ตอนที่ 42 สวรรค์ล่ม

ตอนที่ 42

สวรรค์ล่ม

แสงแดดอ่อนทอผ่านหน้าต่างเข้ามาสร้างความอบอุ่นให้กับสามคนพ่อแม่ลูก เด็กน้อยยังคงหลับสนิทหันหัวไปคนละทิศกับหมอนใบเล็ก คนเป็นแม่ยังคงซุกหน้าอยู่กับแผงอกกว้างที่แสนจะอบอุ่น แต่ชายหนุ่มเพียงคนเดียวของบ้านกลับลืมตาตื่นนิ่งมองทั้งสองแม่ลูกหลับใหล ตื่นเช้าแล้วเจอหน้าเมียกับลูกช่างเป็นวันที่แสนสุขเสียจริง

"อือ" คนตัวเล็กในอ้อมกอดเริ่มส่งเสียงในลำคอเมื่อรู้สึกถูกบางอย่างรบกวนจากห้วงฝันแห่งความสุข

พวงแก้มขาวผ่องปราศจากการแต่งแต้มบนใบหน้าสวยที่ยังหลับไม่ยอมตื่น ชวนให้ธาวินอยากไล้สัมผัสรับเช้าวันใหม่ ปลายจมูกโด่งเขี่ยไล้

ไปทั่วแก้มขาวอย่างแผ่วเบา กดสัมผัสสูดดมเป็นครั้งคราวก่อนจะไล่สะกิดเล่นอย่างอ่อนโยนต่อ

"พี่วิน" คิ้วบางขมวดเข้าหากัน เมื่อลืมตามาเห็นใบหน้าหล่อของสามีวุ่นวายอยู่กับแก้มของเธอ

"เช้าแล้วยังหอมอยู่เลย" เสียงทุ้มอ่อนพูดชิดใบหน้าสวย ส่งยิ้มอ่อนให้ด้วยความรัก

"ลูกล่ะคะ" แทนที่จะต่อว่าเขา เธอกลับคิดไปถึงลูกน้อยเมื่อเห็นว่าร่างของเธออยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วลูกของเธออยู่ตรงไหน แต่พอนึกได้ใบหน้าสวยก็เหลียวไปมองข้างหลังแล้วพลอยโล่งใจเมื่อเด็กน้อยยังหลับสนิทในท่าถนัด

"ลูกไปไกลแล้ว" ไกลอย่างที่เขาว่าจริง ๆ ตอนเข้านอนตัวอยู่ใกล้ร่างของคนเป็นแม่ตื่นมาอีกที ไปแทรกอยู่ฝาผนังอีกฝั่งชั่งเป็นการก้าวกระโดดเร็วเกินวัยเสียจริง

"รดาจะลุกไปอาบน้ำค่ะ" ที่ต้องบอกไม่ใช่จะขออนุญาต แต่เพราะเขาไม่ยอมคลายแขนออกจากร่างของเธอ มิหนำซ้ำยังรู้สึกว่ากระชับแน่นขึ้นอีกด้วย

"อีกแป๊บได้ไหม"

"คะ?"

คำถามของเธอได้รับคำตอบเมื่อเขาประกบจูบเธออีกครั้ง เมื่อคืนก็เนิ่นนานจนเกือบเผลอกันไปทั้งคู่ เช้านี้เขารุกรานเธออีกแล้ว

รดาได้แต่นอนนิ่งให้เขาบดเบียดริมฝีปากเข้าหา เธอไม่อยากขัดขืนเขาอีกต่อไปเพราะถึงเธอจะประท้วงอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้เขาล่าถอยได้อยู่ดี และในส่วนลึกเธอก็อยากให้เขาสัมผัสเธอแบบนี้เพราะมันทำให้เธอรู้สึกว่าสัมผัสของเขามันมาจากความรักที่เธอต้องการมาตลอด

"เช้านี้เป็นเด็กดีจัง" ธาวินละจากปากนุ่มเอ่ยชมคนที่ให้ความร่วมมือกับเขาตั้งแต่เริ่ม ความพยายามของเขาคงจะเริ่มเห็นผลขึ้นบ้างแล้ว

"พอใจหรือยังคะ ถ้าพอแล้วรดาจะได้ไปอาบน้ำ" รดาถามเสียงอ่อนไม่มีอารมณ์กรุ่นโกรธ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งกลับมาทำให้เธอรู้ว่า บางทีการเป็นเด็กดีของเขาก็อาจจะเป็นความคิดที่ผิดพลาด

"ไม่เคยมีคำว่าพอ ในพจนานุกรมของพี่" พจนานุกรมฉบับตะกละเปิดฉากขึ้นอีกครั้งด้วยการจู่โจมเรียวปากคู่สวย ความอ่อนโยนแรกสัมผัสค่อยเปลี่ยนเป็นเรียกร้องต้องการมากขึ้น ริมฝีปากอิ่มถูกดูดดึงโลมเลียด้วยลิ้นร้อน 

โพรงปากนุ่มถูกไล่สัมผัสหยอกเย้ากลั้วความหวาน มือหนาเริ่มปัดป่ายสำรวจไปทั่วร่าง ตัวตนแข็งขึงเบียดชิดหน้าขาของหญิงสาว

