Semua Bab กว่าจะรู้ว่ารัก: Bab 41 - Bab 50

ตอนที่ 41แค่กอดฝนฟ้าที่ยังกระหน่ำลงมาอย่างไม่ยอมหยุด และมีทีท่าว่าคงจะตกจนถึงเช้า ยังดีหน่อยที่ตกหนักขนาดนี้ไม่มีเสียงฟ้ามาร่วมด้วย หลังจากที่เป่าผมจนแห้งร่างบางก็เดินตรงมาที่เตียงนอน เมื่อเห็นว่าเขายังไม่กลับห้องก็คิดจะเอ่ยปากพูดเรื่องร้านอีกครั้ง "พี่...กรี๊ดดดด" แค่เรียกเขายังไม่ทันได้พูดอะไรด้วยซ้ำ เธอก็ต้องกรีดร้องออกมาเสียก่อนเมื่อไอ้ที่นึกชมไปว่าวันนี้ฟ้าช่างปรานีมีแต่ฝนแต่ไม่มีเสียงฟ้า กลับไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่ออยู่ ๆ เสียงฟ้าก็ดังลั่นขึ้นมา"รดา" ร่างสูงผุดลุกจากที่นอนโผเข้ากอดร่างของภรรยาที่ยืนสั่นยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหูอยู่ไม่ไกลนัก"พี่วิน รดากลัว" "รู้แล้ว ร้องลั่นซะขนาดนั้นขนาดลูกยังรู้เลย" ที่พูดอย่างนั้นเพราะตอนนี้เด็กน้อยที่เขาเพิ่งจะกล่อมให้หลับตื่นขึ้นมานั่งตาปรือจ้องมองคนเป็นแม่ที่อยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างงัวเงีย"คุณแม่เป็นอะใย" เสียงเล็กอ้อมแอ้มถาม ร่างบางผละออกจากอ้อมกอดของสามีทั้งที่ยังตื่นกลัวหย่อนตัวลงนั่งข้างร่างเล็ก "ไม่เป็นอะไรค่ะ ของขวัญนอนต่อนะคะ"เด็กน้อยล้มตัวลงนอนเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่ไม่ได้เป็นอันตรายอะไรแล้ว"เราก็นอนได้แล้ว แต่กินยาก่อนเดี๋ยวจ

ตอนที่ 43รอยรักรดากับของขวัญ พากันออกมาจากห้องหลังจากที่ทั้งคู่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ กลิ่นอาหารเช้าลอยหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน ธาวินคงจะทำอาหารเช้าไว้รอ "มาแล้วเหรอคะลูกพ่อ หิวไหมคะ" ธาวินย่อตัวลงนั่งอุ้มลูกน้อยที่จูงมือคนเป็นแม่ออกมาจากห้อง ก่อนจะมองสำรวจคนเป็นแม่แล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้"ยิ้มอะไรคะ" รดาถามเสียงเข้ม ยังเคืองที่เขาทำไม่หาย"พี่แค่คิดว่าวันนี้รดาแต่งตัวเรียบร้อยจัง" ปกติภรรยาคนสวยของเขาก็ไม่ใช่ว่าจะแต่งตัวหวือหวาอะไร แต่ก็เปิดเนื้อโชว์หนังมากกว่านี้ แต่วันนี้กลับใส่เสื้อเสียมิดคอถ้าให้เดาก็คงเพราะรอยรักที่เขาฝากไว้เมื่อตอนตื่นนอนเป็นแน่"ไม่เรียบร้อยไม่ได้หรอกค่ะ รอยหื่นชัดซะขนาดนั้น" ทั้งบอกกล่าวทั้งต่อว่า กว่าเธอจะหาเสื้อที่ใส่แล้วปิดรอยตรงหน้าอกได้มิดก็กินเวลาอยู่มากโข ทำให้เธอออกจากห้องช้ากว่าเวลาปกติไปมากอยู่ทีเดียว"เขาเรียกว่ารอยรักต่างหาก" "ถ้าวันหลังพี่วินทำรอยบนตัวรดาอีกนะ รดาจะตัดปากพี่ทิ้งให้ดู""พูดอย่างนี้แสดงว่า รดายอมให้มีแบบนี้อีกใช่ไหม" อีกแล้วเหรอรดา เธอพูดอะไรไม่คิดออกไปอีกแล้ว"รดาหมายถึง ถ้าพี่วินกล้าแตะต้องรดาอีกต่างหาก" คำพูดแถไถตะกุกตะกักเพราะ

