Semua Bab กว่าจะรู้ว่ารัก: Bab 31 - Bab 40

ตอนที่ 31ความจริง"อย่าโทรนะ พี่วิน"มือหนาชะงักหยุด ธาวินนึกยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์ จริงๆ แล้วเขาไม่ได้มีเบอร์ของภัทรสักหน่อย เมื่อกลางวันที่นัดเจอกันเขาก็ลืมขอเบอร์เพื่อนของเธอไปเสียสนิท แต่ลูกไม้ตื้นๆที่เขาคิดขึ้นมากลับทำให้ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ"ว่ามา" ชายหนุ่มเลิกคิ้วพูดและรอฟัง เขาเชื่อสนิทใจตั้งแต่ได้คุยกับของขวัญเมื่อตอนกลางวันแล้ว ว่าเขาคือพ่อของเด็กน้อยคนนั้น เพียงแต่อยากให้เธอตอบออกมาจากปากของเธอเองอีกครั้ง เพื่อที่เขาจะได้ถามคำถามอื่น ๆที่ยังคาใจเขาอยู่ต่อไป"ใช่ค่ะ ของขวัญคือลูกของพี่" มันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะปกปิดมาตั้งแต่แรก เพียงแต่ที่เธอไม่อยากให้เขารู้ก็เพราะเธอทำเพื่อตัวเขาและเพื่อครอบครัวใหม่ที่เขากำลังจะสร้างขึ้นมาต่างหาก รดาบอกได้น้ำเสียงนิ่งเรียบ เขารู้แล้วยังไง ลูกของเขาแล้วยังไง ในเมื่ออีกไม่กี่วันเขาก็จะแต่งงานกับคนรักของเขาอยู่แล้ว"ทำไมไม่บอกว่ารดาท้อง ทำไมต้องหอบลูกหนีพี่ไปแบบนั้น" "บอกพี่เหรอคะ ทั้งที่พี่ไม่เคยรักรดาเลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่สิ พี่วินเกลียดรดาต่างหาก แล้วพี่วินจะให้รดาบอกพี่ว่ารดาท้อง ถ้าเป็นแบบนั้นพี่จะไม่คิดว่ารดาเสแสร้งเพื่อจะจับตัวพี่อีกหรือไงค

ตอนที่ 33ยอมศึกระหว่างธาวินและรดาจบลงได้ด้วยการที่รดาต้องยอมให้เขานอนในห้องนอนของเธอได้ตามที่ต้องการ ส่วนเธอก็พาร่างของตัวเองมานอนห้องลูกสาวแทน แต่ก็ใช่ว่าธาวินจะอยากนอนห้องเธอเสียเมื่อไหร่ สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ห้องแต่เป็นเจ้าของห้องต่างหาก ''พี่วิน ตามมาทำไมคะ ไหนบอกว่าจะนอนที่ห้องนู้นไง" รดาดุเสียงเข้ม แต่กลับเบาหวิวด้วยกลัวว่าจะทำให้ลูกตื่น "ก็รดาไม่อยู่พี่ก็เลยจะมานอนกับรดากับลูกด้วยไง" ธาวินตอบกลับหน้าซื่อตาใส ถ้าไม่มีเธออยู่ด้วยแล้วเขาจะทนนอนหนาวอยู่ทำไมคนเดียว สู้ตามมานอนกอดเมียกับลูกไม่ดีกว่าหรือร่างสูงทำทีจะล้มตัวลงนอนข้างร่างของภรรยา ระหว่างที่เขากำลังอาบน้ำรดาก็หนีเขาออกมาจากห้อง มาเจออีกทีเธอก็กำลังนอนกอดลูกสาวตัวน้อยแล้ว ลูกมีแม่กอด แต่แม่ยังไม่มีคนกอดก็คงต้องเป็นหน้าที่ของคนเป็นพ่อสิ"หยุดนะพี่วิน อย่ามาใกล้รดานะ" ยังไม่ได้จะได้หย่อนตัวลงนั่ง เสียงหวานก็ร้องห้ามเขาเสียแล้ว ยิ่งเห็นใบหน้าสวยที่ดูแข็งกร้าวขึ้นด้วยแล้ว ธาวินก็แทบจะถอยกรูดไปอยู่ตรงมุมห้องอีกฝั่งเสียให้ได้"ทำไมล่ะ รดา""รดาบอกพี่แล้วไง ว่าตอนนี้รดารู้สึกแบบไหนกับพี่และรดาก็ไม่อยากให้พี่มาแตะต้องตัวร

