ตอนที่ 3 คลื่นลมก่อนพายุ

เสียงฝีเท้าของหลิงซีดังตึงตังไปทั่วบ้านไม้หลังขนาดกลาง ขณะที่เธอวิ่งลงบันไดอย่างรีบร้อนจนเสี่ยวเป่าที่ลงมาถึงก่อน กำลังนั่งกินปาท่องโก๋อยู่แทบสำลัก

“พี่ใหญ่! จะรีบไปไหนเนี่ย!”

คนเป็นพี่ไม่ตอบ เธอคว้าเสื้อคลุมสีซีดที่แขวนอยู่ข้างประตูขึ้นมาสวมลวก ๆ ก่อนหันมองรอบบ้านด้วยหัวใจที่สั่นรัว ทุกอย่างยังเหมือนเดิม… ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะไม้ตัวเก่า วิทยุเครื่องเล็กข้างหน้าต่าง กลิ่นน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ ที่ซินเยว่เพิ่งต้มเสร็จ ภาพธรรมดาเหล่านี้กลับทำให้ดวงตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เพราะในชาติที่แล้ว หลังจากพ่อประสบอุบัติเหตุ บ้านหลังนี้ก็ไม่เคยมีบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้อีกเลย

“พี่?”

ซินเยว่ชะงักเมื่อเห็นสีหน้าพี่สาว เด็กสาววัยสิบห้าปีในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกเอียงศีรษะมองอย่างงุนงง มือยังถือทัพพีค้างอยู่

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

หลิงซีสูดลมหายใจลึก ก่อนรีบเดินเข้าไปจับไหล่น้องสาวแน่น สัมผัสอบอุ่นตรงหน้าทำให้เธอมั่นใจอีกครั้งว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ก่อนจะถามถึงผู้ให้กำเนิดด้วยความหวัง

“พ่อออกไปนานหรือยัง?”

“เอ๊ะ?” ซินเยว่กะพริบตาปริบ ๆ “เพิ่งออกไปเมื่อกี้เองค่ะ บอกว่าจะรีบไปที่ท่าเรือก่อนฟ้าปิด” หัวใจของหลิงซีหล่นวูบ

‘ยังทัน!’

เธอจำได้… วันนั้นอากาศเหมือนวันนี้ทุกอย่าง ฟ้าครึ้ม ลมแรง คลื่นทะเลดูสงบผิดปกติและพ่อก็พูดประโยคเดียวกันเป๊ะ

“คลื่นแบบนี้ปลาเยอะ”

จากนั้น...

ตูม!

ภาพเรือไม้ระเบิดกลางทะเลพลันแวบเข้ามาในหัวของเธอจนหน้าซีด

“พี่ไปข้างนอกนะ!” กล่าวจบเธอก็ไม่รอช้า รีบพุ่งตัวออกจากบ้านอย่างรวดเร็วโดยมีเพียงเสียงของน้องชายดังตามหลัง

“เดี๋ยวสิ! พี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ!” เสี่ยวเป่าร้องลั่น แต่หลิงซีวิ่งออกไปไกลแล้ว

ลมทะเลเย็นจัดพัดปะทะใบหน้าทันที โดยเฉพาะเมื่อเธอวิ่งด้วยความเร็วสูงอย่างในตอนนี้... หมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านประมงเล็ก ๆ แต่ถึงกระนั้นยามเช้าก็ยังคงเต็มไปด้วยผู้คน บรรดาชาวบ้านกำลังขนลังปลาและอวนขึ้นรถสามล้อ เสียงแม่ค้าเรียกลูกค้าดังแข่งกับเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง

ภาพที่แสนคุ้นเคยนี้ทำให้หลิงซีชะงักไปชั่วครู่ เธอไม่ได้เห็นมันมานานเหลือเกิน นานจนเกือบลืมไปแล้วว่าบ้านเกิดตัวเองหน้าตาเป็นอย่างไร แต่เสียงแจ้งเตือนจากเพจเจอร์กลับดังขึ้นเสียก่อน

ติ๊ด...

