของเขาอยู่อีกคน มันก็ชวนให้อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

จู่ๆ ภาพใบหน้าของผู้ชายที่เจอในวันประกวดดาวและเดือนมหาลัยก็ลอยขึ้นมาอีกหน เค้กหน้าแดงซ่านทันที

“เค้กไปเช่าคอนโดอยู่ได้ไหมคะ เค้กกลัวผู้ชายค่ะ”

“ห๊ะ? ลูกน่ะนะ?”

“ค่ะ”

“เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เมื่อเร็วๆ นี้ค่ะ...แม่อย่าถามได้ไหมคะ” ตอนนี้ภาพแท่งมหัศจรรย์อันใหญ่ยักษ์ในหัวทำให้ใบหน้าเค้กเห่อร้อนไปหมด

แม่ของเค้กมองสีหน้าลูกสาวแล้วไม่สบายใจ “ลูกมีเรื่องอยากเล่าให้แม่ฟังไหม”

เค้กตอบกลับทันที “ไม่มีค่ะ!”

“คุณอารัญเขาเป็นคนดีนะลูก ลูกชายของเขาก็สุภาพมาก ลูกลองให้โอกาสแม่กับคุณอาอารัญกับลูกชายเขาหน่อยได้ไหม” ธิดา แม่ของเค้กพยายามหว่านล้อม “อีกสามวันแม่จะพาไปเจอพวกเขานะลูก ถึงตอนนั้นถ้าลูกยืนกรานว่าไม่ชอบ แม่ก็จะไม่แต่งงานใหม่กับคุณอารัญ”

“แม่จะไม่แต่งงานกับพ่อของลูกในท้อง?!”

“ใช่ แค่เพิ่มลูกหลงมาอีกคน แม่เลี้ยงเองได้”

เค้กถอนหายใจออกมาอย่างเหน็ดหน่าย “ไม่ได้หรอกค่ะ เค้กไม่อยากให้น้องไม่มีพ่อ”

“แต่ลูกกลัวผู้ชาย...” ธิดาถามอย่างไม่แน่ใจนัก

“หนูยกเว้นคุณอาอารัญกับลูกชายเขาให้ก็ได้ค่ะ ถ้าแม่ว่าเขาดี เขาสุภาพ พวกเขาก็คงจะดีจะสุภาพอย่างที่แม่ว่าจริงๆ”

ธิดาน้ำตารื้นขึ้นคลอหน่วยนัยน์ตา “ลูกแม่...ขอบคุณนะลูก...ขอบคุณมากจริงๆ”

เค้กรับปากว่าจะไปเจอผู้ชายแปลกหน้ากับแม่ในอีกสามวันข้างหน้าเพราะเห็นใจแม่ที่กำลังท้องน้องสาวหรือไม่ก็น้องชาย โดยไม่ได้รู้เลยว่าการพบกันครั้งนี้ จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ของชีวิต

สามวันต่อมา เค้กนั่งอยู่กลางห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่กว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก มันทั้งกว้าง ทั้งหรู จนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลุดเข้าไปอยู่ในอีกโลกใบหนึ่ง

“อีกเดี๋ยวลูกชายของอาก็ลงมาแล้ว” อารัญพูดด้วยรอยยิ้ม

ต้องยอมรับตามตรงว่า อารัญ แทนธรรม ดูเป็นคนดีและสุภาพตรงตามที่แม่ของเธอพูดเอาไว้ไม่มีผิด ความสุภาพ ตรงไปตรงมา และความใจดีของเขา ทำให้เค้กเริ่มรู้สึกว่าบางทีการแต่งงานใหม่ของแม่อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย

เค้กพยักหน้าน้อยๆ ตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ค่ะ คุณอา”

ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังไล่ลงมาจากชั้นบน เค้กอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงไปทางบันได

ท่ามกลางความเงียบสงบของคฤหาสน์แทนธรรม ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเดินลงมาอย่างไม่รีบร้อน เสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาพับแขนขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงแบบคนที่ชอบออกกำลังกาย และสุดท้าย...คือใบหน้าหล่อเหลาที่เธอจำได้อย่างไม่มีวันลืม

เค้กถึงกับชะงัก แก้วน้ำเกือบหลุดจากมือ

ไม่จริงน่า

เขา!

ลูกชายคุณอาอารัญคือผู้ชายคนนั้น!

