บทที่ 6 ความลับใต้รอยยิ้ม

“สไลด์ถัดไปเป็นผลสำรวจความสนใจของนักศึกษาจำนวนหนึ่งพันสองร้อยคนค่ะ”

แพรไหมกดรีโมตเปลี่ยนภาพบนจอ ก่อนหันกลับมาหาคณะกรรมการจำลองซึ่งประกอบด้วยสมาชิกในทีมและอาจารย์ที่ปรึกษา

“จากข้อมูลจะเห็นว่า นักศึกษาร้อยละเจ็ดสิบแปดต้องการกิจกรรมที่มีส่วนร่วมมากกว่าการชมการแสดงเพียงอย่างเดียว เราจึงออกแบบพื้นที่...”

ภาพตรงหน้าไหววูบ

หญิงสาวหยุดพูดกลางประโยค แสงจากเครื่องฉายภาพพร่ามัวจนตัวหนังสือบนจอซ้อนทับกันไปหมด

เธอกะพริบตาแรง ๆ และพยายามพูดต่อ

“พื้นที่กิจกรรมให้ผู้ร่วมงานสามารถ…”

เสียงของตนเองดังห่างออกไปราวกับลอยมาจากปลายอุโมงค์

มือที่ถือรีโมตเย็นเฉียบ ขณะที่เสียงหัวใจเต้นดังก้องอยู่ในหู แพรไหมพยายามสูดลมหายใจ แต่ความรู้สึกหนักอึ้งกลับแผ่ไปทั่วร่าง

“แพรไหม?”

เสียงคีตะดังขึ้นจากหัวโต๊ะ

เธอหันไปทางเขา แต่ยังไม่ทันตอบ พื้นห้องประชุมก็พลิกกลับในสายตา

ร่างบอบบางทรุดลงอย่างกะทันหัน

คีตะลุกจากเก้าอี้และเข้าถึงตัวเธอก่อนศีรษะจะกระแทกพื้น เขารับร่างเธอไว้ในอ้อมแขน รีโมตหลุดจากมือกระเด็นไปอีกทาง

“แพรไหม ได้ยินฉันไหม”

หญิงสาวไม่มีปฏิกิริยา ใบหน้าซีดขาวและริมฝีปากแทบไม่มีสี

“พี่แพร!”

สมาชิกในทีมรีบล้อมเข้ามา แต่คีตะช้อนร่างเธอขึ้นทันที

“ธันวาโทรบอกห้องพยาบาล ปั้นเก็บของเธอแล้วตามมา”

เขาออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนอุ้มแพรไหมเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่สนใจสายตาของนักศึกษาที่มองตามตลอดทาง

ระยะทางจากอาคารสโมสรไปถึงห้องพยาบาลไม่ได้ไกลนัก แต่สำหรับคีตะกลับยาวนานจนน่าหงุดหงิด

แพรไหมยังคงหลับตา ศีรษะซบอยู่กับแผงอกของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง แตกต่างจากผู้หญิงที่ชอบเชิดหน้าเถียงและปฏิเสธความช่วยเหลือจากทุกคนโดยสิ้นเชิง

“อย่าเป็นอะไรนะ”

คำพูดหลุดจากริมฝีปากเบาจนไม่มีใครได้ยิน

พยาบาลประจำมหาวิทยาลัยรีบรับตัวแพรไหมเข้าไปตรวจ คีตะถูกขอให้รออยู่ด้านนอก แต่เขากลับเดินวนไปมาหน้าห้องอย่างไม่สามารถนั่งนิ่งได้

ธันวากับปั้นตามมาถึงในเวลาต่อมา

“พี่แพรเป็นยังไงบ้างครับ” ปั้นถาม

“ยังไม่รู้”

“เมื่อเช้าผมเห็นพี่เขาดื่มแต่กาแฟ ไม่ได้กินข้าวอีกแล้วหรือเปล่า”

