Todos los capítulos de ซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ: Capítulo 11 - Capítulo 20

เฌอปรางค์วิ่งไปตามถนนเส้นเล็กๆ ภายในหมู่บ้าน เธอวิ่งมาไกลจนเหนื่อยหอบ แต่ก็ยังไปไม่ถึงซุ้มประตูหน้าหมู่บ้านสักที หญิงสาวหยุดวิ่งลงกลางทาง แล้วหายใจหอบถี่ พร้อมกับยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุด จากนั้นจึงเหลียวมองไปรอบตัวก็พบว่า ด้านข้างเป็นสวนหย่อมเล็กๆ เยื้องไปด้านหน้าเป็นสนามเด็กเล่น ซึ่งมีเครื่องเล่นนานาชนิด แต่ไม่มีเด็กสักคน ‘ก็แน่ล่ะ นี่มันดึกมากแล้ว เด็กที่ไหนจะมาวิ่งเล่นเวลานี้’ เฌอปรางค์บอกตัวเองแล้วเตรียมจะเดินต่อ แต่ทันใดนั้น ก็มีแสงไฟสีส้มสว่างจ้า สาดเข้ามาปะทะร่างของเธอจากทางด้านหลัง หญิงสาวรีบหลบเข้าข้างทาง แล้วหันไปมองรถยนต์คันที่แล่นเข้ามาจอดเทียบบริเวณที่เธอยืนอยู่ ไม่ต้องเห็นหน้าคนขับ เฌอปรางค์ก็จำแม่นว่าเป็นรถของจักรวาล “ขึ้นรถ” คนในรถเปิดกระจกแล้วตะโกนสั่ง เฌอปรางค์เชิดหน้าไม่สนใจแล้วเดินหนี จักรวาลจึงเคลื่อนรถตาม “นี่คุณ ขึ้นรถเถอะ ผมจะไปส่งที่บ้าน” หญิงสาวยังคงเดินเชิดหน้า ทำหูทวนลม จนคนในรถต้องตะโกนออกมาอีกครั้งว่า “ถ้าไม่ให้ผมไปส่ง แล้วคุณกลับบ้านเองถูกรึไง เพิ่งมาจากบ้านนอก รู้จักถนนหนทางในกรุ

เฌอปรางค์กำหนังสือพิมพ์รายวันไว้แน่น จนกระดาษหน้าที่มีข่าวของเธอยับย่น แล้วอดคิดไม่ได้ ว่าอีกไม่นานยายเสาวรสก็จะต้องให้คนมาเอาตัวเธอกลับเชียงใหม่แน่นอน และสิ่งที่หญิงสาวกังวลมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ การมาของภาคิน แม้ว่าผู้เป็นพี่ชายจะบอกว่ามาเพื่อช่วยเหลือ แต่หญิงสาวก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี ดังนั้นทางเดียวที่เธอมีสิทธิ์เลือกในตอนนี้คือต้องไปจากที่นี่ก่อนที่ภาคินจะมาถึงส้มแป้นเห็นเพื่อนสาวถือกระเป๋าเดินทางลงมาจากชั้นบน จึงเรียกให้แตงโมมาทำงานต่อจากเธอ ส่วนตัวเองก็เดินเข้าไปรั้งแขนเฌอปรางค์เอาไว้“มะปรางจะไปไหน แกบอกฉันเองว่าจะอยู่ที่นี่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นไม่ใช่เหรอ”“ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว พี่เกลือกำลังจะมา”“คุณยายเห็นข่าวแล้วเหรอ แล้วที่พี่เกลือจะมานี่ คงไม่ได้มาเอาตัวแกกลับไปแต่งงานหรอกนะ”“ฉันไม่รู้ แต่ฉันก็ไม่อยากทะเลาะกับพี่เกลืออีกคน ฉันเลยคิดว่าจะไปจากที่นี่ ก่อนที่พี่เกลือจะมาถึง” เฌอปรางค์เดินหนีส้มแป้นไปยังประตูหน้าร้าน จังหวะที่หญิงสาวกำลังจะผลักประตูออกไป เป็นจังหวะเดียวกับที่ใครบางคนผลักประตูสวนเข้ามาอย่างแรง จนเธอต้องถอยหลังกลับเข้ามาในร้าน“คุณ!?”“คุณยังทำงานให้ผมไม่เสร็จ ยังไป

