ตอนที่ 8 หลงรักไม่รู้ตัว

ในช่วงหลายวันมานี้หวังซุนรู้สึกว่าบุตรสาวของเขานั้นเริ่มจะติดในตัว ซิ่วอิง เป็นอย่างมากเพราะมีบ่อยครั้งที่สตรีนางนี้นั้นมาเที่ยวเล่นบ้านเขาอยู่เสมอมันจึงเริ่มที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองค่อยๆสนิทสนมกันอย่างช้าๆอย่างไม่ทันรู้ตัว

“หวังซุนท่านปู่ของข้าทำไก่ตุ๋นมาฝาก” น้ำเสียงกิริยาท่าทางของนางในยามนี้นั้นเรียบร้อยอ่อนหวานเป็นอย่างมากช่างแตกต่างจากที่จางพบเจอกับเขาเป็นครั้งแรกดีไม่ดีตัวของนางเองนั้นอาจจะหลงรักชายผู้นี้ไปอย่างไม่รู้ตัวแต่ตัวของนางเองแค่ยังไม่รู้สึกตัวก็เท่านั้น

“ซิ่วอิง แบ่งให้ข้ากินบ้างซิ” ชายหนุ่มผู้นึงกล่าวร้องขอกับนางบ้างเพราะดูเหมือนว่าตัวของเขานั้นจะหลงใหลได้ปลื้มนางมานานความงดงามของ ซิ่วอิงนั้นถือว่าเป็นหนึ่งที่สุดภายในหมู่บ้านไม่ว่าใครก็หลงใหลได้ปลื้มในตัวนางทั้งนั้นยกเว้นก็เพียงแต่ตัวของหวังซุนที่ยังไม่ค่อยสนใจในตัวนางมากนักเขาพึ่งเริ่มให้ความสนใจในตัวนางหลังจากที่นางเริ่มมีความสนิทสนมกับบุตรสาวของตน

“ถ้าเจ้าอยากกินเจ้าก็ไปทำกินเองซิ” สาวงามกล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจเพราะถึงอย่างไรนางก็ได้รับคำหยอกล้อแทบทุกวันจนทำให้ตัวของนางเริ่มชาชินแล้วแน่นอนว่าหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยสดงดงามย่อมสร้างความดึงดูดต่อฝ่ายตรงข้ามเป็นธรรมดา

“เจ้าช่างลำเอียงนัก” เขาถึงกับน้อยใจเล็กน้อยในตอนนี้ชายหนุ่มทั่วทั้งหมู่บ้านเริ่มรับรู้แล้วว่าอีกไม่นานหลังจากนี้พวกตนคงได้อกหักเป็นแน่เพราะดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะให้ความสำคัญแต่กับบุตรสาวของหวังซุนเล่นซะพวกตนอยากจะเป็นพ่อหม้ายลูกติดกับเขาบ้างเพื่อที่จะนำไว้ใช้หลอกล่อสาวงามคนนี้

“ซิ่วอิง ข้าขอบคุณเจ้ามากนะที่ช่วยเป็นเพื่อนเล่นให้กับซูเหวินดูเหมือนว่าในช่วงหลายวันมานี้นางจะติดเจ้าเป็นอย่างมาก” น้ำเสียงของหวังซุนในยามนี้ที่พูดคุยกับนางนั้นจะมีความอ่อนโยนเป็นพิเศษแต่ตัวเขาเพียงแค่ไม่รู้ตัว เขาจ้องมองสบสายตากับนางอย่างเผลอตัว

“เจ้าจ้องมองอะไรข้า เดียวข้าก็ท้องหลอก”นางอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อชายหนุ่มตรงหน้าเพราะนิสัยเดิมทีของนางนั้นก็เป็นคนขี้เล่นอยู่แล้ว ด้วยคำหยอกล้อของนางทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มขึ้นสี

“เจ้า เจ้า พูดอะไรของเจ้ากัน ข้าไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย เจ้าช่างเป็นคนที่หลงตัวเองยิ่งนัก เดียวข้าไปทำสวนเพื่อทำการเพาะปลูกก่อน” ชายหนุ่มรีบเดินหนีหายไปเลยทันทีสตรีนางนี้จิตใจของนางช่างร้ายลึกนัก แต่เป็นเพราะอะไรกันนะภายในจิตใจของเขามันจะต้องบังเกิดความรู้สึกหวั่นไหว