มันไม่ได้ตื่นแข็งขึ้นตามธรรมชาติของผู้ชายในตอนเช้าเพียงอย่างเดียว แต่มันหลอมรวมเอาความปรารถนาที่กำลังถูกปลุกขึ้นจนปวดหนึบอยากปลดปล่อย

เมื่อความรุ่มร้อนมันสุมทรวง ธาวินเหมือนจะขาดสติไปชั่วขณะ มือหนาลูบคลำอกอวบบีบขยำเคล้นคลึงด้วยความหวามไหว

"อื้อ พี่วิน" 

รดาผละออกจากปากของเขา เอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยอาการตระหนก สติที่กำลังเตลิดไปกับรสสัมผัสจากจูบของเขาถูกดึงกลับอย่างรวดเร็วเมื่อเขาบีบขย้ำหน้าอกของเธอ

"รดา พี่..." เสียงแหบพร่า ตาปรือเงยหน้าขึ้นจะเอ่ยขอ ทว่ากลับถูกขัดจังหวะด้วยร่างเล็กที่เริ่มส่งเสียงเพราะกำลังจะตื่น

ธาวินหันมองลูกน้อยในขณะที่มือยังกอบกุมหน้าอกใหญ่ไว้ไม่ปล่อย สวรรค์ที่เห็นอยู่รำไรคงจะต้องล่มกลางอากาศเสียแล้วเพราะนางฟ้าตัวน้อยของเขา

"พี่วิน ปล่อยรดา" เสียงหวานดุขึ้นเล็กน้อยนึกดีใจที่ลูกสาวตัวเล็กตื่นมาขัดขวางความหื่นได้ทันเวลา

"ไม่น่าเลย ลูกสาวพ่อ" ธาวินสบถอย่างหัวเสีย จำต้องหยุดอารมณ์ที่พุ่งขึ้นให้จมดิ่งลงในเวลาอันรวดเร็วแต่ความแข็งขึงที่ตื่นตัวไม่ยอมสงบตามและนั่นยิ่งทำให้เขาทรมาน 

"ฮึ สมน้ำหน้า หื่นดีนัก" เสียงหัวเราะเยาะหยันเมื่อสวรรค์ล่ม ทำให้ธาวินนึกหมั่นไส้และวินาทีนั้นเองที่รดารู้ว่าแค่คำเยาะเย้ยของเธอก็เป็นการกระทำที่ผิดถนัด

"หัวเราะเยาะพี่เหรอ รู้ไหมว่าคิดผิด" 

มือหนาที่ยังกอบกำเนื้ออวบจนล้น บีบเคล้นต่อเนื่องขึ้นอีกครั้ง เจ้าตัวเล็กก็ขยับยุกยิกใกล้ตื่นเต็มที เมื่อขยำขยี้สองเต้างามจนพอใจและเร่งแข่งกับเวลาที่ลูกน้อยจะลืมตา มือหนาเลื่อนปลดสายผ้าเส้นเล็กบนลาดไหล่ลงมาต่ำกว่าเนินอก

"พี่วินอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ" มือบางตะครุบชุดนอนผ้าลื่นที่เขาเจาะจงรูดรั้งมันต่ำลง หัวใจเต้นกระหน่ำเมื่อคิดถึงสิ่งที่เขากำลังจะทำ

ก้อนเนื้ออวบขาวโผล่ขึ้นตรงหน้าอวดโชว์บัวคู่งามสีชมพูเข้ม ปากหนายิ้มหยันกับความงามที่เขาห่างหายไปหลายปี ยังสวยเหมือนเดิมหรือมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ จากที่สัมผัสเหมือนหน้าอกของเธอจะใหญ่ขึ้นคงเป็นผลมาจากการมีลูก

ไม่ปล่อยให้เสียเวลาปากหนาจาบจ้วงครอบงำอกอวบไว้ในปาก ดูดดึงรุกเร้าทั้งสองข้างอย่างเร่งรีบ ก่อนจะขบเม้นดูดดึงผิวเนื้อบนหน้าอกขาวจนเจ้าของร่างรู้สึกเจ็บแสบ

"โอ๊ย! พี่วิน" รดาก้มลงมองหน้าอกของตัวเองที่รู้สึกปวดแสบ ก่อนจะเห็นเป็นผิวเนื้อขึ้นเป็นสีแดงเข้ม 

"ทันเวลาก่อนลูกตื่น ได้ดื่มนมตอนเช้าแล้วยังได้ฝากรอยรักไว้อีกหนึ่ง" สมใจหวังธาวินก็ลุกออกไปจากห้อง เพื่อรีบกลับไปยังห้องของตัวเองเพราะตอนนี้น้องชายของเขากำลังประท้วงจนเขาทรมานและคงต้องปลดปล่อยออกมาด้วยตัวของเขาเอง

ความผิดพลาดแรกในตอนเช้าทำให้รดาได้แต่เจ็บใจตัวเองมือบางจับสายเสื้อชุดนอนกลับเข้าที่เพื่อปิดหน้าอกเปล่าเปลือยที่เขาตั้งใจทำ 

เวลาแค่น้อยนิดเขายังทำได้ถึงขนาดนี้ ไม่รู้เก็บกดมาจากไหนนักหนา