บทที่ 20

จักรวาลพาเฌอปรางค์เดินทักทายแขกผู้ใหญ่ และ เพื่อนๆ ที่มาร่วมแสดงความยินดีทั่วบริเวณงาน ครู่ใหญ่เจ้าสาวจึงหาทางปลีกตัวออกมานั่งพักบริเวณนอกห้องจัดเลี้ยง ระหว่างทางเดิน เฌอปรางค์เดินสวนกับทัศดนัย นักแสดงอาวุโส ผู้ที่ทุกคนในวงการบันเทิงล้วนให้การเคารพนับถือ 

“ยินดีด้วยนะครับ วันนี้หนูมะปรางเป็นเจ้าสาวที่สวยมาก คุณพ่อ คุณแม่หนูคงจะปลื้มใจมาก” ทัศดนัยทักทายเจ้าสาว

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบรับด้วยรอยยิ้มตามมารยาท เพราะไม่รู้จักทัศดนัยเป็นการส่วนตัว

“ลุงขออวยพรให้หนูมีความสุขในชีวิตคู่มากๆ นะลูก” ผู้อาวุโสกล่าวอวยพร พลางเอื้อมมือไปแตะไหล่บอบบางของเจ้าสาวอย่างลืมตัว

เฌอปรางค์ปัดมือของทัศดนัยออกอย่างแรงด้วยความตกใจ แล้วถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าว

“เอ่อ...ลุงขอโทษ ลุงเผลอคิดว่าหนูเป็นลูกสาวน่ะ ลูกสาวลุงอายุเท่าๆ กับหนูนี่แหละ แต่ว่าไม่ได้อยู่ด้วยกัน” ทัศดนัยแก้ตัวด้วยสีหน้าขมขื่น

“มะปรางขอตัวกลับเข้าไปในงานก่อนนะคะ” หญิงสาวบอก แล้วก้มหน้าก้มตาเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว และโดยที่ไม่ทันระวังตัว ร่างบอบบางของเฌอปรางค์ก็ปะทะเข้ากับร่างหนาของจักรวาล ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างจัง หญิงสาวเซจนเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น ทว่าชายหนุ่มก็ตวัดแขนไปรั้งเอวบางของเธอไว้ได้ทัน

“คุยอะไรกับลุงดนัย” จักรวาลเอ่ยถามเสียงขุ่น

“คุณลุงเขาก็แค่มาอวยพรน่ะ”

“แล้วทำไมคุณต้องรีบเดินหนีเขาด้วย เขาทำอะไรคุณ” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มตั้งข้อสังเกต พลางมองไปยังทัศดนัยที่ยังคงยืนอยู่จุดเดิม

“ไม่มีอะไรหรอก”

“แต่ผมเห็นเขาจับตัวคุณด้วยนี่ บอกผมมาเดี๋ยวนี้นะว่าเขาทำอะไรคุณ ถ้าคุณไม่บอก ผมจะไปถามเขาเอง” จักรวาลทำท่าจะเดินเข้าไปหาทัศดนัยอย่างที่พูดจริงๆ จนหญิงสาวต้องรีบรั้งตัวเขาไว้

“ทำไมชอบทำตัวเป็นจักรยานเบรกแตกอยู่เรื่อยเลย!”

“ถ้าไม่อยากให้ผมมีเรื่อง คุณก็บอกมาสิ ว่าคุยอะไรกัน” จักรวาลยังไม่ยอมเลิกรา

“นี่คุณคิดจะมีเรื่องในวันแต่งงานของเราอย่างนั้นเหรอ” เฌอปรางค์จ้องหน้าชายหนุ่มตาเขียวปั๊ด

คำว่า ‘วันแต่งงานของเรา’ ทำให้อารมณ์ครุกรุ่นของจักรวาลเย็นลงอย่างฉับพลัน เขาหันกลับมาสบตากับร่างบอบบางที่ยืนอยู่ชิดกัน แล้วยิ้มให้เธอทั้งใบหน้าและแววตา

“คุณรู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึกมั้ย” จู่ๆ ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มเลือดร้อนก็เปลี่ยนอารมณ์กะทันหัน จนเฌอปรางค์ตามแทบไม่ทัน

“รู้สึกอะไร?” คนถูกถามขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงุนงง

“ก็รู้สึกเหมือนที่ผมกำลังรู้สึกไง” ชายหนุ่มยังคงย้ำคำเดิม แต่ไม่ยอมบอกว่า ขณะนี้เขารู้สึกตื่นเต้นและยินดี ราวกับงานวิวาห์ในคืนนี้เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่งานที่อุปโลกน์ขึ้นเพื่อตบตาใครๆ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า เหตุใดจึงรู้สึกเช่นนี้