คีตะหันขวับ “อีกแล้วหมายความว่าอย่างไร”

ปั้นมีสีหน้าลังเล “ช่วงนี้พี่แพรแทบไม่ได้กินอะไรเลยครับ กลางวันก็เอาแต่รับงานตัดต่อ บางคืนยังส่งไฟล์ในกลุ่มตอนตีสี่ ผมคิดว่าพี่เขาคงทำงานหนักไปหน่อย”

คำตอบนั้นทำให้สีหน้าคีตะยิ่งเคร่งเครียด

เขารู้ว่าแพรไหมกลับดึกและรับงานพิเศษหลายอย่าง แต่ไม่คิดว่าเธอจะแทบไม่ยอมนอน

ประตูห้องพยาบาลเปิดออกหลังจากผ่านไปราวยี่สิบนาที พยาบาลแจ้งว่าแพรไหมฟื้นแล้ว อาการเกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ ระดับน้ำตาลต่ำ และรับประทานอาหารน้อยเกินไป

“ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้ได้อย่างน้อยหกถึงแปดชั่วโมงนะคะ งดกาแฟสักระยะและต้องกินอาหารให้ครบมื้อ ถ้ายังหน้ามืดหรือหมดสติอีก ควรไปตรวจที่โรงพยาบาลค่ะ”

คีตะพยักหน้ารับราวกับคำแนะนำนั้นกำลังกล่าวกับตนเอง

เมื่อเดินเข้าไปในห้อง เขาพบแพรไหมนอนอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมถึงเอว ใบหน้าของเธอยังซีดอยู่ แต่ทันทีที่เห็นเขาก็พยายามยันตัวลุกขึ้น

“การประชุมล่ะ”

“ยกเลิกแล้ว”

“ยกเลิกทำไม เราเหลือเวลาอีกไม่กี่วันนะ”

“เพราะหัวหน้าทีมหมดสติกลางห้อง”

“ฉันแค่หน้ามืด ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”

เธอทำท่าจะลงจากเตียง คีตะกลับวางมือบนไหล่และกดให้นอนลงตามเดิม

“อยู่นิ่ง ๆ”

“คีตะ ฉันยังมีงาน...”

“งานไม่หนีไปไหน แต่ถ้าเธอยังฝืนแบบนี้ คนที่อาจหายไปคือเธอ”

น้ำเสียงแข็งกร้าวทำให้แพรไหมนิ่งลง เธอไม่คุ้นเคยกับการเห็นความกังวลชัดเจนในดวงตาของเขา

คีตะวางกล่องน้ำผลไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียง

“ดื่มให้หมด”

“ฉันไม่ใช่เด็ก”

“ถ้าไม่อยากถูกปฏิบัติเหมือนเด็ก ก็หยุดทำตัวเหมือนคนดูแลตัวเองไม่ได้”

แพรไหมหยิบกล่องน้ำผลไม้ขึ้นมาอย่างไม่พอใจ แต่ยอมดื่มตามคำสั่ง

คีตะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ก่อนเปิดแท็บเล็ตและเริ่มแก้ไขตารางงาน

“ฉันจะตัดงานของเธอออกครึ่งหนึ่ง งานติดต่อสื่อให้มินตรารับช่วงต่อ ส่วนตัดต่อวิดีโอให้ฝ่ายโปรดักชันทำ”

“ไม่ได้ ฉันออกแบบภาพรวมเอาไว้ คนอื่นอาจไม่เข้าใจ”

“เธอส่งคู่มือให้พวกเขา”

“แล้วฉันจะทำอะไร”

“พัก”

“พูดง่ายดีนี่”

“ตั้งแต่คืนนี้ เธอต้องหยุดงานกลางคืนชั่วคราว”

หญิงสาววางกล่องน้ำผลไม้ลงทันที “นายไม่มีสิทธิ์สั่ง”

“ฉันมีสิทธิ์ในฐานะหัวหน้าร่วม ถ้าสุขภาพของเธอกระทบงานทั้งทีม”

“สุขภาพฉันไม่ได้กระทบใคร”

“เมื่อกี้ทุกคนต้องยกเลิกการประชุมเพราะเธอหมดสติ นั่นเรียกว่าไม่กระทบหรือไง”

คำพูดตรงไปตรงมาทำให้แพรไหมเงียบ แต่แววตายังแข็งกร้าว

“ฉันเลิกทำงานไม่ได้”

“ทำไม”

“เพราะฉันต้องใช้เงิน”

“ค่าผ่าตัด?”