“ท่านพี่ ซิ่วอิง ท่านพ่อเป็นอะไรของเขากัน” ซูเหวินตัวน้อยนางกล่าวออกมาด้วยความไร้เดียงสาเพราะตัวของนางนั้นยังไม่เข้าใจว่าความรักของคนหนุ่มสาวนั้นคืออะไร อย่าว่าแต่เด็กที่ไร้เดียงสาเช่นนางแม้แต่ท่านพ่อของนางเองก็ยังไม่เข้าใจเสียงหัวใจของตนเองว่าแท้ที่จริงแล้วตัวของเขาเริ่มที่จะบังเกิดหลงรักในตัวสตรีนางนี้เข้าแล้วเพราะตัวของเขานั้นไม่เคยมีประสบการณ์ในด้านความรักมาก่อนเพราะเมื่อชาติที่แล้วชีวิตของเขานั้นมุ่งมั่นให้แต่กับการทำงานเท่านั้นแต่พอมาชาตินี้เมื่อตนเองรู้สึกตัวอีกทีก็มีลูกแล้ว

“พ่อของเจ้าเขาเพียงแค่เขินอายพี่เท่านั้น” ซิ่วอิง หันมาให้ความสนใจกับสาวน้อยตรงหน้าตัวของนางนั้นช่างน่ารักน่าชังจนตัวของนางนั้นอยากที่จะดูแลอุ้มชูตัวของนางนั้นเป็นคนรักเด็กแต่นางไม่เคยพบเคยเห็นเด็กที่ไหนน่ารักเท่าซูเหวินมาก่อน

“แล้วทำไมถึงท่านพ่อต้องเขินอายพี่ซิ่วอิงด้วยล่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยนางก็กล่าวคำออกมาอย่างไร้เดียงสาเช่นดังเดิม นางรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมากที่ได้อยู่ใกล้ชิดสตรีนางนี้

“เพราะพี่ ซิ่วอิงผู้นี้สวยยังไงล่ะท่านพ่อของเจ้าจึงเขิลอาย คิก คิก คิก” นางหัวเราะหยอกล้อสาวน้อยอย่างสนุกสนานนางชอบเหลือเกินกับความไร้เดียงสาน่ารักของนาง

“ข้าเองก็อยากที่สวยเหมือนกันกับท่านบ้าง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ซูเหวินส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานนางไม่เพียงแต่มีใบหน้าที่สวยสดงดงามเท่านั้นแต่ตัวของนางนั้นยังใจดีกับนางมากอีกด้วยถึงแม้ว่าตัวของนางนั้นจะเป็นเด็กแต่ก็สามารถสัมผัสถึงความจริงใจของอีกฝ่ายได้ มันคือสิ่งที่สาวน้อยผู้นี้นั้นไม่เคยได้รับมาจากท่านแม่เลยหากเป็นไปได้ตัวของนางก็อยากที่จะเรียกสตรีนางนี้ว่าท่านแม่ด้วยซ้ำแต่เกรงกลัวว่าพี่สาวที่สุดแสนจะใจดีผู้นี้ตัวของนางนั้นจะโกรธ

“หวังซุน คืนนี้ข้าขอพานางไปนอนด้วยที่บ้านข้าได้หรือไม่” ดูเหมือนว่าในตอนนี้มันก็เริ่มที่จะเย็นมากแล้ว หากจะให้นางอยู่ต่อภายในสถานที่แห่งนี้มันก็จะดูไม่ดีน้ำเสียงของนางนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

“นะ ท่านพ่อ คืนนี้ข้าอยากที่จะไปนอนเล่นที่บ้านของท่านพี่ซิ่วอิง” น้ำเสียงของเด็กสาวตัวน้อยนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังนางคาดหวังเสียเหลือเกินว่าท่านพ่อของนางนั้นจะอนุญาตหวังซุนจ้องมองกิริยาท่าทางของบุตรสาวของตนเขาคงทำได้แต่เพียงแค่ยิ้มอ่อนออกมา

“ได้สิซูเหวิน หากเจ้าไปเที่ยวเล่นบ้านของท่านพี่ซิ่วอิงเจ้าก็อย่าได้ทำตัวดื้อนักนะเดียวพรุ่งนี้พ่อจะไปรับเจ้ากลับ” ชายหนุ่มทำได้แต่เพียงยิ้มหวานให้กับบุตรสาวของตนเขาเข้าใจดีนางคงขาดความรักความอบอุ่นจากผู้เป็นแม่การที่นางได้อยู่ใกล้ชิดสตรีนางนี้ไม่แน่ว่าความรู้สึกของนางอาจจะได้รับการเติมเต็ม แต่สิ่งที่หวังซุนนั้นไม่รู้เลยยามที่ตัวของซูเหวินได้อยู่ใกล้ชิดกับซิ่วอิงนั้นนางรู้สึกมีความสุขมากกว่าท่านแม่ของนางอีก