ตอนที่ 7 ใช้เวลาของเจ้าให้คุ้ม

หวังซุนตั้งใจที่จะสร้างสถานที่ที่บุตรสาวของตนนั้นจะมีความสุขที่สุดในโลกเพราะชีวิตวัยเด็กของแต่ล่ะคนนั้นมันสั้นเป็นอย่างมาก ยิ่งเขาได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของนางเขาก็มีความสุขกับนางไปด้วยตัวของนางนั้นช่างน่ารักและสดใสหากจะว่าตัวของเขานั้นเป็นคุณพ่อที่คลั่งลูกสาวก็นับว่าไม่เกินจริงไปนัก

“แบบบ้านของเจ้ามันช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ข้าไม่เคยพบเห็นแบบบ้านที่มีรูปทรงเช่นนี้มาก่อน” กงลี่ ช่างไม้ประจำหมู่บ้านพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นเต้นไม่น้อย เขาไม่เคยพบเคยเห็นแบบบ้านรู้แบบนี้ก็ไม่แปลกเพราะหวังซุนได้สร้างบ้านรูปแบบในยุคสมัยที่ตนเองจากมามันมีทั้งความเรียบง่ายและความหรูหรา

“ท่านพอที่จะสร้างมันขึ้นมาได้ไหม” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความคาดหวังเป็นอย่างมาก เขาเชื่อว่าหากบุตรสาวของตนนางได้ใช้ชีวิตอยู่ภายในบ้านหลังนี้นางจะต้องมีชีวิตที่มีความสุขมากแน่ เพราะภายในแบบบ้านที่ตัวของเขานั้นเขียนขึ้นมีสิ่งของอำนวยความสะดวกในชีวิตประจำวันมากมาย

“ถึงข้าจะไม่เคยสร้างมันมาก่อน แต่มันก็ไม่ได้มีความสลับซับซ้อนอะไร” ช่างไม้ประจำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความมั่นใจไม่น้อยถึงแม้ว่ามันจะพอตึงๆมือเขาอยู่บ้างก็ตามที หากเขาสามารถสร้างบ้านหลังนี้จนได้เขาก็จะสามารถยกระดับฝีมือของตนเองไปได้อีกขั้นหนึ่งสำหรับคนในฐานะที่เป็นช่างไม้แล้วมันให้ความรู้สึกที่ตื่นเต้นและท้าทายไม่น้อยเลย

“ขอบคุณท่านมาก” ถึงแม้ว่าตัวของหวังซุนจะมาพักอาศัยที่หมู่บ้านแห่งนี้ได้ไม่นานแต่เขาก็สามารถสัมผัสถึงความมีน้ำใจไมตรีของผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้

“เจ้าจะขอบคุณข้าทำไม พวกเราทุกคนภายในหมู่บ้านแห่งนี้ล้วนแล้วแต่ติดหนี้บุญคุณพ่อเจ้าทั้งนั้น นายท่านหวังหม่าตัวของเขานั้นช่างเป็นชายที่น่าเคารพนับถือ” ในยามที่ตัวของกงลี่พูดถึงหวังหม่าสีหน้าและแววตาของเขานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพนับถืออย่างแท้จริง

“ข้ารู้สึกโชคดีที่เป็นลูกชายของเขา” หวังซุนเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าตัวของเจ้าของร่างเดิมนั้นก็มีความรู้สึกเช่นนี้กัน เพราะจากความทรงจำที่เขาได้รับมาท่านพ่อของเขานั้นดีต่อเขามากแต่เป็นตัวของเขาเองที่ไม่ดีไม่ว่าจะทำผิดกี่ครั้งต่อกี่ครั้งท่านพ่อของเขานั้นก็ยังคงรักและเอ็นดูเขาเสมอหวังซุนถึงกับน้ำตาซึมออกมาอย่างไม่ทันตั้งใจ ยามที่รื้นค้นความทรงจำที่ได้รับมา

2 เดือนผ่านไป บ้านของหวังซุนและบุตรสาวนั้นถูกสร้างขึ้นมาอย่างรวดเร็วมันมีทั้งความสวยงามและความประณีตเป็นอย่างมากตัวของช่างไม้นั้นตั้งใจที่จะสร้างมันอย่างสุดฝีมือรวมไปถึงผู้คนภายในหมู่บ้านด้วยที่ร่วมแรงร่วมใจในการช่วยสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมาเพื่อที่จะเป็นของขวัญให้กับซูเหวิน นางเป็นเด็กสาวที่น่ารักเป็นอย่างมากผู้คนภายในหมู่บ้านนั้นทั้งรักและเอ็นดูนางเป็นอย่างดี

