บทที่ 2 เรื่องสนุก (1)

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนหลังจากวันที่เค้กได้รู้ว่า ผู้ชายที่มีข่าวฉาวที่สุดคนหนึ่งในคณะวิศวกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยเธอ กำลังจะกลายมาเป็นสมาชิกในครอบครัวเดียวกับเธอ วันนี้เป็นวันแต่งงานของแม่กับพ่อของนเรนทร์ แทนธรรม หรือที่ทุกคนเรียกกันว่า ‘นิคกี้’

เค้กยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวของโรงแรม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

วันนี้เธอควรจะดีใจ เพราะแม่กำลังจะแต่งงานกับคนที่รัก กำลังจะได้มีครอบครัวใหม่ที่สมบูรณ์ ทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดี แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

“เป็นอะไรไปลูก?” เสียงแม่ดังมาจากด้านหลัง

เค้กหันกลับไปยิ้มให้ “เปล่าค่ะแม่”

“วันนี้แม่สวยไหม?”

เค้กตอบทันที “สวยค่ะ”

ธิดายิ้มกว้าง ก่อนจะเดินเข้ามากอดลูกสาว “ขอบคุณนะเค้ก ที่ยอมให้แม่แต่งงานกับคุณอารัญ”

“หนูดีใจกับแม่นะคะ คุณอาอารัญเป็นคนดีมากจริงๆ” เค้กพูดจากใจจริง เธอดีใจที่แม่สามารถตัดขาดจากพ่อแท้ๆ จอมเจ้าชู้ของเธอได้อย่างเด็ดขาด และกำลังจะกลับไปมีความสุขในชีวิตครอบครัวอีกครั้ง เพียงแต่...เรื่องหนึ่งที่เธอยังทำใจให้ชินไม่ได้ก็คือ หลังจากวันนี้ นิคกี้จะกลายเป็นพี่ชายของเธออย่างเป็นทางการ

ถึงจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่คำว่า ‘พี่ชาย’ ก็ยังฟังดูประหลาดอยู่ดี โดยเฉพาะเมื่อพี่ชายคนนี้เป็นผู้ชายคนเดียวกับที่เธอเคยบังเอิญเห็นเขากำลังทำเรื่องอย่างว่าอยู่ในที่โล่งแจ้งกลางมหาวิทยาลัยแบบนั้น...ถึงตรงนั้นจะมีต้นไม้กับพุ่มไม้บังเอาไว้แน่นหนาพอสมควรก็เถอะ...

ยิ่งคิดเค้กก็ยิ่งหน้าแดงมากขึ้นทุกขณะ เธอลบภาพแท่งมหัศจรรย์อันใหญ่ยักษ์อันนั้นออกจากความทรงจำไม่ได้จริงๆ

เธอรีบส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกไป

ไม่คิดแล้ว!

วันนี้เป็นวันแต่งงานของแม่ เธอควรสนใจเรื่องของแม่มากกว่า อย่างน้อยเธอก็อยากจะช่วยทำให้วันนี้จบลงอย่างสวยงามสมบูรณ์แบบมากที่สุด

งานแต่งงานระหว่างธิดากับอารัญจัดขึ้นในห้องจัดเลี้ยงที่ใหญ่ที่สุดของโรงแรมดุสิตธานี ตึกที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ให้หรูหราทันสมัยและจุคนได้มากกว่าตึกเก่าแก่โบราณของโรงแรมชื่อดังในตำนานโรงแรมนี้ ตั้งแต่ทางเข้าจนถึงห้องจัดเลี้ยงเต็มไปด้วยดอกลิลลี่สีขาวตัดกับกุหลาบแดงที่ถูกจัดตกแต่งอย่างประณีต ที่ทางเข้าโถงจัดเลี้ยงมีแขกเหรื่อทยอยเข้ามาร่วมแสดงความยินดีไม่ขาดสาย

เค้กยืนอยู่ข้างแม่ คอยต้อนรับแขกที่เข้ามาทักทาย จนกระทั่งเพื่อนสนิทของเธอเดินเข้ามาพร้อมครอบครัว

“เค้ก!” เพื่อนสาวโผเข้ามากอดทันที “วันนี้แกสวยมาก!” สิตาหันไปหาเจ้าของงานแต่งบ้าง “คุณอาอารัญกับคุณน้าธิดาก็หล่อสวยมากๆ ค่ะ”

เค้กแอบเหน็บเพื่อซี้เบาๆ “ขี้ประจบ!”

“ฉันพูดความจริง!” เพื่อนสาวปล่อยตัวเธอ ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ “แล้วพี่ชายคนใหม่ของแกอยู่ไหน?”

“พี่ชายคนใหม่?”

“ก็ลูกชายของคุณอาไง”

“อ๋อ...”

“ปฏิกิริยาอะไรของแกเนี่ย!” เพื่อนสาวยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกลูกชายเจ้าบ่าวให้มาถ่ายรูปดังขึ้นจากด้านหลัง

สิตาหันไปมองตามทันที

“อุ๊ย...หล่อ!” เห็นตัวจริงแล้ว สิตาอดชมไม่ได้

เค้กหันไปมองตามสายตาของเพื่อน

ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มกำลังเดินผ่านกลุ่มแขกไปที่ซุ้มดอกลิลลี่ที่จัดไว้ให้แขกทุกคนถ่ายรูปอย่างโดดเด่น

แต่เมื่อเห็นพี่ชายคนใหม่ของเธอเต็มๆ ตา เพื่อนสาวของเธอก็เบิกตากว้างทันที “เดี๋ยวนะ...”

“อะไร?”

“แก้อย่าบอกนะว่า...” สิตาคว้าแขนเค้กมากอดไว้แน่น “พี่ชายคนใหม่ของแกคือรุ่นพี่นิคกี้เหรอ?!”

“อืม...”

“เสือผู้หญิงคนนั้นน่ะนะ?!”

เสียงที่ดังขึ้นทำให้เค้กรีบยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเพื่อนสนิท “เบาๆ สิ!”

“นี่มันเรื่องจริงเหรอ!” สิตาแทบจะกรี๊ด “แก พี่เค้าดังมากเลยนะ!”

เค้กถอนหายใจยาว “อืม...พี่ชายคนใหม่ของฉัน คือรุ่นพี่นิคกี้คนนั้นของพวกแกนั่นแหละ”

“โอ๊ย...” สิตายกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมหน้าอก “ฉันอยากเป็นแกจัง”

“อยากเป็นฉันทำไม?”

“มีพี่ชายหล่อขนาดนั้นอยู่ในบ้านอะ แก๊ แกไม่ตื่นเต้นเหรอ!”

เค้กทำหน้าปั้นยาก ถ้าสิตารู้ว่าพี่ชายคนใหม่คนนี้ชอบพูดอะไรแปลกๆ กับเธอ คงไม่พูดอะไรแบบนี้แน่ “อย่าคิดอะไรแปลกๆ นะ เขาเป็นพี่ชายฉันแล้ว”

“พี่ชายต่างสายเลือดต่างหาก”

“ก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“ไม่เหมือน!”

เค้กกำลังจะเถียงกลับ แต่เพื่อนของเธอกลับมองข้ามไหล่ไปด้านหลังแล้วนิ่งไป

“เดี๋ยวนะ...”

“อะไรอีก?”

“เขาหายไปไหนแล้ว?”

เค้กหันกลับไปมอง

เมื่อครู่ยังเห็นนิคกี้อยู่ตรงนั้นแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

“ไม่รู้สิ” เธอตอบอย่างไม่สนใจนัก

หายไปได้ก็ดี เธอจะได้ไม่ต้องคอยระวังคำพูดแปลกๆ ของเขา!