ในขณะที่เค้กช็อกจนตัวแข็งค้าง ชายหนุ่มค่อยๆ เดินลงมาจนถึงชั้นล่างด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้มเจือจาง ดูสุภาพ ก่อนจะหยุดยืนที่ปลายบันไดเมื่อเห็นเธอ

ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เธออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมุมปากสวยๆ นั้นก็ยกขึ้นช้าๆ เหมือนคนที่เพิ่งค้นพบเรื่องน่าสนุก

“น้องเค้ก?” เขาเอ่ยทัก

หัวใจของเค้กหล่นวูบไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม เขารู้จักชื่อเธอได้ยังไง!

“รู้จักกันเหรอ?” ว่าที่พ่อใหม่ของเธอถามอย่างแปลกใจ

“เคยเจอกันครับ” ชายหนุ่มตอบง่ายๆ

แต่เค้กรีบส่ายหน้าทันที “ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ!”

ธิดากับอารัญหันมามองเค้กพร้อมเพรียงกัน

เค้กเริ่มหน้าแดง หูก็อื้อ ตาก็พร่า

จะให้เธออธิบายยังไง? ให้บอกว่าเคยบังเอิญเห็นเขาตอนกำลังมีเซ็กส์กับผู้หญิงคนหนึ่งที่มหาวิทยาลัย?

แม่ของเธอไม่มีวันยอมรับ ‘ลูกชาย’ แบบนี้ได้แน่ๆ

ถ้าเธอพูด งานแต่งงานของแม่ก็จะล่ม!

เธอจะไม่มีทางพูดออกไปเด็ดขาด!

ชายหนุ่มกลับดูสนุกกับอาการลนลานของเธออย่างเห็นได้ชัด

“อ๋อ...” อารัญแกล้งหัวเราะ ทั้งที่รู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ธรรมดา “คงจะเคยเจอกันที่มหาวิทยาลัยใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ทั้งสองคนจะได้สนิทกันง่ายๆ”

เค้กยิ้มแห้งๆ

ง่ายตรงไหนกัน!

เธออยากร้องไห้แต่ไม่กล้า

“จะขอแนะนำอย่างเป็นทางการนะครับ” อารัญพูดอย่างสุภาพ “นี่ลูกชายของผม นเรนทร์ แทนธรรม”

ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย “เรียกนิคกี้ก็ได้ครับ”

“ส่วนนี่เค้ก ลูกสาวของคุณธิดา” ว่าที่พ่อใหม่โปรยยิ้มที่ดูเป็นมิตร ก่อนพูดต่อ “ต่อไปก็จะต้องย้ายมาอยู่บ้านเดียวกันแล้ว พวกลูก ‘พี่ชาย’ ‘น้องสาว’ ดูแลกันไว้นะ”

“ครับ” นิคกี้ตอบรับอย่างว่าง่าย

อารัญเห็นลูกชายเป็นแบบนั้นก็สบายใจขึ้น เขาหันมาทางเค้กบ้าง “นิคกี้เรียนอยู่ปีสี่ เรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์เหมือนกันกับหนูเค้ก จากนี้ไป มีอะไรให้ช่วยหรือสงสัยอะไร ก็ถามพี่เขาได้ตลอดเลยนะ พ่อ...เอ่อ...อาจะช่วยกำชับนิคกี้ให้ช่วยดูแลหนูที่มหาวิทยาลัย”

เค้กแทบอยากบอกว่าไม่ต้อง! แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร นิคกี้ก็ยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาตรงหน้าเธอ

“แลกเบอร์กันไว้สิ” เขาบอกด้วยน้ำเสียงสุขุม

เค้กมองโทรศัพท์ในมือของนิคกี้ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาที่ดูสุภาพสำรวมอย่างชั่งใจ ก่อนตอบ

“ค่ะ...” เค้กรับโทรศัพท์ของนิคกี้มาอย่างไม่มีทางเลือก แล้วกดเบอร์ของตัวเองลงไป

เมื่อเธอยื่นโทรศัพท์กลับไปให้เขา ไม่นาน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็สั่น

เธอเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาบันทึกเบอร์ของเขาเอาไว้อย่างจนใจ

‘นเรนทร์ แทนธรรม’

หือ? นิคกี้...?

ชื่อนี้ทำให้เค้กนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

นิคกี้...คือชื่อของรุ่นพี่เสือผู้หญิงที่เพื่อนของเธอเคยพูดถึงนี่เอง! พวกเพื่อนๆ ของเธอยังเคยบอกด้วยว่า อย่าเข้าใกล้หมอนี่เด็ดขาด เพราะผู้หญิงที่เข้าใกล้รุ่นพี่นิคกี้ มักจะตกหลุมเสน่ห์ของหมอนี่ จนยอมถวายตัวด้วยตัวเองในเวลาไม่ถึงสัปดาห์กันทุกราย แล้วก็ไม่รู้ว่าอีตารุ่นพี่เสือผู้หญิงคนนี้มีของดีอะไร พวกผู้หญิงที่ถูกเช็ดแล้วทิ้งถึงได้ทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่มีใครคิดจะเอาเรื่อง ‘รุ่นพี่นิคกี้’ คนนี้เลยสักราย!