เธอรีบหยิบมันขึ้นมาดู

[เวลาคงเหลือ: 01:37:52 คำเตือน: เป้าหมายกำลังเดินทางสู่ท่าเรือ]

เด็กสาวกัดฟันแน่นก่อนรีบวิ่งต่อ ถนนดินชื้นแฉะจากฝนเมื่อคืนทำให้รองเท้าผ้าใบเก่า ๆ ของเธอเปื้อนโคลนเต็มไปหมด แต่หลิงซีไม่สนใจเพราะตอนนี้เธอมีเรื่องสำคัญมากกว่านั่นก็คือ เธอต้องหยุดพ่อให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม

ลมหายใจของเธอเริ่มถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ขณะเดียวกันท่าเรือไม้เก่าก็เริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับกลิ่นคาวทะเลและน้ำมันเครื่องลอยตีขึ้นจมูก ชาวประมงหลายคนกำลังช่วยกันเข็นลังน้ำแข็งขึ้นเรือ บ้างก็ซ่อมอวนอยู่ริมฝั่ง เสียงพูดคุยหัวเราะดังระงมไปทั่วบริเวณ

และท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น... หลิงซีก็มองเห็นแผ่นหลังกว้างคุ้นตา “เหอจื้อเหวิน” พ่อของเธอ ชายวัยสี่สิบในเสื้อกล้ามสีซีดกำลังก้มตรวจเครื่องยนต์เรือไม้ลำเก่าอยู่อย่างตั้งใจ

ภาพตรงหน้าทำให้อดีตผู้ช่วยนิติเวชสาวรู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด เพราะในความทรงจำของเธอ… หลังอุบัติเหตุครั้งนี้ พ่อไม่เคยยืนได้ตรงแบบนี้อีกเลย ขาของเขาพิการถาวร ชีวิตทั้งชีวิตถูกทำลายเพราะการระเบิดครั้งเดียว

“พ่อ!” เสียงเรียกของหลิงซีดังขึ้นอย่างร้อนรนจนคนแถวนั้นหันมามองกันหมด เหอจื้อเหวินเงยหน้าขึ้นทันที

“อ้าว? ซีซี?”

ชายวัยสี่สิบขมวดคิ้วเมื่อเห็นลูกสาววิ่งหอบเข้ามาหา

“มีอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมรีบวิ่งมาแบบนี้”

เด็กสาวรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก เธอมองพ่อซ้ำ ๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปต่อหน้าต่อตา ก่อนรีบคว้าแขนเขาเอาไว้แน่น

“พ่อ… วันนี้อย่าออกเรือได้ไหม”

เหอจื้อเหวินชะงัก

“อะไรนะ...?”

“อย่าออกเรือวันนี้” หลิงซีพูดเร็วมาก “เครื่องยนต์มีปัญหา พ่อจะบาดเจ็บ!”

สิ้นประโยคนี้ของเธอ บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบลงทันที ชาวประมงแถวนั้นหันมามองเด็กสาวด้วยสีหน้าแปลกประหลาด ส่วนทางด้านของผู้เป็นพ่อเองก็ขมวดคิ้วมุ่นมากกว่าเดิม

“ซีซี… ลูกรู้ได้ยังไงว่าเครื่องยนต์มีปัญหา”

หัวใจของหลิงซีกระตุกวูบ เธอพูดเร็วเกินไป... เร็วเกินกว่าจะอธิบายได้ทำให้เธอเผลอกำมือแน่น ก่อนรีบหาคำแก้ตัว

“หนู… หนูฝันร้าย”

“ฝัน?”

“หนูฝันว่าพ่อเกิดอุบัติเหตุ”

เธอเงยหน้ามองพ่อ ดวงตาแดงก่ำโดยไม่ต้องเสแสร้งเลยแม้แต่นิดเดียว

“หนูไม่อยากให้พ่อไป…”

เหอจื้อเหวินนิ่งงันไปทันที สีหน้าของชายวัยกลางคนอ่อนยวบเมื่อเห็นน้ำตาของลูกสาวคนโต

“เด็กคนนี้…” เขาหัวเราะแผ่วเบา พลางยกมือขยี้หัวเธอ “โตจนจะสอบเกาเข่าแล้ว ยังกลัวฝันร้ายอีกเหรอ”

หลิงซีเม้มริมฝีปากแน่น เพราะเธอรู้… ว่ามันไม่ใช่ฝัน แต่มันคืออนาคตที่เคยเกิดขึ้นจริง และขณะที่เธอกำลังจะพูดต่อ

ติ๊ด!

