บทที่ 2 เรื่องสนุก (จบ)

พิธีแต่งงานดำเนินไปอย่างราบรื่น เค้กยืนมองแม่กับอารัญกล่าวคำสาบานต่อกัน และจดทะเบียนสมรสนอกสถานที่ ด้วยรอยยิ้ม

หลังพิธีจบ แขกจำนวนมากทยอยเข้ามาแสดงความยินดี นิคกี้ที่กลับเข้ามาอยู่ในงานเองก็ทำหน้าที่ ‘ลูกชาย’ ได้อย่างไร้ที่ติ

นี่ถ้าเธอไม่เคยรู้จักเขามาก่อน เธอเองก็คงจะเป็นเหมือนคนอื่นๆ ที่หลงเชื่อว่าเขาเป็นลูกชายที่สมบูรณ์แบบ ทั้งสุภาพ ทั้งพูดจาดี และเข้ากับผู้ใหญ่ได้อย่างไม่มีปัญหา...

เค้กแอบมองนิคกี้อยู่ครู่หนึ่ง

ในตอนที่เธอเผลอตัว จู่ๆ นิคกี้ก็หันมาสบตาเธอ เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนเดินเข้ามาหา “เหนื่อยไหมครับ น้องสาว?”

คำว่า ‘น้องสาว’ ทำให้เค้กลมหายใจสะดุด “อย่าเรียกแบบนั้นได้ไหม?”

“ทำไม?”

“มันแปลก”

“แต่เธอก็กลายมาเป็นน้องสาวของฉันจริงๆ แล้วนี่”

“อึก...” เค้กเถียงไม่ออก

นิคกี้หัวเราะเบาๆ ก่อนยื่นแก้วน้ำให้ “ดื่มหน่อย จะได้หายเหนื่อย”

“ขอบคุณค่ะ” เค้กรับมาตามมารยาท

แต่ยังไม่ทันได้ดื่ม นิคกี้ก็ฉวยจังหวะตอนที่ไม่มีใครสนใจมองมา เอียงตัวเข้ามากระซิบข้างหูเธอ “ตอนจูบกันเมื่อกี้เธอหน้าแดงมากเลยนะ”

“!”

“ฉันเสียดายมากเลยรู้ไหม ที่เธอวิ่งนี้มาแบบนั้น...เราน่าจะไปต่อกันในห้องน้ำ—”

“นิคกี้!” เค้กตัดบทพลางรีบหันไปมองรอบๆ ด้วยความตกใจ

โชคดีที่ไม่มีใครได้ยิน

“อย่าพูดเรื่องนั้นนะ!”

“ทำไมล่ะ?”

“อย่าพังงานแต่งแม่ฉัน!”

นิคกี้ชูมือขึ้นทั้งสองข้าง ทั้งที่หัวเราะออกมา “คร้าบๆ ไม่พูดแล้วครับ”

เค้กมัวแต่โกรธ ก็เลยไม่ทันได้สังเกตว่าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความสนุก

เค้กคิดว่าไม่มีใครเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่อารัญเห็นเข้าเต็มๆ

หลังจากแขกส่วนใหญ่เริ่มทยอยกลับ อารัญตัดสินใจดึงลูกชายออกไปคุยกันเงียบๆ ที่มุมห้อง

“นิคกี้” น้ำเสียงของอารัญจริงจังกว่าปกติ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ อารัญก็ลดเสียงลง พูดให้ได้ยินกันแค่สองคน “พ่อจะพูดครั้งเดียว”

“อะไรครับ?”

“อย่าไปยุ่งกับน้อง”

นิคกี้เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“น้องคนไหน?”

“แกรู้ว่าฉันหมายถึงเค้ก!” อารัญเหลือบมองไปทางเค้กที่กำลังช่วยธิดาส่งแขกอยู่ ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดเสียงลอดไรฟัน “ต่อไปแกก็เป็นพี่ชายเขาแล้ว อย่าทำอะไรที่ไม่เหมาะสม”

นิคกี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ “ทำไมล่ะครับ?”

อารัญขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน “อะไรทำไม”

นิคกี้ตอบอย่างไม่ยี่หระ “ก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ กันสักหน่อย”

“นิคกี้!” น้ำเสียงของอารัญเข้มขึ้นทันที

แต่ลูกชายกลับไม่ได้สะทกสะท้าน “ผมพูดจริง”

“แกโตแล้ว คนโตแล้วก็ควรจะรู้ ว่าอะไรควรไม่ควร”

นิคกี้หัวเราะเบาๆ พลางเอนตัวพิงผนัง “ทีผมยังไม่ยุ่งเรื่องผู้หญิงของพ่อเลย...” นิคกี้มองคนเป็นพ่อด้วยแววตายียวน “แลกกันสิครับ พ่อไม่ยุ่งเรื่องสนุกๆ ของผม ผมก็ไม่ยุ่งเรื่องสนุกๆ ของพ่อ พ่อคงไม่อยากให้ว่าที่แม่ของลูกคนใหม่รู้ใช่ไหม ว่าจริงๆ แล้วพ่อเลี้ยงผู้หญิงเอาไว้เป็นสิบคน คุณน้าธิดาก็แค่แจ็คพ็อตแตกเพราะท้อง”

อารัญจ้องลูกชายอย่างไม่อยากจะเชื่อหู “แกนี่มัน...”