ตอนที่ 45อาบน้ำให้รดากลับมาที่ห้องของธาวินหลังจากที่กล่อมลูกจนหลับไปเรียบร้อย เสื้อผ้าของเธอที่ไปซื้อมากับเขาเมื่อตอนบ่ายถูกเอามาไว้ที่ห้องของเขาก่อนหน้านี้แล้ว ก็คงเป็นเขานั่นแหละที่เอามาไว้ที่นี่ตั้งแต่เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องนอนห้องเดียวกับเขา"หนูรดา ตาวินเขารักหนูมากนะลูก ตอนที่หนูอยู่เมืองนอกตาวินถามป้าทุกวันว่าติดต่อหนูได้ไหม เป็นไงบ้าง หน้าตาพี่เขาดูเศร้าไปทุกครั้งที่ป้าบอกว่าไม่มีการติดต่อมาจากหนู บางทีพี่เขาอาจจะปากร้ายคงเพราะอารมณ์ของเขาแหละ ป้าอยากให้หนูให้อภัยพี่เขานะลูก ไหน ๆ ก็มีลูกด้วยกันแล้วทั้งคนและหนูก็รักพี่เขาไม่ใช่เหรอ"คำพูดของนารียังคงก้องอยู่ในหู รดาเพ่งมองไปยังชายหนุ่มที่เอกเขนกอยู่บนเตียงนอนด้วยท่าสบาย เธอคงให้อภัยเขาไม่ได้ ในเมื่อเธอไม่เคยโกรธอะไรเขาเลยสักครั้ง ที่หนีไปก็ทำเพื่อเขา ที่ยังมีท่าทีขัดขืนอยู่บ้างก็แค่ความไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าธาวินรักเธอจริง ๆรักแบบที่ไม่ใช่น้องสาว"พี่วินไม่อาบน้ำเหรอคะ" ค่ำมืดใกล้ได้เวลานอนเข้าไปทุกที แต่เขาก็ยังอยู่ในชุดเดิมทั้งที่เขาเข้ามาในห้องนี้ตั้งนานแล้ว หรือว่าจะนอนไปทั้งอย่างนี้"รดาอาบก่อนเลย พี่ค่อย

ตอนที่ 47ผมยังไม่แห้งปากหนาละจูบอันแสนหวาน ซอกซอนสูดดมความหอมไล่เรื่อยลำคอระหง พรมจูบบางเบาทั่วเนินเนื้ออก เลื่อนมือดึงรั้งปมผ้าจนร่างบางเผยเนื้อหนังเปล่าเปลือยขาวผ่องน่าสัมผัสลิ้นร้อนลากเรื่อยเลียวนรอบอกงามดูดดุนเม็ดเกสรสีสวยจนขึ้นแข็งเป็นไต ชายหนุ่มอ้าปากรับก้อนเนื้อนิ่มเข้าปากเมื่อคนใต้ร่างแอ่นอกขึ้นหาด้วยความหวามไหว เสียงครางแผ่วเบาชวนให้สายตาของเขาเหลือบขึ้นมอง หญิงสาวหลับตากัดริมฝีปากล่างอย่างข่มอารมณ์เมื่อเขาดุนดันอยู่กับเม็ดสีชมพู"อืม..." พยายามกลั้นเก็บแค่ไหน ก็ต้านอารมณ์ซ่านสยิวที่ถูกปลุกเร้าไว้ไม่ได้ เธอจึงต้องเปล่งเสียงเล็ดลอดออกมาเพื่อคลายความกระสันขนอ่อนในร่างลุกชันไปทุกสัดส่วน ยิ่งเขาลากลิ้นเรื่อยลงตามผิวเนื้อผ่านหน้าท้องราบ มือบางกอบกำขย้ำผ้าปูที่นอนเพื่อใช้เป็นที่ยึดสกัดอารมณ์"อื้ม..."จุดนั้นที่เขากำลังสัมผัส เธอรู้สึกมันมาแล้วครั้งนึงตอนอยู่ในห้องน้ำ แต่ครั้งนี้มันรู้สึกอ่อนนุ่มหวาบหวามกว่าตอนที่เขาใช้นิ้วกว่ามากลิ้นร้อนระอุหดเกร็ง รุกสะกิดเร้ากับเนื้อชมพูเม็ดเล็ก มือทั้งสองข้างจับขาเรียวให้ยกตั้งขึ้น ปลายนิ้วแหวกกลีบเนื้อให้เผยอออกก่อนจะละเลงลิ้นรุกล้ำไปกับ

ตอนที่ 49หวงเมียบรรยากาศในร้านก็คึกคัก ลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาหาเครื่องดื่มในแบบที่ตัวเองโปรด พนักงานของร้านต่างช่วยกันบริการลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ไม่ต่างกับเจ้าของร้านคนสวยที่ยังมีรอยยิ้มให้ลูกค้าอยู่ตลอดเวลาถึงแม้จะรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียสักแค่ไหนก็ตาม"สวัสดีครับคุณรดา" เสียงทักคุ้นหูมาจากหน้าประตูร้าน รดาหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่กลายเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทไปเสียแล้ว"สวัสดีค่ะคุณพล ทำไมวันนี้มาคนเดียวล่ะคะ""เปล่าครับ มากันเยอะ เดี๋ยวภัทรกับยัยแพรวก็ตามมา แล้วพรีมก็ใกล้จะถึงแล้วครับ""นัดกันมาเหรอคะ มากันครบทีมเชียว""ไอ้วินครับมันนัดผมกับพรีมมาเห็นบอกว่าอยากเจอ ส่วนภัทรกับแพรวเห็นว่าจะมาที่นี่อยู่พอดี มาแจกการ์ดน่ะครับ""ออค่ะ งั้นเชิญคุณพลด้านในก่อนแล้วกันค่ะ" ปรพลเล็งมองหาโต๊ะว่างสำหรับสมาชิกที่จะตามมา เลือกได้เป็นมุมโซฟาตัวยาวด้านในสุดของร้าน จึงเข้าไปนั่งรอเป็นคนแรกไม่กี่นาทีต่อมาภัทรและแพรววดีก็เข้ามาถึงร้าน หลังจากกล่าวทักทายเจ้าของร้านเสร็จก็เข้าไปสมทบกับปรพลที่อยู่ด้านในเหลือสองคนสุดท้ายธาวินและกิรณา แต่ไม่นานหญิงสาวหน้าสวยก็เดินยิ้มเข้ามา ขาดแต่ชาย