ตอนที่ 35ด้วยความรัก"รดาอยากแวะที่ไหนก่อนไหม" ระหว่างที่รถวิ่งไปข้างหน้า ธาวินหันมาถามภรรยาสาวเผื่อเธออยากจะแวะทำธุระที่ไหนก่อนที่จะถึงร้าน"ไม่ค่ะ รดาจะเข้าร้านเลย"เมื่อพูดถึงร้าน ชายหนุ่มก็นึกชื่อร้านกาแฟของเธอได้ คำถามที่ยังคาใจเขามาตั้งแต่ได้ยินชื่อนั้นและบัดนี้เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าชื่อที่เธอตั้งขึ้นมาจะใช่แบบที่เขาคิดหรือเปล่า ที่รู้แน่ ๆ คือชื่อนั่นคือชื่อของลูก แต่ที่มาของชื่อมันจะผิดจากที่เขาคิดไว้ไหม"ธารดา ชื่อร้านน่ะได้มาจากไหนเหรอ" ธาวินถามพลางสายตาก็จับจ้องอยู่กับถนนข้างหน้า ก่อนจะเงียบเสียงตั้งใจฟังว่าเธอจะตอบเขาว่าอะไร"...ชื่อลูกค่ะ" หลังจากที่นิ่งไปชั่วครู่ เธอก็ตัดสินใจตอบออกมาตามความจริงแต่ไม่ทั้งหมด "พี่รู้ว่าชื่อลูก แต่ที่ถามอยากรู้ว่า รดาตั้งชื่อลูกจากอะไร""จาก...ในเน็ตค่ะ รดาดูเอาจากในอินเทอร์เน็ต" ตอบไปแล้วก็ฉุกคิดแล้วเธอจะบ่ายเบี่ยงเขาเพื่ออะไร แค่บอกไปตามตรงว่าได้มาจากชื่อของเขาบวกกับชื่อของเธอก็จบเรื่องและไม่เห็นจะแปลกตรงไหนแต่ว่ามันติดตรงที่เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าทุกเวลาและวินาทีเธอเอาแต่คิดถึงเขาอยู่ตลอด ไม่เว้นแม่กระทั่งตอนที่ตั้งชื่อลูกก็ยังคิดถึงเขา

ตอนที่ 37ผัวใบหน้าหล่อเครียดขึง เมื่อทั้งเพื่อนรักและคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียยังพูดคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาคมกวาดมองไปทั้งดวงหน้าสวยที่ไม่หันมาสนใจเขา ก่อนจะไล่สายตาลงไปยังนิ้วเรียวบนมือคู่สวยที่เขาเพิ่งสวมแหวนหมั้นให้เธอไปเมื่อเช้า แต่คิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นอยู่แล้วกลับยิ่งผูกเข้าเป็นปมหนักเข้า เมื่อทั้งสิบนิ้วของเธอกลับว่างเปล่าไม่มีร่องรอยของแหวนที่เขาเพิ่งสวมให้มือหนาเอื้อมคว้ามือซ้ายของภรรยาสาวมาถือไว้ทันที ทำให้รดาต้องหันไปตามแรงกระชากที่เขาดึงมือเธอเข้าหา การสนทนาที่กำลังออกอรรถรสของเธอและปรพลถูกขัดจังหวะขึ้นด้วยท่าทางของเขา"พี่วิน ทำอะไร" รดาเอ่ยถามคิดจะดึงมือตัวเองกลับ แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังจ้องหน้าเธอเขม็งราวกับว่าเธอไปทำอะไรผิดไว้เสียอย่างนั้น"แหวนไปไหน!" เสียงทุ้มต่ำเค้นลอดไรฟันถามออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาเพิ่งบอกไปแท้ ๆ ว่าห้ามถอด ไม่ทันจะเลยเที่ยงเธอกลับขัดคำสั่งเขาเสียแล้วรดาก้มมองนิ้วมือตัวเองนึกขึ้นได้ว่าช่วงเช้าลูกค้าเยอะเธอเลยช่วยพนักงานในร้านทั้งเสิร์ฟ ทั้งทำเครื่องดื่มไม่เว้นแม้แต่ต้องช่วยล้างแก้วและตอนนั้นเองที่เธอตัดสินใจถอดมันออกก่อนเพราะกลัวว่า

ตอนที่ 39เช็ดปากรดาต้องอยู่ที่ห้องทำงานของธาวินจนถึงเวลารับลูกอย่างที่เขาสั่ง แม้แต่มื้อเที่ยงเธอก็ยังต้องกินกับเขาข้างในห้อง นอกจากห้องสี่เหลี่ยม โต๊ะ เก้าอี้ เอกสาร คอมพิวเตอร์ และเขา เธอก็ไม่ได้เห็นอะไรอีก แบบนี้เขาเรียกว่ากักขังกันชัด ๆ"ไหนว่าจะไปรับลูกไงคะ แล้วจอดที่ร้านทำไม" รดาหันไปถาม เมื่อรถของธาวินจอดสนิทอยู่ที่หน้าร้านของเธอ"ไปเอาแหวนมาใส่" ก่อนจะไปทำเรื่องอื่น ต้องทำเรื่องที่เขายังติดใจให้เสร็จเสียก่อน ไม่อย่างนั้นอารมณ์เขาคงหงุดหงิดอีกนาน"ค่อยกลับมาก็ได้ค่ะ" "จะดื้อ?" ไม่ใช่คำบอก แต่เป็นคำถามและเป็นคำถามที่พร้อมจะลงโทษได้ทุกเมื่อหากเธอไม่ยอมทำตามท่าทางเลิกคิ้วถามพร้อมกับสายตาคาดโทษของธาวิน ทำให้รดาต้องรีบลงจากรถแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าไปในร้าน ไม่ถึงห้านาทีก็กลับออกมาพร้อมกับแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้ายเหมือนเมื่อเช้า เมื่อเธอชูมือที่มีแหวนสวมอยู่บนนิ้วให้เขาดู ธาวินก็ลอบยิ้มมุมปาก แล้วถึงได้เคลื่อนตัวรถออกไปเมื่อเห็นว่าใกล้เวลาที่ต้องไปรับลูกเต็มที"ทำตัวเป็นเด็กดีนะรดา จะได้ไม่ต้องโดนลงโทษบ่อย ๆ" ระหว่างขับรถเขาก็เปรยออกมาลอย ๆ แต่จงใจให้เธอได้ยิน ทีแรกก็ตั้งใ