บทที่ 3 มาเป็นของฉันสิ (1)

“คุณอา...เอ่อ คุณพ่อคะ...ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป หนูขอไปกลับมหาวิทยาลัยเองได้ไหมคะ?” เค้กถามขึ้นระหว่างร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเย็น

เธอพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แม้ในใจจะภาวนาขอให้คำตอบที่ได้รับเป็นไปตามความต้องการของตัวเองก็ตาม

ธิดาที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากชะงักไปเล็กน้อย หล่อนเงยหน้ามองลูกสาว “ทำไมล่ะลูก? เมื่อเช้าหนูก็ยังให้คนขับรถไปส่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ บ่ายวันนี้คนขับรถก็ไปรับหนูกลับด้วยใช่ไหม?”

อารัญถามขึ้นบ้าง “คนขับรถดูแลหนูไม่ดีหรือเปล่า”

“คือ...” เค้กพยายามคิดหาข้ออ้างที่จะไม่ทำให้ใครเดือดร้อน หรือไม่สบายใจ “หนูเกรงใจน่ะค่ะ”

จะให้เธอพูดได้ยังไง ว่าเธออาย ที่จู่ๆ ก็กลายเป็นคุณหนูผู้ดี มีรถซีดานราคาแพงระยับไปรับไปส่งถึงมหาวิทยาลัย!

“เรื่องนั้นไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยลูก บ้านเราไม่ได้มีรถกับคนขับรถแค่คนสองคนเสียหน่อย หนูอยากเรียกใช้ใครก็ใช้ได้เลย ถ้าไม่ชอบคนขับรถที่ขับให้วันนี้ก็บอกพ่อกับแม่เราได้ ไม่ชอบรถคันไหนก็แค่บอกให้คนขับเปลี่ยนรถ” อารัญพยายามหว่านล้อม เขาไม่ลืมหันไปขอเสียงสนับสนุนจากลูกชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “จริงไหม นิคกี้?”

“ครับ” นิคกี้ตอบรับง่ายๆ ขณะยกแก้วน้ำขึ้นจิบ

เค้กแอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

เห็นไหมล่ะ! ต่อให้เธอหาข้ออ้างได้ดีแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องมีคนแย้งอยู่ดี!

จู่ๆ ธิดาทำท่านึกขึ้นได้ “แต่ถ้าหนูไม่อยากให้คนขับรถไปส่ง งั้นก็ไปกลับพร้อมพี่นิคกี้ดีไหมลูก? เรียนคณะเดียวกันด้วย แบบนี้น่าจะสะดวกกว่า”

พรวด!

เค้กแทบสำลักน้ำส้มคั้นที่เพิ่งจะหยิบขึ้นมาจิบ ยังดีที่ยกมือขึ้นปิดปากไว้ทัน เธอรีบยกแก้วน้ำเปล่าที่วางอยู่ข้างกันขึ้นดื่ม กลบเกลื่อนอาการผิดปกติของตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้ารัวๆ “ไม่เป็นไรค่ะ! หนูไปเองได้จริงๆ เมื่อก่อนหนูก็ไปกลับเองนี่คะ”

“ทำไมล่ะ?” ธิดาเลิกคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ “พี่เขาเต็มใจช่วยนะลูก เมื่อเช้าพี่เขาก็บอกกับแม่ ว่าให้เขาไปรับไปส่งเค้กเองก็ได้ ยังไงก็มหาวิทยาลัยเดียวกัน แถมยังคณะเดียวกันอีกต่างหาก”

เค้กหันขวับไปมองคนที่ถูกกล่าวถึงทันที

เต็มใจ? เต็มใจแล้วไว้ใจได้ไหม? เมื่อคืนก่อนผู้ชายคนนี้เพิ่งจะส่งข้อความลามกมาหาลูกแม่นะคะ!

ราวกับอ่านความคิดเธอออก นิคกี้วางแก้วน้ำลง ก่อนจะหันมายิ้มเค้กให้ด้วยสีหน้าสุภาพ สุภาพจนเธออยากจะเอาช้อนเคาะหน้าผากเขาสักที

“ผมไปรับไปส่งน้องเองครับ” นิคกี้บอกด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม ดูแสนดี

เค้กเบิกตากว้างทันที “ไม่ต้องก็ได้ค่ะ!”

“ทำไมล่ะครับ น้องเค้ก?” เขาเอียงคอถาม หน้าซื่อตาใส “พี่เต็มใจนะ”

พี่เต็มใจนะ...

โอ๊ย! ช่วยเลิกทำหน้าเหมือนพี่ชายที่แสนดีสักทีได้ไหม! ถ้าเขาเป็นพี่ชายแสนดีจริงๆ เธอคงไม่ต้องคอยระแวงแบบนี้หรอก!