“ท่าทางจะเพี้ยนไปแล้วนะคุณ” เฌอปรางค์ว่า  

“ช่างเถอะ เรากลับเข้าไปในงานดีกว่า” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มแย้ม แล้วจูงมือหญิงสาวกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงอีกครั้ง

เมื่อเห็นจักรวาลและเฌอปรางค์กลับเข้ามาในงานแล้วเรืองฤทธิ์ก็รีบวิ่งไปกระซิบบอก “หายไปไหนกันมา รู้มั้ยว่าคุณย่ามานั่งรออยู่ตั้งนานแล้วนะ”

“คุณย่ามาถึงแล้วเหรอครับ” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มตกใจเล็กน้อย และคิดว่าย่าประไพพรรณคงจะกำลังงอนที่ถูกปล่อยให้นั่งรอหลานชายอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน

“คุณย่ามาถึงตั้งนานแล้ว รีบไปหาท่านเร็วๆ เข้าเถอะ” เรืองฤทธิ์เร่งให้คู่บ่าวสาวรีบเข้าไปหาย่าประไพพรรณ ก่อนที่ท่านจะเคืองมากไปกว่านี้

ทั้งสามพากันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้อาวุโส ซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะสำหรับแขกพิเศษ เฌอปรางค์กระพุ่มมือไหว้ย่าประไพพรรณอย่างอ่อนช้อย ก่อนที่จะนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆ ผู้สูงวัย จักรวาลนั่งลงบนเก้าอี้ว่างอีกตัวซึ่งอยู่ถัดจากเจ้าสาวของเขา ส่วนเรืองฤทธิ์นั้นขอตัวออกไปจัดระเบียบความเรียบร้อยของสื่อมวลชนกลุ่มใหญ่ที่กำลังชุลมุนวุ่นวายกันอยู่ที่หน้างาน

ย่าประไพพรรณหรี่ตามองใบหน้าสวยหวานของหลานสะใภ้ แล้วไล่ระดับสายตาลงมายังมือเรียวที่ประสานกันอย่างเรียบร้อยอยู่บนหน้าตักของเจ้าตัว ฉับพลันท่านก็เรียกชื่อหลานชายด้วยโทนเสียงกดต่ำว่า

“เจ้าจักร!”

“ครับ” คนถูกเรียกขานรับเบาๆ อย่างระแวดระวัง เพราะเมื่อใดที่ย่าของเขาใช้น้ำเสียงโทนนี้ นั่นหมายความว่า เขากำลังจะถูกดุแน่นอน

“แกไม่ได้หาแหวนแต่งงานให้เจ้าสาวรึ” ย่าประไพพรรณถาม ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่นิ้วมือว่างเปล่าของเฌอปรางค์

“เอ่อ...” จักรวาลอึกอัก คิดหาคำตอบไม่ทัน เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญที่เขาลืมนึกถึงไปเสียสนิทใจจริงๆ

“เอานี่ไป” ผู้เป็นย่าหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงสดออกมาจากกระเป๋าถือ แล้วยื่นให้หลานชาย

จักรวาลรับกล่องใบนั้นมาเปิดดู และเห็นว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ในกล่องใบนั้นคือ แหวนเพชรน้ำงามขนาดพอเหมาะ และที่เขาจำได้แม่นก็คือ แหวนวงนี้เป็นแหวนแต่งงานของมารดาเขา ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นย่าด้วยความซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดมิได้ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าท่านไม่ค่อยสนใจใยดีเขาสักเท่าไร แต่แท้จริงแล้วท่านสนใจ และใส่ใจกับทุกรายละเอียดในชีวิตของเขามาก

“รีบสวมแหวนให้เจ้าสาวของแกสิ” ย่าประไพพรรณเตือน เมื่อเห็นหลานชายมัวแต่นั่งมองแหวนในมือนิ่งงัน

“ครับคุณย่า” จักรวาลรับคำ แล้วเอื้อมมือไปหมายจะจับมือของเฌอปรางค์มาสวมแหวน ทว่าหญิงสาวกลับเลื่อนมือหนี ชายหนุ่มจึงต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบบอกว่า “อย่าเล่นตัวนักเลย เห็นมั้ยว่าคุณย่ากำลังมองอยู่”

เมื่อเห็นว่าประไพพรรณกำลังเฝ้ามองอยู่จริง เฌอปรางค์จึงยอมส่งมือให้จักรวาลแต่โดยดี

