บทที่ 2 เรื่องสนุก (2)

เค้กอยากให้นิคกี้หายไป แต่คนอื่นไม่ได้คิดแบบเธอ โดยพาะเจ้าบ่าวอย่างอารัญ

เมื่อถึงเวลาที่ต้องถ่ายรูปครอบครัว อารัญ แทนธรรม ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก “นิคกี้หายไปไหน?”

ธิดาที่เป็นเจ้าสาวกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนหันไปถามเค้ก “เค้ก เห็นพี่เขาหรือเปล่าลูก?”

“ไม่เห็นค่ะ” เค้กตอบโดยไม่ต้องคิด

“แม่เห็นเขาเดินไปทางห้องน้ำ หายไปพักใหญ่แล้ว” ธิดาเหลือบมองนาฬิกา

รูปครอบครัวก็ช่างเถอะ ไม่ได้ถ่ายตอนนี้ก็ค่อยถ่ายทีหลังก็ได้ แต่อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเริ่มพิธีสำคัญอยู่แล้ว แขกเองก็เริ่มชะเง้อคอรอดูว่าเมื่อไหร่จะเริ่มพิธ๊

ธิดาพูดกับเค้กอย่างจนใจ “เค้กช่วยไปตามพี่เขาให้แม่หน่อยได้ไหมลูก?”

เค้กชะงักกึก “หนูเหรอคะ?”

“จ้ะ”

“แต่...” เธออยากปฏิเสธเหลือเกิน แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลง “ก็ได้ค่ะ”

เค้กจำใจเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง เธอถามพนักงานโรงแรมอยู่สองสามคน ก่อนจะได้คำตอบว่านิคกี้เดินไปทางห้องน้ำทางด้านใน ตรงตามที่แม่ของเธอพูดเป๊ะๆ

หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปตามทางเดินเงียบๆ

จนกระทั่งใกล้ถึงห้องน้ำ เสียงบางอย่างก็ดังลอดออกมา

“อ๊ะ...”

เค้กหยุดเดินทันที

เสียงนั้น...

อย่าบอกนะว่า...

“อื้อ...เสียว...”

คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิมอีก

เค้กหลับตาลงอย่างหมดแรง

นี่ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยเดิมใช่ไหม? นี่เธอต้องมาเห็นเรื่องคาวๆ ของผู้ชายคนนี้อีกแล้วเหรอเนี่ย!

หญิงสาวยืนลังเลอยู่หน้าประตู

จะกลับไปบอกแม่ว่าไม่เจอเขาดีไหม?

แต่ถ้าเขาไม่ได้อยู่ข้างในล่ะ? เธออาจจะมองเขาในแง่ไม่ดีเกินไป...รึเปล่า?

“อ๊ะ!” จู่ๆ ผู้หญิงด้านในห้องน้ำก็ร้องดังลั่น!

เค้กกำมือแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนรวบรวมความกล้า แล้วเปิดปากเรียก

“รุ่นพี่นิคกี้...”

เสียงด้านในเงียบไปครู่หนึ่ง

เค้กรีบพูดต่อ

“คุณแม่ให้มาตามค่ะ ใกล้จะได้เวลาเริ่มพิธีสำคัญๆ แล้ว”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

เธอคิดว่าเขาอาจจะไม่ได้ยิน จึงตั้งใจจะพูดซ้ำ แต่กลับมีมือใหญ่ๆ มาจับไหล่เธอจากด้านหลัง

“ว้าย!”

พอเค้กหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเป็นนิคกี้

เขาไม่ได้อยู่ข้างในนั้น!

“มาแอบดูคนเขาพลอดรักกันอะไรตรงนี้” นิคกี้ถามด้วยรอยยิ้มยียวน

“ฉัน?” เค้กชี้นิ้วไปที่ตัวเอง

เธอกำลังจะแก้ตัว แต่นิคกี้กลับดึงตัวเธอให้เดินออกห่างจากประตูห้องน้ำ แล้วดันเธอเข้าไปชิดติดกำแพง

“ทำอะ—”

เสียงเค้กขาดหายไป เพราะตอนนี้ปากเธอ ถูกปิดไว้ด้วยปากเขา!

“อื้อ!” เค้กพยายามดิ้น แต่นั่นกลับยิ่งทำให้นิคกี้ปล้ำจูบร้อนแรงยิ่งขึ้น

ไม่นานนัก สองคนที่แอบมาเล่นจ้ำจี้กันอยู่ในห้องน้ำก็จูงมือกันวิ่งผ่านเธอกับนิคกี้ไป

ถึงจะเห็นหน้าแค่แวบเดียว แต่เค้กก็จำผู้หญิงคนนั้นได้ ฝ่ายหญิงที่มามีอะไรกับผู้ชายที่ยังหนุ่ม คือภรรยาของแขกสำคัญของคุณอา อารัญ

หล่อนเป็นภรรยาของผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของแทนธรรมกรุ๊ป!

เมื่อสองคนนั้นเดินผ่านไปไกล นิคกี้ก็ปล่อยเค้กที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำ

เขาถามเสียงแหบห้าว “ไปต่อในห้องน้ำไหม”

“ห๊ะ!” เค้กแทบไม่อยากเชื่อหู

เธอกำหมัดแน่น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ต่อยออกไป

“พ่อนายกับแม่ฉันรออยู่ในงาน อย่าทำให้งานแต่งงานของแม่ฉันพัง”

นิคกี้มองท่าทางข่มขู่ฟู่ฟ่อเหมือนลูกแมวน้อยของเค้กแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“เข้าใจแล้ว...ไปสิ” เขาไม่ลืมเตือนเรื่องสำคัญ “ถึงคุณสอางค์จะไม่เห็นหน้าเธอ ก็อย่าไปทำตัวแปลกๆ ให้หล่อนสงสัยว่าเธอรู้ว่าหล่อนมีชู้ก็แล้วกัน คุณอาสรุธสามีหล่อนเป็นพวกรักหน้าตาตัวเองมากกว่ากลัวโดนสวมเขา เธอไม่ต้องไปยุ่งเรื่องของพวกเขา”  

“ฉันรู้หรอกน่ะ!” เค้กตอบกลับเสียงสูง ก่อนรีบเช็ดรอบปากที่อาจจะเลอะลิปสติกพลางหมุนตัววิ่งหนีไปทันที ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบไหม้

วันนี้เป็นวันแต่งงานของพ่อเขานะ! เขายังกล้าทำเรื่องแบบนี้กับเธออีกเหรอ! เรากำลังจะเป็นพี่น้องกันนะ! เขาไม่สนใจสถานะพี่น้องที่ค้ำคออยู่เลยหรือไง!

ไม่สิ! จู่ๆ ก็มาบังคับจับเธอทำแบบนี้ ไอ้เสือผู้หญิงบ้ากามโรคจิตนี่ ไม่มีจิตสำนึกเลยรึไง!