เธอชะงักเมื่อรู้ว่าเขายังไม่ลืมเรื่องที่ได้ยิน

“ฉันบอกแล้วว่ามันไม่เกี่ยวกับนาย”

“แต่ตอนนี้มันทำให้เธอหมดสติกลางห้องประชุม”

“ฉันรับผิดชอบตัวเองได้”

“สิ่งที่เธอกำลังทำไม่เรียกว่ารับผิดชอบ เรียกว่าทำร้ายตัวเอง”

แพรไหมหันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ไม่ต้องการให้เขาเห็นว่าคำพูดนั้นแทงถูกจุดเพียงใด

เธอไม่ได้อยากฝืนร่างกาย ไม่ได้อยากใช้ชีวิตด้วยกาแฟแทนอาหาร หรือทำงานจนแทบไม่ได้นอน แต่เมื่อคิดถึงเวลาที่กำลังหมดลง เธอก็ไม่เห็นทางเลือกอื่น

“ฉันยอมเหนื่อยตอนนี้ ดีกว่าเสียใจทีหลังเพราะหาเงินไม่ทัน”

คีตะมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนลง

“ใครต้องผ่าตัด”

แพรไหมเม้มริมฝีปาก แต่ไม่ยอมตอบ

หลังพักอยู่ในห้องพยาบาลเกือบหนึ่งชั่วโมง เธอก็ขอกลับไปเรียนต่อ คีตะไม่อนุญาตและพากลับบ้านทันที

เขาสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ บังคับให้เธอกินจนหมด ก่อนยึดโน้ตบุ๊กไว้และสั่งให้ขึ้นไปนอน

แพรไหมประท้วงอยู่พักใหญ่ แต่ความอ่อนเพลียทำให้เธอหลับทันทีที่ศีรษะสัมผัสหมอน

คีตะนั่งทำงานอยู่ชั้นล่าง พลางเหลือบมองบันไดเป็นระยะ เขารู้ว่าตนเองกำลังก้าวล้ำเส้นที่พวกเขาร่วมกันขีดไว้ แต่ภาพร่างไร้สติในอ้อมแขนยังคงติดอยู่ในความคิดจนไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจได้

บ่ายวันถัดมา แพรไหมออกจากมหาวิทยาลัยเร็วกว่าปกติ เธอบอกสมาชิกในทีมว่าจะไปพบลูกค้า แต่กลับเรียกรถไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

คีตะเห็นเธอเดินออกไปพร้อมแฟ้มเอกสารทางการแพทย์ จึงตัดสินใจตามไปโดยไม่บอก

เขารู้ว่าการกระทำนี้ผิดกฎข้อสองอย่างชัดเจน ทว่าเมื่อเรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับสาเหตุที่เธอทำร้ายสุขภาพตัวเอง เขาก็ไม่คิดสนใจกฎอีกต่อไป

แพรไหมขึ้นลิฟต์ไปยังแผนกโรคหัวใจ ก่อนเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยห้องหนึ่ง

คีตะยืนลังเลอยู่ตรงทางเดิน ไม่แน่ใจว่าควรตามเข้าไปหรือกลับไปเสียตอนนี้

“มาหาใครหรือจ๊ะ”