เพจเจอร์ในกระเป๋าเสื้อพลันสั่นขึ้นอีกครั้ง

[คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของเชื้อเพลิงในเรือของเป้าหมาย โอกาสเกิดการระเบิด: 89.7%]

ดวงตาของหลิงซีหดวูบลง เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองเรือไม้ลำเก่าตรงหน้าอีกครั้ง และครั้งนี้เธอตั้งสติก่อนจะพยายามเพ่งมองหาสาเหตุของมัน ‘กลิ่นน้ำมัน’

ในฐานะผู้ช่วยนิติเวช เธอคุ้นชินกับกลิ่นสารเคมีต่าง ๆ มากกว่าคนทั่วไป และตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่ากลิ่นที่ได้ต้องเป็นกลิ่นน้ำมันที่รั่วออกมาจากเรือของพ่ออย่างแน่นอน

“พ่อคะ ถอยออกมาก่อน!” หลิงซีไม่พูดเปล่าเธอยังดึงแขนของบิดาให้ออกมาไกลจากเรือตรงหน้าอีกด้วย

“เหอหลิงซี?” ผู้เป็นพ่อเริ่มเสียงแข็งขึ้นเพราะไม่เข้าใจว่าลูกสาวที่ปกติมักสุขุมและรู้ความ เหตุใดวันนี้ถึงได้ตื่นตระหนกจนผิดวิสัยเช่นนี้

“พ่อเช็กแล้ว เครื่องยังใช้ได้ ไม่ต้องกลัวหรอก”

“ไม่ใช่ค่ะ!” หลิงซีรีบโต้แย้งขึ้นทันควัน “พ่อเช็กเครื่อง แต่พ่อยังไม่ได้เช็กท่อน้ำมัน!”

คำว่า “ท่อน้ำมัน” ทำให้จื้อเหวินชะงักไปทันที ก่อนจะมีชาวประมงวัยกลางคนสองสามคนที่ยืนอยู่ใกล้เริ่มหันมองหน้ากัน บางคนขมวดคิ้วเหมือนไม่เชื่อ แต่บางคนก็เริ่มก้มลงมองเรือด้วยสีหน้าหวาดระแวง

“กลิ่นน้ำมันแรงผิดปกติ” หลิงซีรีบพูดต่อ พลางชี้ไปใต้เครื่องยนต์ท้ายเรือ “ตรงนั้นค่ะ ใต้เครื่อง มันไม่ได้แค่เปื้อนน้ำมันเก่า แต่มีกลิ่นสดมาก เหมือนเพิ่งรั่วออกมาพ่อลองดมดูสิคะ”

            เหอจื้อเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาพยายามตั้งสติแล้วลองสูดอากาศรอบตัวดูตามที่ลูกสาวบอก คราวนี้เขาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เพราะกลิ่นน้ำมันที่หลิงซีพูดถึงนั้นมันชัดเจนจนผิดปกติ เขาจึงค่อย ๆ ก้าวถอยออกมาจากกาบเรือพลางชะโงกหน้าลงไปมองที่ห้องเครื่องด้านล่าง

“เฮ้ย!”