“หนูเกรงใจค่ะ” เค้กตอบเสียงเบา

เธอพยายามส่งสายตาเป็นเชิงขอร้องให้เขาปฏิเสธไปให้มันจบๆ แต่นิคกี้กลับมองเธอด้วยแววตาเป็นประกายเหมือนกำลังสนุก “ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ น้องเค้ก...พี่ชายมีหน้าที่ดูแลน้องสาวอยู่แล้วครับ”

“...” เค้กกำช้อนแน่น

เมื่อวานเขายังส่งข้อความชวนเธอไปนอนห้องตัวเองอยู่เลย! วันนี้กลับมาทำตัวเป็นพี่ชายดีเด่นต่อหน้าพ่อตัวเองกับแม่เธอ! สตรอบอแหล!

ธิดาที่ไม่ได้รู้อะไรเลยสักนิดยิ้มอย่างพอใจ “ดีเลยจ้ะ ถ้าอย่างนั้นแม่ก็สบายใจแล้ว ฝากดูแลน้องด้วยนะ นิคกี้”

“ยินดีครับ” นิคกี้รับคำอย่างนอบน้อม

เค้กก้มหน้าก้มตากินข้าวเย็นต่อ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาอีก

เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าผู้ชายคนหนึ่งจะหน้าด้านได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ

“ว่าแต่...” นิคกี้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พรุ่งนี้น้องเค้กมีเรียนกี่โมงครับ?”

เค้กฝืนใจตอบ “เก้าโมงค่ะ”

“งั้นเราก็ออกจากบ้านสักแปดโมงครึ่งก็พอ มหาวิทยาลัยอยู่ใกล้แค่นี้เอง”

“แต่—”

“พี่จะรอที่การาจจอดรถส่วนตัวของพี่นะครับ” เขาพูดตัดบทอย่างนุ่มนวล ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร หยิบสูทที่พาดไว้บนพนักเก้าอี้ขึ้นมาถือ แล้วหันมายิ้มให้เธออีกครั้ง “กินเยอะๆ นะครับน้องเค้ก จะได้โตเร็วๆ”

ในตอนที่ไม่มีใครมองมา เขาจ้องมองเธอเหมือนอยากจะจับกินตรงนี้เลยยังไงอย่างงั้น

โอ้ย! ไอ้บ้ากาม!

เค้กมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินหายออกไปจากห้องอาหาร ก่อนจะหันกลับมาหาแม่อย่างหมดหวัง

“แม่คะ...”

“จ๊ะ?”

“หนูไปกลับเองได้จริงๆ นะคะ”

ธิดาหัวเราะเบาๆ พลางยื่นมือมาลูบศีรษะลูกสาว “แม่รู้ว่าหนูโตแล้ว แต่การมีพี่ชายคอยดูแลก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีนี่ลูก อีกอย่าง พี่เขาก็เรียนคณะเดียวกันกับหนู ถ้ามีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้ เค้กเพิ่งจะเข้ามหาวิทยาลัย...แม่เป็นห่วงลูกมากนะ”

เค้กยิ้มแห้งๆ

ช่วยเหลืออย่างนั้นเหรอ? เธอไม่แน่ใจว่าถ้าต้องอยู่ใกล้ผู้ชายคนนั้นมากขึ้น ชีวิตของเธอจะได้รับความช่วยเหลือ หรือจะวุ่นวายกว่าเดิมกันแน่ โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กับสายตาเมื่อครู่ แล้วไหนจะยังข้อความเมื่อคืนนั้นอีก

“ถ้าไม่อยากนอนคนเดียว มานอนห้องฉันก็ได้ ห้องไม่ได้ล็อก”

เค้กยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างท้อใจ

ให้ตายเถอะ! เธออยากเอาหัวโขกโต๊ะอาหารจริงๆ!

เช้าวันรุ่งขึ้น แปดโมงตรง เค้กยืนอยู่หน้ากระจกในชุดเสื้อนักศึกษาแขนสั้นกลัดกระดุมตรามหาวิทยาลัยทุกเม็ด ช่วงล่างสวมกระโปรงพลีตยาวคลุมเข่า ที่เอวคาดเข็มขัดตรามหาวิทยาลัยแบบเดียวกับที่อยู่บนกระดุม ที่เท้าสวมถุงเท้าสีขาวกับรองเท้ากีฬาสีขาว ถูกต้องตามระเบียบของมหาวิทยาลัยทุกอย่าง ผมยาวสลวยของเธอถูกรวบเอาไว้ครึ่งศีรษะด้วยริบบิ้นสีอ่อน ดูเรียบร้อยสมกับเป็นนักศึกษาหญิงปีหนึ่ง

เธอสำรวจตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะหยิบแว่นตาที่ไม่มีค่าสายตาเลยสักนิดมาสวม แล้วพยักหน้าให้กระจกอย่างพอใจ

ดูเป็นเด็กเนิร์ดธรรมดาๆ แล้วแฮะ ดีมาก!

วันนี้เธอจะชิงออกไปมหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง แล้วก็ชิงกลับบ้านด้วยตัวเอง โดยไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายอันตรายคนนั้น

นิคกี้อยากเล่นบทพี่ชายแสนดีก็ช่างสิ เธอไม่สนใจหรอก! เธอจะชิ่งหนีไปมหาวิทยาลัยก่อนทั้งแบบนี้นี่แหละ!