จักรวาลยื่นมือออกไปรับฝ่ามือเรียวเล็กที่ยื่นมาตรงหน้า แล้วประคองไว้อย่างทะนุถนอม เจ้าบ่าวและเจ้าสาวสบตากันโดยมิได้นัดหมาย ฉับพลันความรู้สึกวูบไหวบางอย่างก็จู่โจมหัวใจของทั้งคู่ จนต่างฝ่ายต่างทำหน้าไม่ถูก

“รีบๆ สวมสิ” หญิงสาวออกปากเร่ง เพื่อลบรอยประหม่า

จักรวาลยิ้มขบขัน เมื่อเห็นแก้มที่เคยเนียนใสของคนตรงหน้า บัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อชวนมอง ‘แค่นี้ก็เขินจนหน้าแดงซะแล้ว เดี๋ยวเถอะ จะแกล้งให้หนักกว่านี้อีก ยายตัวแสบ’

“เร็วๆ สิ” เฌอปรางค์ออกคำสั่งอีกครั้ง

“ใจร้อนจังเลยนะคุณเจ้าสาว” พูดจบ จักรวาลก็บรรจงสวมแหวนเพชรวงงามเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเฌอปรางค์อย่างเบามือที่สุด และเมื่อแหวนวงนั้นเดินทางไปถึงจุดหมายปลายทางเป็นที่เรียบร้อย ชายหนุ่มก็แกล้งจุมพิตที่หลังมือของหญิงสาวตามเบาๆ

“นี่คุณ!” เฌอปรางค์ตกใจ ทำตาโตเท่าไข่ห่าน แล้วกระตุกมือตัวเองออก

จักรวาลหัวเราะในลำคออย่างสำราญใจ ที่ได้เห็นพวงแก้มของหญิงสาวแดงจัดกว่าเมื่อครู่หลายเท่าตัว

“ขอบคุณคุณย่ามากค่ะ ที่เมตตามะปราง” เฌอปรางค์แก้เขินด้วยการหันไปยกมือไหว้ขอบคุณย่าประไพพรรณ

ผู้อาวุโสยิ้มรับด้วยความเอ็นดู พลางยกมือเหี่ยวย่นขึ้นลูบศีรษะหลานสะใภ้ แม้ไม่มีคำพูดจาใดๆ ทว่าเฌอปรางค์ก็รับรู้ได้ถึงกระแสแห่งความรัก ความเมตตา ที่แผ่ออกจาจากดวงตาของผู้สูงวัยได้เป็นอย่างดี

“ต้องขอบคุณผมด้วยสิ ผมเป็นคนสวมแหวนให้คุณนะ” จักรวาลแกล้งยั่ว แต่เฌอปรางค์ก็แกล้งทำหูทวนลม ไม่รู้ไม่ชี้

เรืองฤทธิ์กลับเข้ามาหาจักรวาลและเฌอปรางค์อีกครั้ง เพื่อเตือนให้ทั้งคู่เตรียมตัวขึ้นเวที เพราะจวนได้เวลาเข้าสู่ช่วงพิธีการเต็มที สักครู่พิธีกรภายในงานก็กล่าวทักทายแขกที่มาร่วมงาน และกล่าวเชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวให้ขึ้นเวที

ในขณะที่จักรวาลและเฌอปรางค์เดินควงแขนกันไปยังเวที ดวงไฟภายในห้องจัดเลี้ยงก็หรี่แสงลง จากนั้นสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ก็พุ่งลำแสงสีขาวนวลไปประทับไว้ที่คู่บ่าวสาว แล้วลำแสงนั้นก็เคลื่อนตัวตามไป จนกระทั่งทั้งคู่ไปหยุดอยู่กลางเวที

แสงไฟภายในห้องจัดเลี้ยงสว่างขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับภาพของใครบางคนที่ทำให้หัวใจของภาคินแทบหยุดเต้น “คุณยาย!” 

“ไหนคะ?” ส้มแป้นเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

“เร็วส้ม เราต้องช่วยกันหยุดคุณยายให้ได้ก่อนที่ระเบิดจะลงกลางงาน” พูดจบ ชายหนุ่มก็ออกวิ่ง พร้อมกับฉวยเอาข้อมือเล็กๆ ของคนข้างกายติดมือไปด้วยอย่างลืมตัว

“คุณยายมาได้ยังไงครับ” ภาคินเอ่ยถาม เมื่อวิ่งมาดักหน้ายายเสาวรสได้ทันก่อนที่ท่านจะเดินไปถึงเวที

“เจ้าเกลือ! ยายสั่งให้มาตามน้องกลับบ้าน แต่แกกลับเห็นดีเห็นงาม ปล่อยให้น้องแต่งงานกับไอ้ดารานั่น” ผู้เป็นยายดุเสียงดัง จนแขกที่ยืนอยู่บริเวณใกล้เคียงหันมามองเป็นตาเดียวกัน

ชานนท์ที่ซ่อนตัวรอยายเสาวรสอยู่ใต้โต๊ะร่วมชั่วโมงรีบปรี่เข้ามายืนยืดอกเคียงข้างผู้สูงวัย จากนั้นก็เสนอหน้าฟ้องว่า “นอกจากคุณเกลือจะไม่พาน้องมะปรางกลับไปแต่งงานกับผม คุณเกลือยังกีดกันไม่ให้ผมพบกับน้องมะปรางอีกด้วยครับคุณยาย”

‘ไอ้นน!’ ภาคินคำรามก้องอยู่ในใจแล้วพยายามข่มอารมณ์เต็มที่ เพราะไม่อยากมีเรื่องกับคนโปรดของ

ยายเสาวรสกลางงานแต่งงานของน้องสาวและเพื่อนรัก

พิธีการต่างๆ บนเวทียังคงดำเนินไป โดยที่จักรวาลและเฌอปรางค์ไม่รู้เลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นที่ด้านล่าง จนกระทั่งถึงเวลาตัดเค้ก คู่บ่าวสาวจึงก้าวลงจากเวที เพื่อเดินไปยังโต๊ะที่ตั้งเค้กเก้าชั้น ซึ่งทางโรงแรมจัดเตรียมไว้อย่างสวยหรู และถัดไปไม่ไกลนักก็มีแก้วแชมเปญวางเรียงเป็นชั้น เก้าชั้น อย่างดีเช่นกัน

“มะปราง!” ยายเสาวรสฝ่าด่านภาคินไปยืนเผชิญหน้ากับหลานสาวจนได้

เฌอปรางค์ตัวเย็นวาบราวกับถูกน้ำแข็งขั้วโลกหล่นทับ ขาที่ก้าวตามจักรวาลฉับๆ เมื่อครู่นี้กลับก้าวไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ มือที่เกาะแขนจักรวาลไว้หลวมๆ ก็เปลี่ยนเป็นกำแน่นราวกับต้องการหาที่ยึดเหนี่ยว

“คุณยายคุณใช่มั้ย” จักรวาลกระซิบถาม

เฌอปรางค์พยักหน้ารับ แววตาหวาดหวั่น

“สวัสดีครับคุณยาย” ชายหนุ่มยกมือไหว้ ผู้อาวุโสอย่างเคารพนบนอบ

“กองไว้ตรงนั้นแหละ แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันว่ายาย ฉันไม่นับญาติกับแก” ยายเสาวรสตอบแบบไม่ไว้หน้าซุปเปอร์สตาร์หนุ่มแม้แต่น้อย

ชานนท์เสนอหน้าเข้าไปอ้อนวอนว่า “น้องมะปรางกลับบ้านพร้อมพี่กับคุณยายเถอะนะครับ นี่คุณยายอุตส่าห์มารับด้วยตัวเองแล้วนะ ถ้ามะปรางยอมกลับบ้าน พี่จะแกล้งลืมว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้น น้องมะปรางกลับไปแต่งงานกับพี่เหมือนเดิมเถอะนะครับ พี่ขอร้อง” หากใครไม่รู้ความจริงก็คงจะคิดว่าชายหนุ่มผู้นี้หลงรักเฌอปรางค์อย่างหัวปักหัวปำ ถึงขนาดยอมรับได้ทุกอย่าง แต่จริงๆ แล้ว ชานนท์พยายามยื้อบ่อเงินบ่อทองของตัวเองเอาไว้ต่างหาก

“ทุกคนก็เห็น ว่ามะปรางกำลังเข้าพิธีแต่งงานอยู่ มะปรางยังกลับตอนนี้ไม่ได้ค่ะ” เฌอปรางค์รู้ว่าคำตอบของเธอจะทำร้ายความรู้สึกของยายเสาวรสมากเพียงใด แต่เพื่อปกป้องอิสรภาพของตัวเอง เธอจำเป็นต้องพูด

“มะปรางต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ยายไม่อนุญาตให้แต่งกับไอ้ดารานี่” ยายเสาวรสออกคำสั่งเสียงแข็ง

ชานนท์กำลังจะเข้าไปลากตัวเฌอปรางค์กลับ แต่จักรวาลก็ก้าวเข้ามาขวางเอาไว้

“ห้ามแตะต้องเจ้าสาวของฉัน”