เสียงร้องอุทานของเขาทำให้ชาวประมงที่อยู่เรือด้านข้าง พากันชะโงกมาดู และสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาก็คือของเหลวสีดำมะเมื่อมที่เจิ่งนองอยู่ใต้ท้องเรือปนไปกับน้ำขัง สายส่งน้ำมันเก่ามีรอยปริแตกจนน้ำมันไหลซึมออกมาไม่หยุด หากเมื่อครู่เขาออกแรงดึงสายสตาร์ทเครื่อง ประกายไฟเพียงนิดเดียวจากหัวเทียนเก่าคงจะเปลี่ยนเรือไม้ลำนี้ให้กลายเป็นระเบิดเพลิงไปในทันที

เหอจื้อเหวินหน้าถอดสี มือที่เคยแข็งแรงกลับสั่นเทาขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เขามองกองน้ำมันนั้นสลับกับมองใบหน้าของลูกสาวที่ยังคงกำแขนตัวเองเอาไว้แน่น

“ถ้าพ่อสตาร์ทเครื่องเมื่อกี้...” เขาพึมพำเสียงแผ่ว พลางทรุดตัวลงนั่งบนกองแหอย่างหมดแรง

ท่ามกลางความตึงเครียดที่เพิ่งจะคลายลง เพจเจอร์ของหลิงซีก็พลันส่งเสียงแจ้งเตือนมาอีกครั้ง

[ภารกิจสำเร็จ: ขัดขวางโศกนาฏกรรมทางน้ำ ปลดล็อก: พรสวรรค์ด้านการสังเกตจุดบกพร่อง]

ข้อความนี้ไม่ได้ทำให้หลิงซีดีใจมากไปกว่าการที่เธอสามารถแก้ไขโชคชะตาแรกของครอบครัวได้สำเร็จ

 ‘ขอบคุณสวรรค์ ไม่ใช่สิต้องขอบคุณระบบแก้ไขอาชญากรรมต่างหาก’ เธอคิดพร้อมกับยิ้มกว้างออกมา

หลังเหตุการณ์ที่ท่าเรือผ่านพ้นไป ความวุ่นวายก็ค่อย ๆ สงบลง ชาวประมงหลายคนยังคงจับกลุ่มพูดคุยกันไม่หยุด บ้างก็ถอนหายใจโล่งอก บ้างก็เดินเข้ามาตบบ่าเหอจื้อเหวินแล้วพูดว่าเขา “รอดตายหวุดหวิด”

ส่วนทางด้านของหลิงซี… หญิงสาวกำลังยืนเงียบอยู่ริมท่าเรือ ลมทะเลพัดเส้นผมยาวสีดำของเธอปลิวไหวเบา ๆ แม้สีหน้าจะดูสงบลงแล้ว แต่ในใจกลับยังเต้นแรงไม่หาย ‘เธอเปลี่ยนอดีตได้ เธอทำได้’

ชาติที่แล้ว พ่อพิการจากเหตุระเบิดครั้งนี้ ครอบครัวเริ่มติดหนี้ แม่ต้องออกไปรับจ้างหนักขึ้น เสี่ยวเป่าก็เริ่มมีปัญหากับโรงเรียน ส่วนซินเยว่ต้องเก็บความฝันหลายอย่างเอาไว้อย่างเงียบ ๆ

แต่ตอนนี้…

อย่างน้อยจุดเริ่มต้นของทุกอย่างก็ถูกเปลี่ยนแม้ว่าจะยังไม่ทั้งหมดก็ตามแต่เหตุการณ์แรกผ่านพ้นไปแล้ว

“ซีซี”

เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลัง หลิงซีหันกลับไปทันที ก่อนจะเห็นผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาหา แม้ว่าหน้าจะยังซีดอยู่จากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่แววตาที่มองลูกสาวกลับซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

“เมื่อกี้…”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

“ถ้าไม่ได้ลูก พ่อคง…”

เหอจื้อเหวินพูดไม่จบประโยค แต่หลิงซีกลับเข้าใจทุกอย่าง เธอทำเพียงส่งยิ้มบางให้เขา พลางส่ายศีรษะไปมา

 “พ่อไม่เป็นอะไรก็ดีที่สุดแล้วค่ะ”

คนเป็นพ่อมองเธอเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสุดท้ายจะถอนหายใจยาวออกมา

 “ลูกโตขึ้นแล้วจริง ๆ สินะ” คำพูดธรรมดาเพียงประโยคเดียวกลับทำให้หัวใจของหลิงซีเจ็บจี๊ดขึ้นมา

เพราะในความจริง…

เธอไม่ใช่เด็กอายุสิบแปดธรรมดาอีกแล้ว... เธอคือคนที่เคยสูญเสียทุกอย่างไปแล้วครั้งหนึ่ง ในตอนนั้นเอง เสียงจักรยานก็ดังครืดคราดเข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง

“พี่ใหญ่!”