เค้กหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องไหล่ ก่อนเดินออกจากห้องอย่างมุ่งมั่น

ทว่าเมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง เธอกลับพบว่าคนที่ตั้งใจจะหลบหน้ากำลังยืนพิงรถสปอร์ตสีเทาเงินคันหรูอยู่หน้าบ้าน

เสื้อช็อปวิศวะแขนสั้น เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงกับนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่สะท้อนแสงแดดยามเช้าส่องประกาย

ใบหน้าหล่อเหลาของเขา หันมาทางเธอทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า

นิคกี้ไม่ได้แต่งตัวเป็นทางการเหมือนตอนอยู่ในบ้านอีกแล้ว เขาสวมเสื้อช็อปสีเลือดหมูคุลมทับเสื้อคอกลมลาย LV สีดำ ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้ม ท่าทางสบายๆ แต่กลับดูดีเสียจนคนที่เพิ่งเดินออกมาอย่างเธอต้องชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาคู่คมของเขากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนมุมปากจะยกขึ้น

“ปลอมตัวเป็นสาวแว่นเหรอครับ? วันนี้น้องสาวพี่น่ารักจัง”

เค้กสะดุ้ง เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นดันแว่นตาแก้เก้อ “กะ...ก็ชุดนักศึกษาปกตินี่คะ แล้วนี่ก็แว่นสายตา”

“พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่”

“แล้วทำไมต้องพูดแบบนั้นด้วย?”

“แบบไหน?” นิคกี้ถามกลับหน้าตาย ก่อนจะก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว

เค้กถอยหลังโดยอัตโนมัติ

เขาหยุดเดิน ดวงตาคู่คมเลื่อนลงมองระยะห่างระหว่างพวกเขาแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “กลัวพี่เหรอ?”

“เปล่าค่ะ!” เธอตอบเร็วเกินไปจนตัวเองยังรู้สึกได้

นิคกี้หลุดหัวเราะเพราะท่าทางนั้น “งั้นจะถอยทำไม?”

“ฉัน...ฉันก็แค่จะจัดกระเป๋า!”

เค้กรีบยกกระเป๋าขึ้นมาให้ดู ทั้งที่มันดูปกติเรียบร้อย ไม่ได้มีอะไรต้องจัดเลยสักนิด

นิคกี้มองกระเป๋าในมือเธอ แล้วย้ายสายตากลับมามองหน้าเธออีกครั้ง “อ๋อ กระเป๋านี่เอง”

“ค่ะ!”

“ให้พี่ช่วยถือไหม?”

“ไม่ต้องค่ะ!”

“แน่ใจนะ หนักหรือเปล่า?”

“ไม่หนักค่ะ!”

“ดีจัง” เขาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “งั้นพี่ขอจับมือแทนได้ไหม?”

“คะ?!”

เค้กเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนคนมองแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่

“พี่ล้อเล่นครับ” เขายกมือขึ้นแตะศีรษะเธอเบาๆ ก่อนเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้ “เชิญครับ น้องสาว”

เค้กยืนชั่งใจอยู่สองวินาที จากนั้นก็เม้มปากแน่นแล้วเดินไปขึ้นรถโดยไม่มองหน้าเขา

คนบ้า! กะว่าจะรีบหนีไปมหาวิทยาลัยก่อนเวลา เขาดันมาดักรอซะได้!

เธอเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน นิคกี้ก็โน้มตัวเข้ามาจากด้านนอกเพื่อคาดเข็มขัดนิรภัยให้

“ดะ เดี๋ยว! เดี๋ยวค่ะ!” เค้กรีบยกมือขึ้นกันโดยไม่ทันคิด

ใบหน้าหล่อเหลาหยุดอยู่ห่างจากเธอเพียงนิดเดียว ใกล้จนเธอมองเห็นแพขนตาของเขาได้อย่างชัดเจน ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น กลิ่นน้ำหอมสะอาดสดชื่นของเขาลอยเข้ามาปะทะจมูก พร้อมกับกลิ่นบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด

นิคกี้เลื่อนสายตาจากมือเธอขึ้นมาสบตา “อะไรครับ?”

“ฉัน...ฉันเสียบเองได้...”

“รู้ครับ”

“ถ้ารู้แล้วก็—”

“แต่พี่อยากเป็นคนเสียบให้มากกว่า”

“...” เค้กอยากจะร้องไห้ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงพูดอะไรธรรมดาๆ ให้กลายเป็นเรื่องน่าอายได้ตลอดเลยนะ! จงใจใช่ไหม?!

นิคกี้มองใบหน้าแดงระเรื่อของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วถอยออกไปอย่างยอมแพ้

“ก็ได้ครับ ให้น้องเค้กเสียบเองก็ได้”

เขาปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ

เค้กรีบก้มหน้าก้มตาเสียบตัวล็อคเข็มขัดนิรภัยทันที พอจัดการเสร็จก็หันไปมองนอกหน้าต่าง เหมือนทิวทัศน์ข้างทางเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในโลก