ตอนที่ 41 แค่กอด

ตอนที่ 41

แค่กอด

ฝนฟ้าที่ยังกระหน่ำลงมาอย่างไม่ยอมหยุด และมีทีท่าว่าคงจะตกจนถึงเช้า ยังดีหน่อยที่ตกหนักขนาดนี้ไม่มีเสียงฟ้ามาร่วมด้วย หลังจากที่เป่าผมจนแห้งร่างบางก็เดินตรงมาที่เตียงนอน เมื่อเห็นว่าเขายังไม่กลับห้องก็คิดจะเอ่ยปากพูดเรื่องร้านอีกครั้ง 

"พี่...กรี๊ดดดด" 

แค่เรียกเขายังไม่ทันได้พูดอะไรด้วยซ้ำ เธอก็ต้องกรีดร้องออกมาเสียก่อนเมื่อไอ้ที่นึกชมไปว่าวันนี้ฟ้าช่างปรานีมีแต่ฝนแต่ไม่มีเสียงฟ้า กลับไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่ออยู่ ๆ เสียงฟ้าก็ดังลั่นขึ้นมา

"รดา" ร่างสูงผุดลุกจากที่นอนโผเข้ากอดร่างของภรรยาที่ยืนสั่นยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหูอยู่ไม่ไกลนัก

"พี่วิน รดากลัว"  

"รู้แล้ว ร้องลั่นซะขนาดนั้นขนาดลูกยังรู้เลย" ที่พูดอย่างนั้นเพราะตอนนี้เด็กน้อยที่เขาเพิ่งจะกล่อมให้หลับตื่นขึ้นมานั่งตาปรือจ้องมองคนเป็นแม่ที่อยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างงัวเงีย

"คุณแม่เป็นอะใย" เสียงเล็กอ้อมแอ้มถาม 

ร่างบางผละออกจากอ้อมกอดของสามีทั้งที่ยังตื่นกลัวหย่อนตัวลงนั่งข้างร่างเล็ก "ไม่เป็นอะไรค่ะ ของขวัญนอนต่อนะคะ"

เด็กน้อยล้มตัวลงนอนเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่ไม่ได้เป็นอันตรายอะไรแล้ว

"เราก็นอนได้แล้ว แต่กินยาก่อนเดี๋ยวจะไม่สบาย" เม็ดยาสีขาวที่เขาหามาเตรียมไว้กะจะให้เธอกินก่อนนอนยื่นไปตรงหน้าหญิงสาว พร้อมกับแก้วน้ำที่มีน้ำเกือบเต็มแก้ว รดารับยาและน้ำจากมือของเขาไปกิน แล้วล้มตัวลงนอนตามที่เขาบอก เวลาที่เธอเชื่อฟังเขาแบบนี้มันดูน่ารักกว่าเยอะ ธาวินเดินไปปิดไฟในห้องแล้วกลับมาที่เตียง กำลังจะล้มตัวลงนอนแนบข้างก็ได้ยินเสียงถามมาจากคนตัวเล็ก

"พี่วิน ไม่กลับไปนอนที่ห้องล่ะคะ" 

"นอนที่นี่แหละ เดี๋ยวเผื่อฟ้าร้องขึ้นมาอีกจะพาลขวัญเสียกันทั้งแม่ทั้งลูก" ไม่รอให้ถามต่อธาวินก็เหยียดตัวนอนลงข้างร่างบาง พลิกตะแคงโอบเอวเล็กไว้แนบลำตัว

"พี่วิน ปล่อยรดานะ แล้วพี่ก็กลับไปนอนห้องนู้นเลย"

"ถ้าอยากเปิดร้านต่อก็นอนนิ่ง ๆ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรนอกจากกอด" 

ทั้งที่ในใจคิดไปไกลกว่านั้นมาก แต่หากรุกล้ำเธอเร็วเกินไปอาจจะทำให้รดาโกรธเขาขึ้นมาอีกครั้งก็ได้ ตอนนี้ยังทำได้แค่จูบกับกอดไปก่อน แต่ก็คงไม่นานเพราะความอดทนของเขาก็ไม่ได้มีมากมายขนาดนั้น

อีกครั้งที่เธอต้องยอมเขา เมื่อเขาเอาเรื่องร้านมาต่อรอง รดาจำต้องยอมให้เขากอดเธอไว้อย่างนั้นทั้งที่มันเป็นร้านของเธอเองแท้ ๆ แต่ทำไมถึงยอมให้เขาเอามันมาบังคับให้เธอยอมเขาจนได้นะ