เสียงอ่อนโยนดังมาจากด้านข้าง หญิงวัยกลางคนซึ่งสวมชุดผู้ป่วยกำลังนั่งอยู่บนรถเข็น พยาบาลเพิ่งพาออกมาจากห้องตรวจ

คีตะมองหมายเลขห้องบนสายรัดข้อมือของเธอ ซึ่งตรงกับห้องที่แพรไหมเพิ่งเดินเข้าไป

“ผมมาหาแพรไหมครับ”

ใบหน้าของหญิงคนนั้นสว่างขึ้นทันที “เพื่อนแพรเหรอ”

“ครับ”

“เข้ามาก่อนสิจ๊ะ แพรเอาเอกสารไปส่งให้พยาบาล เดี๋ยวก็คงกลับมา”

เมื่ออยู่ตามลำพังในห้อง ผู้ป่วยมองคีตะด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“หนูคือคีตะใช่ไหม”

ชายหนุ่มชะงัก “คุณแม่รู้จักผมด้วยหรือครับ”

คำเรียกนั้นทำให้เธอยิ้มกว้างขึ้น “แพรเคยเล่าให้ฟังบ้าง บอกว่ามีประธานสโมสรจอมเผด็จการ ชอบขัดทุกความคิดของเธอ”

“ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดีเท่าไรนะครับ”

“แต่เวลาพูดถึงหนู แพรยิ้มตลอดเลย”

คีตะนิ่งไปเล็กน้อย

หญิงวัยกลางคนมองเขาอย่างพิจารณา ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“เป็นแฟนแพรหรือจ๊ะ”

“ผม…”

เขายังไม่ทันตอบ ประตูห้องก็เปิดออก

แพรไหมเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ เมื่อเห็นคีตะยืนอยู่ข้างเตียง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

“นายมาที่นี่ได้ยังไง”

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” พยาบาลกล่าวแล้วเดินออกจากห้อง ทิ้งความเงียบเอาไว้ให้คนทั้งสาม

มารดาของแพรไหมยิ้ม “คีตะมารอหนูน่ะลูก”

“เขาไม่ได้…”

หญิงสาวกำลังจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นแววตาเปี่ยมความหวังของมารดาก็เปลี่ยนคำพูด

“เขามาส่งงานแถวนี้ค่ะ เลยแวะมา”

“ไหนบอกว่าไม่ได้มีอะไรกันไง แม่ถามว่าคีตะเป็นแฟนหรือเปล่า เขายังไม่ทันปฏิเสธเลย”

“แม่คะ”

คีตะเห็นใบหน้าของแพรไหมแดงขึ้น จึงยกมือไหว้ผู้สูงวัยเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

“อาการวันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ”

“ก็ดีขึ้นจ้ะ เหลือแค่รอวันผ่าตัด แต่ค่ามัดจำแพงเหลือเกิน แม่บอกให้แพรเลื่อนออกไปก่อน เธอก็ไม่ยอม”

“แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินนะคะ แพรหาได้”

“หาอย่างไรล่ะลูก เหลือเวลาแค่สองอาทิตย์ เงินตั้งห้าแสน”

คำพูดนั้นทำให้คีตะเข้าใจทุกอย่าง

เหตุใดแพรไหมจึงต้องทำงานจนดึก เหตุใดเธอจึงยอมกลับไปยังเลานจ์ทั้งที่ไม่ปลอดภัย และเหตุใดการแข่งขันซึ่งมีเงินรางวัลหนึ่งล้านบาทจึงสำคัญต่อเธอมากกว่าทุกคน

“หนูคีตะ” มารดาของแพรไหมเอ่ยขึ้น “ถ้าหนูเป็นเพื่อนสนิทกับแพร ฝากช่วยดูแลเธอหน่อยได้ไหมจ๊ะ ลูกสาวแม่ชอบทำเป็นเก่ง ไม่ยอมบอกใครว่าเหนื่อย ทั้งที่รับทุกอย่างไว้คนเดียวมาตลอด”

แพรไหมรีบพูดแทรก “แม่คะ เขาไม่ได้ต้อง...”