นิคกี้ยักไหล่ “ผมโตแล้วนะครับ เค้กก็โตแล้ว”

“โตแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำอะไรก็ได้!”

“ผมรู้ครับ” เขาตอบง่ายๆ ก่อนหันกลับไปมองทางเค้ก

ยิ่งเห็นรอยยิ้มเธอ ยิ่งได้กลิ่นหอมๆ ของเธอที่ลอยมาตามลม เขาก็ยิ่งรู้สึกหิว...หิวจนอยากจะจับเธอกินจนแทบไม่ไหว

ความรู้สึกที่รุนแรงนั้น ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของนิคกี้จางหาย “ผมรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร แต่ผมก็ไม่รับปาก ว่าจะเชื่อฟังทุกเรื่อง พ่อห่วงเรื่องพวกผู้หญิงของตัวเองเถอะครับ” พูดจบเขาก็เดินกลับเข้าไปยืนข้างๆ เค้ก คอยช่วยส่งแขกกลับ ทิ้งให้อารัญยืนมองตามด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

คืนนั้น หลังงานแต่งจบลง เค้กก็ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังเดียวกับครอบครัวใหม่อย่างเป็นทางการ ห้องของเธอถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างเรียบร้อย ทุกอย่างดูสวยงามและมีของใช้ให้ครบครัน สะดวกสบายจนแทบไม่มีอะไรให้ต้องกังวล

เค้กกวาดตามองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง ก่อนทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียง

“เหนื่อยมาทั้งวันเลย...” เธอถอนหายใจยาว

พรุ่งนี้ก็ต้องกลับไปเรียนตามปกติแล้วสินะ...

ส่วนเรื่องนิคกี้...เธอตั้งใจว่าจะทำตัวให้เหมือนพี่น้องทั่วไป

ถ้าเขาไม่มายุ่งกับเธอ เธอก็จะไม่ไปยุ่งกับเขา แบบนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร...

เมื่อเค้กเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความ ก็พบว่ามีข้อความจากเพื่อนหลายคนส่งมาแสดงความยินดีกับแม่ ในตอนที่เธอกำลังพิมพ์ตอบกลับ จู่ๆ ก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาจากเบอร์ที่เพิ่งบันทึกเอาไว้วันนี้

‘นเรนทร์ แทนธรรม’

“คราวหน้าจะไม่จบแค่จูบแล้วนะ”

“...” จู่ๆ ภาพตอนถูกบังคับจับจูบก็ลอยขึ้นมาในหัว ใบหน้าของเค้กเห่อร้อนขึ้นมาทันที

เค้กทั้งโกรธทั้งอาย เธอรีบโยนโทรศัพท์ทิ้งทันที

“บล็อกได้ไหมเนี่ย!”

เค้กผุดตัวลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นว่านิคกี้ยังส่งข้อความมาเพิ่มอีก หลังอ่านจบก็ปาหมอนใส่โทรศัพท์ทันที

“ถ้าไม่อยากนอนคนเดียว มานอนห้องฉันก็ได้ ห้องไม่ได้ล็อค”

“นิคกี้!” เค้กหยิบหมอนอีกใบมาทุบโทรศัพท์รัวๆ “ไอ้เสือผู้หญิงบ้า บ้า บ้า!”

ยิ่งคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นข้างห้องน้ำ ใบหน้าเธอก็ยิ่งร้อน

ยังดีที่ตอนนั้นนิคกี้ไม่ได้ใช้ลิ้น ไม่อย่างงั้นเธอจะเอาผงซักฟอกมาล้างปากให้ดู!

“โอ๊ย! ไอ้บ้ากาม!”

เค้กตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ตอกกลับ

“ช่วยทำตัวเหมือนมนุษย์ปกติๆ ก็พอค่ะ เรื่องอื่น ไม่รบกวน!”

พิมพ์ตอบแล้วเธอก็กดปิดโทรศัพท์ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว

ตอนแรกเธอคิดว่าการมีครอบครัวใหม่คงจะวุ่นวายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เค้กเริ่มแน่ใจแล้วว่าการมีพี่ชายคนใหม่ชื่อ ‘นิคกี้’ นเรนทร์ แทนธรรม อาจเป็นเรื่องซวยที่สุดในชีวิตของเธอก็ได้