ความหนาวจากสายฝนที่พร่างโปรยลงมาบวกกับเนื้อนิ่มในอ้อมกอดทำให้ชายหนุ่มต้องทนฝืนใจอย่างหนักที่จะทำตามสัญญาที่เขาให้ไว้กับภรรยา 

แค่กอด นั่นคือสัญญาที่เขาบอกกับเธอไว้ แต่เอาเข้าจริงกลับห้ามตัวเองให้หยุดอยู่แค่นั้นไม่ได้ มือหนาที่ตระกองกอดอยู่ที่เอวบางจากทางด้านหลังจึงเลื่อนสัมผัสไปทั่วเรือนร่าง ใบหน้าหล่อกดลงสูดดมความหอมจากซอกคอขาวเพียงแผ่วเบา

"พี่วิน อย่านะ"

เสียงเบาร้องห้ามเมื่อเขาไม่ทำอย่างที่พูด พื้นที่ว่างที่ยังเหลือระหว่างตัวเธอและลูกน้อยทำให้รดาขยับถอยออกห่างสามีและพลิกร่างกลับมาส่งสายตาดุให้คนที่เริ่มล่วงเกินเธอมากกว่าแค่กอดอย่างที่พูดไว้

"พี่ไม่ทำอะไร แค่อยากดมความหอมจากตัวรดาเท่านั้น" เสียงแหบพร่า ดวงตาวาววับฝ่าความมืดมองไปที่ร่างของภรรยาสาวที่ถึงแม้จะขยับห่างออกไปแต่ก็ยังไม่พ้นจากท่อนแขนของเขาอยู่ดี 

"พี่วินบอกเองว่าแค่กอด"

"เพิ่มจูบด้วยได้ไหม" ไม่รู้ว่าเธอจะอนุญาตหรือเปล่าแต่เขาก็เข้าประกบจูบเธอไปแล้ว และถึงแม้เธอจะดิ้นหรือร้องประท้วงก็ทำได้ไม่เต็มที่นัก เพราะกลัวว่าร่างของเด็กน้อยที่นอนอยู่ใกล้จะรู้สึกตัวตื่นอีกครั้ง

ริมฝีปากอิ่มถูกขบเม้มอ้อยอิ่งจากปากของเขา ลิ้นนุ่มโลมไล้สัมผัสปากด้านนอกดูดดุนหาทางเข้าไปด้านใน หากแต่เจ้าของกลับไม่ยอมให้เขาได้ล่วงล้ำ ความหอมหวานที่เขาสัมผัสได้จากภายนอกทำให้ความรู้สึกในกายกระพือเพิ่มขึ้น มือหนากระชับไหล่บางเข้าหา บดเบียดจูบหนักหน่วงขึ้นตามความรู้สึก

รดาพยายามจะขัดขืนจูบร้อนจากเขาเป็นที่สุด แต่เธอจะทนได้นานแค่ไหน ยิ่งปลายลิ้นที่เลียวนรอบปากมันทำให้เธอรู้สึกหวามไหวจะใจอ่อนยอมตามเขาอยู่ทุกขณะอย่างนี้ด้วยแล้ว 

ความต้องการที่เพิ่มขึ้นผลักให้ธาวินค่อย ๆ พลิกร่างของหญิงสาวให้นอนหงายในขณะที่ยังไม่ละจูบออกจากปากคู่งาม ร่างกายส่วนบนของชายหนุ่มกอดเกยอยู่บนตัวของภรรยาสาวไปเกินครึ่ง หากไม่เห็นว่าเธอเริ่มต้องการอากาศหายใจ เขาคงไม่คิดจะผละออกง่าย ๆ

"พี่วิน จะทำอะไร" ทันที่ที่ได้อากาศเข้าปอด รดาถามเขาเสียงเขียวเมื่อท่าทางของเขาเหมือนจะทำอย่างอื่นมากกว่าแค่กอดกับจูบแล้ว 

"ถ้านอนนิ่ง ๆ ให้พี่จูบดี ๆ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น อ้อ! แล้วอย่าส่งเสียงล่ะเพราะถ้าลูกตื่นขึ้นมาพี่จะจูบรดาโชว์ลูกให้ดู" 

"จะบ้าเหรอพี่วิน พี่จะบังคับให้รดาทำตามที่พี่ต้องการแบบนี้ไม่ได้นะ"

"ก็ไม่รู้ว่าได้ไหม แต่ถ้ารดาอยากรู้ก็ลองขัดขืนดูสิ" 