เสียงตะโกนเรียกดังลั่นจนหลิงซีสะดุ้ง ก่อนเสี่ยวเป่าจะโผล่มาพร้อมจักรยานคันเก่า สีหน้าของเขาดูตื่นเต้นสุดขีด

“พี่ใหญ่! เมื่อกี้แม่ค้าหน้าท่าเรือเล่าให้ผมฟังหมดแล้ว!” เจ้าตัวยังคงคร่อมจักรยานอยู่

“เขาบอกว่าพี่ช่วยพ่อไว้รวมถึงคนทั้งท่าเรือด้วย!”

หลิงซีทำหน้าปูเลี่ยน ๆ ออกมา เมื่อได้ยินคำพูดของน้องชายและอีกไม่กี่นาทีเรื่องนี้คงจะกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านอย่างแน่นอน

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” เธอแก้ตัว

“ขนาดนั้นแหละ พี่ไม่รู้หรอกตอนนี้ทุกคนต่างยกย่องพี่กันใหญ่เลย ก็เลยทำให้ผมพลอยได้หน้าไปด้วย” กล่าวไปเด็กหนุ่มก็ยืดตัวสูงพลางหัวเราะร่า

เหอจื้อเหวินที่เห็นท่าทางของบุตรชายก็อดไม่จึงได้เขกศีรษะของเขาไปหนึ่งที

 “แกนี่นะ คิดอะไรไร้สาระ ไม่คิดจะห่วงพ่อเลยสักนิด”

“โอ๊ย!” เสี่ยวเป่าร้องพลางกุมหัวทันที “ผมห่วงนะพ่อ! แต่พ่อก็ไม่เป็นอะไรแล้วนี่!”

“ยังจะเถียงอีก”

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเมื่อครู่พลันผ่อนคลายลงไม่น้อย เสียงหัวเราะของชาวประมงแถวนั้นดังขึ้นประปรายเมื่อเห็นพ่อลูกหยอกกัน

และในจังหวะนี้เอง…

สายตาของหลิงซีกลับสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งที่กำลังเข็นจักรยานเข้ามาอย่างช้า ๆ จากปลายท่าเรือ เด็กหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีซีดค่อนข้างเก่า แขนเสื้อพับขึ้นลวก ๆ เส้นผมสีดำถูกลมทะเลพัดจนยุ่งเหยิง ทว่าใบหน้าหล่อคมของเขากลับดูนิ่งเฉยกว่าคนวัยเดียวกันมาก

‘หลิวซิง’ เพียงเห็นเขา หัวใจของหลิงซีก็กระตุกวูบ เพราะในชาติที่แล้ว… หลิวซิงเสียชีวิตตอนอายุยี่สิบ ร่างของเขาถูกพบอยู่ริมอ่างเก็บน้ำในช่วงปลายฤดูฝน ตำรวจลงความเห็นว่าเป็นอุบัติเหตุเพราะเจ้าตัวดื่มหนัก แต่หลิงซีไม่เคยเชื่อแบบนั้น เพราะก่อนตายไม่นาน หลิวซิงเคยโทรหาเธอครั้งหนึ่ง เสียงปลายสายนั้นเงียบมาก… เงียบจนเหมือนคนกำลังจะหายไปจากโลก

แต่ตอนนั้นเธอกลับยุ่งอยู่กับงานจนไม่ได้ใส่ใจ และหลังจากนั้นไม่นาน ข่าวการตายของเขาก็มาถึง หลิงซีจำได้ดีว่า วันพิธีไว้อาลัยไม่มีคนมาเยอะนัก ชาวบ้านบางคนยังซุบซิบกันลับหลังเรื่อง “นิสัยแปลก ๆ” ของเขาโดยไม่คิดจะลดเสียงลงเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่คนในโลงไม่ได้ยินอีกแล้ว