ว่าที่พี่ชายตามกฎหมายของเธอ คือเสือผู้หญิงระดับมืออาชีพ!

ตอนที่เพื่อนๆ เล่าให้ฟัง เค้กไม่ได้สนใจมากนัก จนกระทั่งวันนี้...เธอเพิ่งรู้ว่าผู้ชายที่เธอพลาดเดินไปเห็นฉากเลิฟซีนเข้าพอดี คือคนเดียวกันกับรุ่นพี่นิคกี้ในเรื่องเล่า

ถ้าอย่างงั้นข่าวลือที่เพื่อนเล่ามา ก็ไม่ได้เกินจริงเลย!

เขาหน้าตาดีจนผู้หญิงต้องเผลอมองตาม…ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า…และขึ้นชื่อเรื่องเสน่ห์ที่ทำให้ผู้หญิงจำนวนไม่น้อยเต็มใจเดินเข้าหาและยอมมอบกายมอบใจ ที่สำคัญ...เขาไม่เคยมีข่าวเรื่องผู้หญิงมาทะเลาะตบตีแย่งกันให้วุ่นวาย เพราะดูเหมือนทุกคนจะรู้ตัวกันตั้งแต่แรก ว่าเขาไม่เคยคิดจริงจังกับใครทั้งนั้น

เสือผู้หญิงขั้นชำนาญการของจริง...

เค้กแอบถอนหายใจ

ช่างเถอะ ในเมื่อจำเป็นต้องเป็นพี่น้องกันตามกฎหมายก็ช่วยไม่ได้...เธอจะอยู่ให้ห่างจากเขา ต่อให้ต้องอยู่บ้านเดียวกัน เธอก็จะไม่ยุ่งกับเขา ไม่สบตา ไม่พูด ไม่ถาม ไม่คุยเรื่องอะไรกับเขาเด็ดขาด!

แต่ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อเค้กเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขกเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่ลืมทิ้งไว้คนเดียว เธอพบว่านิคกี้ยังนั่งอยู่ตรงนั้น เขากำลังเอนหลังอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์

เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา ดวงตาคู่คมคู่นั้นก็หันมามองทันที

เค้กชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน “เอ่อ...ฉันมาหยิบโทรศัพท์”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ

เค้กรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากโต๊ะ เธอตั้งใจว่าจะรีบเดินออกไปทันที แต่เสียงทุ้มนุ่มหูกลับดังขึ้นเสียก่อน

“เค้ก”

เธอหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว

เมื่อหยุดเดินแล้วก็จำเป็นต้องตอบ “คะ?”

นิคกี้มองเธอนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง

คราวนี้ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีใครอื่นอยู่ด้วย เหลือเพียงพวกเขาสองคน...

“อืม...” นิคกี้พึมพำ “ชื่อเธอเหมือนขนมเลย...”

เค้กกะพริบตาปริบๆ “คะ?”

เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า

ตอนนั้นเอง นิคกี้ก็ยกมุมปากขึ้น ดูหล่อร้าย “น่ากิน”

“...” เค้กยืนนิ่งไปหลายวินาที ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ผู้ชายคนนี้! นี่เขากำลังพูดอะไรกับน้องสาวต่างสายเลือดคนใหม่ของตัวเองกันแน่!

“ฉัน...ฉันไปก่อนนะ”

“ทำไมไม่เรียกฉันว่าพี่?” นิคกี้กอดอกถาม

“พี่นิคกี้...” เค้กเรียกออกมาโดยไม่รู้ตัว...

อีกแล้ว!

เค้กรีบหมุนตัวเดินหนีด้วยความโมโห โมโหที่ตัวเองควบคุมตัวไม่ได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

เธอได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลังเหมือนตอนเจอเขาครั้งแรกไม่มีผิด

“คนบ้า!” เค้กพึมพำพลางกอดโทรศัพท์เดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้อง หัวใจเต้นแรงไม่หยุด

เธอรู้อยู่แล้วว่าการแต่งงานใหม่ของแม่อาจจะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปบ้าง แต่ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกแล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะในชีวิตเธอก็เป็นได้