“ท่านพ่อ บ้านหลังนี้เป็นบ้านของเราจริงๆอย่างงั้นเหรอ” เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะตื่นเต้นแววตาของนางนั้นเปล่งประกาย เพียงแค่นี้ก็สามารถรับรู้ได้แล้วว่าตัวของเด็กสาวตัวน้อยนั้นชอบบ้านหลังนี้มากมายถึงขนาดไหน

“ซูเหวิน ถึงบ้านหลังนี้จะหลังเล็กไปบ้างหากเทียบกับที่จวนของเราพ่อหวังว่าลูกจะชอบนะลูก” หวังซุนกล่าวกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยน เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้าโผล่กอดผู้เป็นพ่อ

“ท่านพ่อข้าชอบที่นี่ ข้าชอบบ้านหลังนี้” ดูเหมือนว่าตั้งแต่หญิงสาวตัวน้อยย้ายมาอยู่ที่นี่ตัวของนางนั้นจะรู้สึกชื่นชอบที่หมู่บ้านแห่งนี้เป็นอย่างมากเพราะดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะมีเพื่อนเล่นที่เป็นเด็กวัยเดียวกันอยู่เต็มไปหมดนางสามารถวิ่งเล่นได้ทุกวันจากสถานที่แห่งนี้ หากเปรียบเทียบชีวิตภายในจวนของนางนั้นมันกับเต็มไปด้วยความเงียบเหงานางไม่สามารถวิ่งเล่นไปกับบรรดาลูกหลานของคนรับใช้ได้เลยเพราะท่านแม่ของนางนั้นมักดุด่านางตลอดเวลาและในสมัยก่อนเองท่านพ่อของนางก็ไม่ได้เป็นชายที่สุดแสนจะใจดีเหมือนกับตอนนี้ถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะรักนางมากก็ตาม

“ซูเหวินลูกมีความสุขดีไหม หากลูกต้องการสิ่งใดลูกบอกพ่อได้เลยนะ” หวังซุนในตอนนี้นั้นช่างเป็นคุณพ่อที่แสนดีทำให้บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้ต่างรู้สึกหลงใหลได้ปลื้มในตัวเขาไม่น้อย เพราะไม่ว่าใครก็ต้องการได้ความรักความอบอุ่นด้วยกันทั้งนั้น แต่สำหรับตัวของชายหนุ่มแล้วตัวของเขานั้นยังไม่ต้องการที่จะหาแม่ใหม่ให้กับซูเหวินในตอนนี้เพราะตัวของนางนั้นอาจจะไม่ยอมรับหรือต่อต้านก็ได้และชีวิตของพวกเขาในเวลานี้ของสองพ่อลูกก็มีความสุขกันเป็นอย่างดี

“ท่านพ่อ ข้าขอให้ท่านเป็นคุณพ่อที่แสนดีของข้าตลอดไป” น้ำเสียงของสาวน้อยนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขนางมีความสุขทุกๆวันเสียจนแทบไม่สามารถที่จะอธิบายเป็นคำพูดออกมาได้อยู่แล้ว

“แน่นอน ซูเหวิน พ่อจะเป็นพ่อที่แสนดีของลูกตลอดไป” ชายหนุ่มยามจ้องมองสบสายตาของบุตรสาวของเขานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนแต่ในขณะเดียวกันเขามองไปยังทิศทางในเมืองหลวงสถานที่ที่พวกเขาได้จากมาแววตาของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความคมเข้ม

“รอให้ข้าจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อนเถอะ ข้าจะต้องสะสางบัญชีแค้นของพวกเราแน่” ไม่ว่าจะอย่างไรแค้นนี้นั้นจะต้องมีการชำระอย่างแน่นอนเขาไม่มีวันที่จะยอมปล่อยให้พวกมันได้ใช้ชีวิตกันได้อย่างสุขสบายอย่างเด็ดขาด

“ซู่เมิ่ง อดีตฮูหยินที่รักยิ่งของข้าความดีของเจ้าเพียงอย่างเดียวคือให้ถือกำเนิดแก้วตาดวงใจของข้า เจ้าจงใช้ชีวิตให้สุขสบายไปเสียเถอะตั้งแต่ตอนนี้เพราะเดียวอีกไม่นานเกินรอขุมนรกที่ลึกที่สุดกำลังจะมาเยือนพวกเจ้า” ไม่ว่าจะอย่างไรหวังซุนก็ไม่สามารถที่จะปล่อยวางความแค้นที่ได้รับมาจากเจ้าของร่างเดิมได้ เขาจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขก็คือการที่เขาจะต้องชำระแค้นเท่านั้น