รู้ทันทีว่าคำขู่ได้ผลเพราะเธอไม่ไหวติงสักนิด ธาวินกดยิ้มกับคนที่ไม่สมยอมแต่ทำอะไรไม่ได้ ก็น่าสงสารอยู่หรอกนะแต่เขาก็ยังอยากลิ้มรสสัมผัสเธอมากกว่านี้

"อื้อ อื้อ"

เสียงประท้วงแต่แค่เบาหวิว เพราะไม่กล้าที่จะส่งเสียงดังมากนักแล้วอีกอย่างก็กลัวว่าเขาจะทำมากกว่าแค่จูบเหมือนที่พูดจริง ๆ 

รดาจำต้องยอมให้เขาดูดดื่มกับโพรงปากของเธออย่างที่ต้องการอีกครั้ง ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขาล่วงล้ำเข้ามาหยอกเย้ากับลิ้นของธอ แต่รู้ตัวอีกทีแขนเธอก็ยกขึ้นโอบรอบคอเขาไปแล้ว

ธาวินเน้นย้ำจูบหนักหน่วงขึ้นจากที่อ่อนโยนก็เริ่มเร่งเร้า ที่ดีไปกว่านั้นเธอก็ให้ความร่วมมือกับเขาเป็นอย่างดี แต่หากคืนนี้เลยเถิดไปไกล คาดว่าต่อไปเธอคงจะไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้อีกแน่ ร่างสูงจำต้องละออกจากโพรงปากเล็ก ขบเม้มริมฝีปากล่างของหญิงสาวเบา ประทับจูบลงไปบนเรียวปากอิ่มอีกสองครั้ง แล้วจบลงที่ฝังจมูกลงกับพวงแก้มงามทั้งซ้ายและขวา

"พี่จะรักษาสัญญา เพื่อให้รดาเชื่อใจพี่" ธาวินทิ้งร่างลงนอนข้าง ๆ อีกครั้ง ดึงรั้งร่างของเธอเข้ามาสู่อ้อมกอด ชะโงกหน้าผ่านไหล่บางขึ้นมองลูกสาวตัวเล็กเมื่อเห็นว่าร่างเล็กพลิกคว่ำพลิกหงายไปยังทิศทางที่ต้องการ

ก็ซบศีรษะลงกับหมอนต่อ

"รดาไม่เชื่อพี่ ตั้งแต่พี่ทำมากกว่ากอดแล้ว" เสียงติงที่ดังอยู่แนบชิดกับหน้าอกไม่ใช่เป็นการกล่าวโทษแต่เป็นเหมือนการแง่งอนเสียมากกว่า

"พี่อยากให้รดาเชื่อใจพี่ เชื่อทุกอย่างที่พี่พูดและเชื่อว่าพี่รักรดาจริงๆ ถ้าพี่คิดกับรดาแค่เป็นน้องสาวพี่คงไม่มีความรู้สึกอยากรักรดามากขนาดนี้" 

อยากรัก ที่ไม่ได้หมายถึงแค่ความรู้สึกของหัวใจ แต่มันรวมไปถึงความต้องการทางร่างกายที่ย่อมเกิดขึ้นในคนที่รักกันตามประสาหนุ่มสาว เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอย่างนั้น ตอนนี้เธอเองก็เริ่มที่จะมั่นใจแล้วว่าเขาไม่ได้คิดกับเธอแค่น้องสาวจริง ๆ เพราะคนที่คิดแค่พี่กับน้อง คงไม่ขยันหื่นกับเธอได้บ่อยขนาดนี้ 

ธาวินก้มลงสูดดมเส้นผมหอมนุ่ม เชยคางไว้บนศีรษะของคนในอ้อมกอดลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะอยู่กับแผงอกอย่างสม่ำเสมอ เธอหลับไปแล้วคงเพราะฤทธิ์ยาและเวลาที่ล่วงเลยเข้าไปในยามค่ำคืน อ้อมกอดหนาเกี่ยวรัดร่างของเธอไว้แน่น สายตาทอดมองไปยังร่างเล็กที่นอนปัดป่ายไปทั่วทุกทิศ 

ริมฝีปากหนาระบายยิ้มเมื่อในตอนนี้เขามีทั้งเมียสุดที่รักและนางฟ้าตัวน้อยแสนสวยอยู่กับเขา ทั้งสามคนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ในบ้านหลังเดียวกัน มันช่างเป็นครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์แบบที่สุด