บทที่ 3

“อีกอย่าง คุณก็อยู่ด้วยไม่ใช่หรอ?”

กู้จี้สวินขมวดคิ้วเอ่ยปาก ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ราวกับว่าคนที่ทำผิดคือฉันอย่างนั้นแหละ

ฉันไม่อยากทะเลาะกับเขา

“พูดจบหรือยัง?”

ฉันมองเขาด้วยความสงบนิ่ง

“พูดจบแล้วก็ไปเถอะ ซูหว่านยังรอคุณอยู่นะ”

กู้จี้สวินถึงกับสะอึก

“ซ่งเหอ คุณ…”

“คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ ผู้ปกครองเข้าไปเยี่ยมได้แล้วนะคะ”

พยาบาลผลักประตูออกมาเตือน

“มาแล้วค่ะ”

ฉันรีบก้าวยาวๆ เดินเข้าไป สวมชุดป้องกันตามที่พยาบาลสอน โดยไม่ได้ปรายตามองกู้จี้สวินเลยแม้แต่น้อย

เขากำนิ้วแน่น รู้สึกไม่ชินนิดหน่อย

แต่ก็ไม่มีอารมณ์จะมาถือสาหาความ เขายื่นมือไปทางพยาบาล

“ของผมล่ะครับ?”

พยาบาลเงยหน้าขึ้น ในแววตาวูบผ่านความประหลาดใจ น้ำเสียงเย็นชา

“ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้ชาย คนไข้บอกแค่ว่าอยากเจอคุณแม่ค่ะ”

“ไม่ได้พูดถึงคนอื่นเลย”

เธอหันมาเร่งรัดฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เรียบร้อยหรือยังคะ? เถียนเถียนรอคุณอยู่นะคะ”

ประตูห้องผู้ป่วยปิดลงเสียงดังปัง

ลูกสาวฝืนยิ้มให้ฉันอย่างยากลำบาก

“แม่คะ”

ฉันรีบเดินเข้าไป กุมมือเธอเอาไว้ ขอบตาแดงก่ำ

“จ้ะ แม่อยู่นี่แล้ว”

เธอยิ้มออกมานิดหนึ่ง แล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ฉัน

“แม่คะ ไม่ร้องไห้นะ เถียนเถียนไม่เจ็บแล้ว”

“คุณหมอบอกว่า เถียนเถียนจะหายดีในเร็วๆ นี้ค่ะ”

“แม่ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะคะ”

เธอปลอบใจฉันอย่างเงอะงะ แต่น้ำตาของฉันกลับยิ่งไหลพรากหนักกว่าเดิม

“พ่อมาแล้วนะ ลูกอยากเจอเขาไหม?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของลูกสาวหุบลงทันที เธอมองไปทางช่องหน้าต่างเยี่ยมไข้

กู้จี้สวินยืนอยู่ตรงนั้น พอเห็นท่าทีของเธอเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็รีบโบกมือให้ ท่าทางดูดีใจมาก

แต่ลูกสาวกลับดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว

เธอมองฉันด้วยสีหน้าจริงจัง

“แม่คะ หนูไม่อยากให้คุณลุงกู้เป็นพ่อของหนูแล้วค่ะ”

ฉันอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวในห้องไอซียูตลอดทั้งคืน

ส่วนกู้จี้สวินเองก็ยืนอยู่หน้าช่องหน้าต่างเยี่ยมไข้ตลอดทั้งคืนเช่นกัน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉันกลับไปเอาของที่บ้าน

กู้จี้สวินเดินตามมา

“เมื่อวาน…”

เขาชะงักไป ราวกับไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไงดี

“คุณช่วยอธิบายให้ลูกฟังหน่อยนะ ว่าเรื่องเมื่อวานผมไม่ได้ตั้งใจ”

ฉันไม่ได้หยุดเดิน

เขาลอบสังเกตสีหน้าฉัน แล้วพูดต่อ

“ผมถามหมอมาแล้ว หลังจากนี้เถียนเถียนยังต้องนอนรอดูอาการที่โรงพยาบาลอีกหนึ่งสัปดาห์ ที่บ้านไม่มีคนอยู่ดูแลเลย”

“ผมก็เลยคิดว่า จะให้ซูหว่านพาลูกมาอยู่ที่บ้านสักสองสามวันก่อนได้ไหม”

“คุณก็รู้นี่นา ว่าสองแม่ลูกเพิ่งจะกลับประเทศมา เรื่องหาเช่าบ้านยังไม่ค่อยคืบหน้า…”

“ได้สิ”

ฉันตอบตกลงเร็วเกินไป จนคำอธิบายของกู้จี้สวินถึงกับจุกอยู่ที่คอหอย

จู่ๆ เขาก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“คุณตกลงแล้วหรอ? ไม่โกรธหรอ?”

“ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะ?”

“ซูหว่านสำคัญกับคุณมาก ฉันกับลูกรู้แล้วล่ะ”

“บ้านหลังนี้คุณเป็นคนซื้อ คุณอยากให้ใครอยู่ก็ให้เขาอยู่ไปเถอะ”

กู้จี้สวินเงียบไป

จู่ๆ เขาก็โพล่งขึ้นมากะทันหัน

“ซ่งเหอ คุณไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ”

ร่างของฉันแข็งทื่อไปชั่วขณะ จากนั้นก็ก้าวยาวกว่าเดิมเดินจากไป

“คนเรามันก็ต้องเปลี่ยนไปทั้งนั้นแหละ”

เหมือนกับตอนที่ฉันกับกู้จี้สวินแต่งงานกันเมื่อปีก่อนๆ

ถึงแม้เขาจะยังตัดใจจากซูหว่านไม่ได้ แต่เขาก็บอกกับฉันอย่างชัดเจนว่า

“ในเมื่อผมเลือกที่จะแต่งงานกับคุณแล้ว งั้นผมก็จะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด”

“ต่อไปไม่ว่าจะเป็นคุณหรือลูกของเรา ผมก็จะพยายามทำดีกับพวกคุณให้ดีที่สุด ไม่ทำให้พวกคุณต้องเสียใจ”

“นี่คือคำสัญญาที่ผมมีให้คุณ และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

หลังจากนั้น ลูกสาวก็เกิดมา

ถึงแม้กู้จี้สวินจะไม่พูดอะไรออกมา แต่ลึกๆ แล้วเขาก็เก็บซ่อนความดีใจไว้ไม่อยู่เหมือนกัน

หลายครั้งหลายหน ที่ฉันตื่นมาชงนมตอนดึก

ก็บังเอิญเห็นกู้จี้สวินนั่งยองๆ อยู่หน้าเปลของลูกสาว จ้องมองเธอตาไม่กะพริบ

ความอ่อนโยนที่เผยออกมาทางแววตาโดยไม่ได้ตั้งใจ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

ตอนนั้นฉันคิดจริงๆ นะ ว่าช้าเร็วพวกเราก็คงจะมีความสุขด้วยกัน

หลังจากเก็บของที่จำเป็นเสร็จ ฉันก็นั่งแท็กซี่กลับไปที่โรงพยาบาล

พ่อโทรศัพท์มาหาฉัน

“พ่อติดต่อหมอให้เถียนเถียนได้แล้วนะ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจเด็กที่มีชื่อเสียงที่สุดในระดับนานาชาติ เป็นคนจีนด้วย แต่ตอนนี้ย้ายไปตั้งรกรากอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ พ่อกับแม่กำลังรีบไปหาเขาแล้วนะ”