“ได้ครับ”

คำตอบของคีตะทำให้เธอหันขวับมามอง

“ผมจะดูแลเธอเองครับ”

น้ำเสียงจริงจังนั้นทำให้แพรไหมไม่สามารถพูดอะไรต่อได้

ระหว่างทางกลับบ้าน บรรยากาศภายในรถเงียบและตึงเครียด คีตะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“ฉันออกค่ามัดจำให้ได้”

“ไม่”

เธอปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด

“ถือว่าให้ยืมก็ได้ ไม่ต้องมีดอกเบี้ย เธอค่อยคืนเมื่อพร้อม”

“ฉันบอกว่าไม่”

“นี่ไม่ใช่เวลารักษาศักดิ์ศรี”

“สำหรับนาย เงินห้าแสนอาจเป็นแค่ตัวเลข แต่สำหรับฉันมันคือหนี้ก้อนใหญ่ที่ไม่รู้จะใช้คืนหมดเมื่อไร”

“ฉันไม่ได้เร่งให้คืน”

“นั่นยิ่งแย่กว่าเดิม”

คีตะเหลือบมองเธอ “แย่ตรงไหน”

“เพราะเรามีความสัมพันธ์กันอยู่” แพรไหมกำสายกระเป๋าแน่น “ฉันไม่อยากให้มันกลายเป็นการซื้อขาย ไม่อยากให้วันหนึ่งนายมองว่าฉันนอนกับนายเพราะหวังเงิน”

“ฉันไม่มีวันคิดแบบนั้น”

“ตอนนี้นายอาจไม่คิด แต่ฉันไม่ต้องการให้มีโอกาสเกิดขึ้น”

คีตะจอดรถข้างทางแล้วหันมามองเธอเต็มตัว

“แพรไหม ฉันแค่อยากช่วย”

“แต่ฉันไม่ได้ต้องการความสงสาร”

“ฉันไม่เคยสงสารเธอ”

“งั้นก็ปล่อยให้ฉันจัดการเอง”

ทั้งคู่จ้องหน้ากันอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายคีตะเป็นฝ่ายถอนหายใจและขับรถต่อ

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาวางแฟ้มงานชุดหนึ่งลงตรงหน้าเธอ

“โรงแรมในเครือกำลังจะเปิดตัวแคมเปญออนไลน์สำหรับกลุ่มลูกค้าวัยมหาวิทยาลัย ต้องการฟรีแลนซ์ดูแลคอนเทนต์สามเดือน”

แพรไหมเปิดดูรายละเอียด ค่าจ้างสูงพอให้เธอจ่ายค่ามัดจำได้เกือบทั้งหมด

“นี่งานของครอบครัวนาย”

“เป็นงานจริง ค่าจ้างตามราคาตลาด ฉันไม่ได้ให้เงินฟรี”

“แล้วทำไมต้องเป็นฉัน”

“เพราะเธอมีผลงานตรงกับสิ่งที่เขาต้องการ”

“ใครเป็นคนเลือก”

คีตะนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที แต่เพียงพอให้แพรไหมรู้คำตอบ

“นายใช่ไหม”

“ฉันแค่เสนอชื่อ ส่วนฝ่ายการตลาดจะเป็นคนพิจารณา”

เธอปิดแฟ้มทันที “ฉันไม่รับ”

“ทำไมอีก”

“เพราะไม่ว่ามองอย่างไร งานนี้ก็มาจากนาย”

“เธอกำลังปฏิเสธโอกาสเพราะทิฐิ”

“และนายกำลังพยายามควบคุมชีวิตฉันโดยเรียกมันว่าความหวังดี”

“ถ้าเธอมีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ฉันจะไม่ยุ่งเลย!”

“ฉันกำลังหาอยู่!”

