บทที่ 2

เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบามาก เพิ่งจะปรากฏขึ้นก็สลายหายไปราวกับสายลม

“ตรวจพบเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ฉันโทรหาคุณไปเจ็ดสิบแปดสาย”

วันต่อมา กู้จี้สวินก็รีบมาที่โรงพยาบาล

ลูกสาวนอนโรงพยาบาลมาเจ็ดวัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโผล่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ

“พ่อคะ ในที่สุดพ่อก็มาเยี่ยมหนูแล้ว”

ลูกสาวนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย รอยยิ้มไร้เดียงสาบริสุทธิ์

แต่กู้จี้สวินกลับราวกับถูกเข็มทิ่มแทง เขารีบดึงสายตากลับทันที

“อืม”

เขาดึงฉันออกไปที่โถงทางเดิน

“หมอว่ายังไงบ้าง?”

“ผนังกั้นหัวใจห้องล่างรั่ว ตำแหน่งค่อนข้างเอียง ต้องผ่าตัดเปิดหน้าอกเล็กน้อยเพื่อซ่อมแซม”

“อันตรายไหม?”

“ถ้าอารมณ์ไม่แปรปรวนรุนแรง ความเสี่ยงก็ต่ำมาก”

กู้จี้สวินถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ก็ยังดี”

พูดจบเขาก็ยกข้อมือขึ้นมามองนาฬิกา

“วันนี้วันเกิดหยางหยาง ผมรับปากซูหว่านไว้แล้วว่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนเขา การผ่าตัดจะเริ่มตอนไหน? ผมยังมีเวลาแบ่งให้คุณได้อีกสามชั่วโมง”

เขาบอกว่า “แบ่ง”

การอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองผ่าตัด ถึงกับต้องใช้คำว่า “แบ่ง” เชียวหรือ

ราวกับว่า เวลาแค่นี้ เป็นสิ่งที่ฉันกับลูกสาวต้องแย่งชิงมา

ฉันมองเขาลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินกลับเข้าห้องผู้ป่วย

บ่ายสองโมง การผ่าตัดเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ลูกสาวที่ซูบผอมลงไปมากถูกพยาบาลเข็นออกมาจากห้อง

เธอขอบตาแดงก่ำ สองมือซ้ายขวาจับฉันกับกู้จี้สวินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“แม่คะ ผ่าตัดเจ็บไหมคะ?”

“เถียนเถียนกลัวจังเลย”

หมอแนะนำว่า

“คนไข้เพิ่งจะอายุห้าขวบ การทำให้อารมณ์คงที่จะช่วยให้การผ่าตัดสำเร็จลุล่วงด้วยดี พวกคุณที่เป็นพ่อแม่ เวลาแบบนี้ต้องให้กำลังใจเด็กให้มากๆ หน่อยนะครับ”

“โดยเฉพาะคุณ”

หมอมองไปที่กู้จี้สวินแวบหนึ่ง

“ช่วงที่เถียนเถียนนอนโรงพยาบาล แกมักจะร้องไห้บอกว่าอยากเจอพ่อบ่อยๆ คุณผู้ชายครับ ผมไม่รู้หรอกนะว่าช่วงนี้คุณกำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่ แต่ตอนนี้ ลูกสาวของคุณต้องการคุณมากนะครับ”

เถียนเถียนเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตดำขลับราวกับองุ่นกะพริบปริบๆ เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาและความคาดหวัง

“พ่อคะ พ่ออยู่เป็นเพื่อนหนูพร้อมกับแม่ได้ไหมคะ?”

กู้จี้สวินมองเธอ ในแววตาวูบผ่านความหวั่นไหว

“ได้สิ พ่อจะอยู่เป็นเพื่อนลูกเอง”

ลูกสาวยิ้ม เพิ่งจะอ้าปากเตรียมพูดอะไรบางอย่าง

วินาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์ของกู้จี้สวินก็ดังขึ้น

เสียงสะอื้นไห้ของซูหว่านดังลอดออกมา

“อาสวิน คุณหายไปไหนคะ?”

“หยางหยางเอาแต่เดินหา ‘พ่อกู้’ ทั่วงานวันเกิดเลย คุณรีบมาหน่อยได้ไหม?”

กู้จี้สวินชะงักงัน เขาไม่แม้แต่จะคิด รีบรับปากทันที

“ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ลูกสาวดึงแขนเสื้อของเขาเอาไว้

“พ่อคะ พ่อจะไปไหนคะ?”

กู้จี้สวินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาแกะนิ้วของเธอออกทีละนิ้ว น้ำเสียงร้อนรนขั้นสุด

“คุณน้าซูมีธุระด่วน พ่อจำเป็นต้องไปหาคุณน้าเขาสักหน่อย”

“เถียนเถียนเป็นเด็กดีนะ ผ่าตัดไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก ให้แม่อยู่เป็นเพื่อนลูกนะ”

พูดจบ เขาก็ไม่หันหลังกลับมามอง เดินตรงดิ่งจากไปทันที

“กู้จี้สวิน!”

ฉันตะโกนเรียกชื่อเขา

“ถ้าคุณเดินออกไป ต่อจากนี้คุณก็ไม่ใช่พ่อของเถียนเถียนอีกต่อไป!”

แผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังเดินจากไปชะงักงัน

หลายวินาทีต่อมา เขาค่อยๆ หันกลับมา มองฉันแวบหนึ่ง ริมฝีปากบางขยับเอ่ย

“เลิกทำตัวงี่เง่าได้แล้ว”

กู้จี้สวินจากไปแล้ว

แผ่นหลังนั้นช่างเด็ดขาดและไร้เยื่อใย

ลูกสาวจ้องมองไปทางที่เขาเดินจากไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ จากเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบากลายเป็นร้องไห้โฮออกมาอย่างหนัก

กระบวนการทั้งหมดนี้ มันรวดเร็วราวกับผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที

แต่ก็เนิ่นนาน ราวกับผ่านไปแล้วเจ็ดปีเต็ม

การผ่าตัดใช้เวลาทั้งหมด 5 ชั่วโมง

กู้จี้สวินไม่โทรมาเลยสักสาย

แต่ฟีดของซูหว่านกลับอัปเดตติดต่อกันถึงสามโพสต์

[คนที่รักคุณไม่ต้องรอให้เร่งรัด แค่โทรหากริ๊งเดียว เขาก็พร้อมจะฝ่าลมฝนมาหาคุณ]

[ขอบคุณเซอร์ไพรส์ที่ใครบางคนตั้งใจเตรียมไว้ให้ หยางหยางบอกว่าเขาชอบ “พ่อ” คนปัจจุบันมากเลย]

[เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่ใช่ ทุกวันก็คือความสุขเล็กๆ ที่แน่นอน]

ฉันเลื่อนดูโพสต์ในฟีดเหล่านี้ทีละโพสต์

ในใจรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

ฉันรู้ดี ว่าบางสิ่งบางอย่าง ในวันนี้ มันได้แตกสลายลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

“ซ่งเหอ คุณหมายความว่ายังไง? ผมก็แค่ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเถียนเถียนตอนผ่าตัดไม่ใช่หรอ?”

“มันก็ไม่ได้เป็นการผ่าตัดใหญ่อะไรสักหน่อย”