ส้มแป้นพาเรืองฤทธิ์และจักรวาลหลบแฟนคลับกลุ่มใหญ่ออกไปทางหลังร้าน เฌอปรางค์และภาคินจึงถูกปล่อยให้อยู่กันตามลำพัง ทั้งคู่มองหน้ากันนิ่งงันและเนิ่นนาน แต่ในที่สุดคนเป็นพี่ก็ยอมอ่อนข้อให้คนเป็นน้อง โดยยอมพูดขึ้นมาก่อนว่า “เตรียมตัวเก็บของไว้ด้วยนะ พรุ่งนี้พี่จะมารับกลับบ้าน”“มะปรางยังกลับตอนนี้ไม่ได้ค่ะ”“ถ้าพรุ่งนี้มะปรางไม่กลับ คุณยายจะลงมาตามด้วยตัวเอง” ภาคินบอกตามที่ได้รับรายงานมาจากบัวบาน“ไหนพี่เกลือสัญญาว่าจะมาช่วยมะปราง แล้วนี่อะไรกัน พี่เกลือมาเพื่อลากมะปรางกลับไปให้คุณยายผลักลงนรกชัดๆ เลย” น้องสาวแสร้งตีหน้าเศร้า ทำเป็นบีบน้ำตา เพราะรู้ดีว่าน้ำตาของตนสามารถทำให้พี่ชายใจอ่อนได้ทุกครั้ง“ไม่ต้องบีบน้ำตา ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาท่วมโลก ครั้งนี้พี่ก็ไม่ใจอ่อน” ภาคินตัดบท แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ที่วางไว้บนโต๊ะมุมห้อง โดยไม่สนใจว่าเฌอปรางค์กำลังจะร้องได้ออกมาจริงๆ แล้วส้มแป้นเข้ามาทันจังหวะที่ภาคินกำลังจะเดินจากห้องพอดีจึงถามว่า “พี่เกลือจะไปแล้วเหรอคะ แล้วนี่พักที่ไหนคะ”“คงเป็นโรงแรมใกล้ๆ แถวนี้แหละ”“พูดแบบนี้แสดงว่าพี่เกลือยังไม่มีที่พัก ถ้าอย่างนั้นคืนนี้พี่เกลือพักที่นี่ก็ได้ค่ะ

จักรวาลขับรถพาเฌอปรางค์ออกมาไกลอย่างไม่มีจุดหมายตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง ไม่มีใครพูดอะไรกันเลย เฌอปรางค์นั้นกำลังตกอยู่ในสภาวะช็อค ที่เห็นชานนท์โผล่มายืนต่อหน้าแบบไม่คาดคิด รวมถึงเรื่องที่ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มประกาศกลางรายการ ว่ากำลังจะแต่งงานกับเธอสัปดาห์หน้า ก็ยิ่งทำให้เฌอปรางค์เครียดมากขึ้น เพราะมั่นใจว่ายายเสาวรสคงจะทราบข่าวนี้ พร้อมกับประชาชนทั้งประเทศไปแล้วแน่นอนทางด้านจักรวาลที่ขับรถเงียบมาตลอดทาง ก็กำลังคิดทบทวนถึงเรื่องการแต่งงาน ที่ตนได้ประกาศออกไปเมื่อครู่ การที่เขาพูดเช่นนั้น เป็นเพราะต้องการช่วยเหลือเฌอปรางค์ให้รอดพ้นจากการราวีของชานนท์ แต่มันกลับเป็นการเพิ่มปัญหาใหม่โดยปริยาย เพราะหากเขาไม่แต่งงานตามที่ประกาศ ก็คงจะถูกสื่อมวลชนโจมตีอย่างหนักอีกระรอก เห็นทีงานนี้จักรวาลจะโยนบ่วงไม่พ้นคอเสียแล้ว ทางรอดทางเดียวที่มองเห็นก็คือ ต้องแต่งงานตามที่ได้ประกาศออกไปเท่านั้น“คุณบ้าไปแล้วเหรอ อยู่ดีๆ ก็ประกาศว่าเราจะแต่งงานกัน” เฌอปรางค์พูด สีหน้าเคร่งเครียด“ก็เรากำลังจะแต่งงานกันจริงๆ นี่นา” จักรวาลตอบหน้าตาย“ใครจะแต่งกับคุณ !?” หญิงสาวตกใจ ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ“ก็คุณไง”“ไม่มี

จักรวาลพาเฌอปรางค์เดินทักทายแขกผู้ใหญ่ และ เพื่อนๆ ที่มาร่วมแสดงความยินดีทั่วบริเวณงาน ครู่ใหญ่เจ้าสาวจึงหาทางปลีกตัวออกมานั่งพักบริเวณนอกห้องจัดเลี้ยง ระหว่างทางเดิน เฌอปรางค์เดินสวนกับทัศดนัย นักแสดงอาวุโส ผู้ที่ทุกคนในวงการบันเทิงล้วนให้การเคารพนับถือ “ยินดีด้วยนะครับ วันนี้หนูมะปรางเป็นเจ้าสาวที่สวยมาก คุณพ่อ คุณแม่หนูคงจะปลื้มใจมาก” ทัศดนัยทักทายเจ้าสาว“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบรับด้วยรอยยิ้มตามมารยาท เพราะไม่รู้จักทัศดนัยเป็นการส่วนตัว“ลุงขออวยพรให้หนูมีความสุขในชีวิตคู่มากๆ นะลูก” ผู้อาวุโสกล่าวอวยพร พลางเอื้อมมือไปแตะไหล่บอบบางของเจ้าสาวอย่างลืมตัวเฌอปรางค์ปัดมือของทัศดนัยออกอย่างแรงด้วยความตกใจ แล้วถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าว“เอ่อ...ลุงขอโทษ ลุงเผลอคิดว่าหนูเป็นลูกสาวน่ะ ลูกสาวลุงอายุเท่าๆ กับหนูนี่แหละ แต่ว่าไม่ได้อยู่ด้วยกัน” ทัศดนัยแก้ตัวด้วยสีหน้าขมขื่น“มะปรางขอตัวกลับเข้าไปในงานก่อนนะคะ” หญิงสาวบอก แล้วก้มหน้าก้มตาเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว และโดยที่ไม่ทันระวังตัว ร่างบอบบางของเฌอปรางค์ก็ปะทะเข้ากับร่างหนาของจักรวาล ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างจัง หญิงสาวเซจนเกือบจะล้มลงไปกองก