แพรไหมหยิบแฟ้มขึ้นมาคืนใส่มือเขา ก่อนเดินขึ้นชั้นสองและปิดประตูห้องดังลั่น

ทั้งสองไม่รู้เลยว่า ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องสโมสร ธันวากำลังเสียบอุปกรณ์ขนาดเล็กเข้ากับแท็บเล็ตส่วนกลาง

โปรแกรมคัดลอกข้อมูลถูกติดตั้งอย่างเงียบเชียบ ไฟล์ทุกอย่างซึ่งถูกเปิดผ่านอุปกรณ์เครื่องนั้นจะถูกส่งไปยังบัญชีของเขาโดยอัตโนมัติ

ธันวาเปิดดูข้อมูลที่คัดลอกมา ทั้งรายชื่อสปอนเซอร์ แผนงบประมาณ และตารางดำเนินโครงการ

กระทั่งพบโฟลเดอร์ภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณอาคารจอดรถ

ในภาพหนึ่ง แพรไหมลงจากรถของคีตะในซอยหลังมหาวิทยาลัย ส่วนอีกภาพแสดงให้เห็นทั้งคู่กลับออกไปด้วยรถคันเดียวกันในช่วงดึก

ธันวาซูมภาพทะเบียนรถ ก่อนค้นหาที่อยู่ซึ่งเชื่อมโยงกับสัญญาเช่า

ผลการค้นหาแสดงชื่อผู้เช่าสองคน

คีตภัทร วัฒนเมธากุล

แพรพิไล อัครภักดี

มุมปากของเขายกขึ้นช้า ๆ

“ที่แท้ก็มีความลับร่วมกันจริง ๆ”

คืนนั้นคีตะกลับบ้านเกือบเที่ยงคืน หลังไปพบฝ่ายการตลาดเพื่อปรับเงื่อนไขงานให้แพรไหมสามารถสมัครโดยไม่ต้องอ้างชื่อเขา

ไฟชั้นล่างยังเปิดอยู่ แต่ภายในบ้านกลับเงียบผิดปกติ

“แพรไหม?”

ไม่มีเสียงตอบ

เขาพบโน้ตบุ๊กของเธอเปิดค้างอยู่บนโต๊ะ เอกสารกระจายเต็มพื้น ส่วนกาแฟหลายแก้วถูกดื่มจนหมด

ประตูห้องน้ำเปิดแง้มไว้

คีตะเดินเข้าไปและหัวใจก็แทบหยุดเต้น

แพรไหมนอนหมดสติอยู่บนพื้นข้างอ่างล้างหน้า โทรศัพท์ยังคงแสดงหน้าจองานตัดต่อซึ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อเกือบสองวันก่อน

“แพรไหม!”

เขาทรุดตัวลงข้างร่างเธอ ตรวจดูลมหายใจก่อนแตะใบหน้าเย็นเฉียบด้วยมือสั่นเทา

“ได้ยินฉันไหม ลืมตาสิ”

หญิงสาวไม่มีปฏิกิริยา

ความกลัวแล่นเข้าจู่โจมรุนแรงกว่าตอนเห็นเธอล้มกลางห้องประชุม คีตะช้อนร่างบอบบางขึ้นจากพื้นและกอดไว้แน่น

“ทำไมต้องฝืนขนาดนี้”

น้ำเสียงของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน

แพรไหมขยับเล็กน้อยในอ้อมแขน แต่ยังไม่ลืมตา

คีตะอุ้มเธอออกจากห้องน้ำ เตรียมพาไปโรงพยาบาล โดยไม่สนใจอีกแล้วว่าหากเธอฟื้นขึ้นมาจะโกรธ จะต่อว่า หรือจะยกกฎข้อสองขึ้นมาห้ามเขา

“ครั้งนี้เธอจะเกลียดฉันก็ได้”

เขาก้มมองใบหน้าซีดขาวของหญิงสาวในอ้อมแขน ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทั้งที่หัวใจยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอทำร้ายตัวเองอีกแล้ว”