บทที่ 15

ภายในสวนสาธารณะบรรยากาศร่มรื่นแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่นัดสัมภาษณ์ของจักรวาลและเฌอปรางค์ คู่รักกำมะลอต่างกำลังวุ่นวายอยู่กับการแต่งหน้า ทำผม สำหรับการถ่ายภาพนิ่ง เพื่อใช้ประกอบบทสัมภาษณ์ กิจกรรมต่างๆ เหล่านี้ เป็นสิ่งที่จักรวาลเคยชินอยู่แล้ว แต่สำหรับเฌอปรางค์ ถือว่าเป็นความยุ่งยากที่สุดในชีวิตเลยทีเดียว

“นี่มันอะไรกันนักหนาเนี่ย ไหนบอกว่าแค่มานั่งคุยกัน แล้วทำไมต้องถ่ายรูป ฉันไม่อยากดังมากไปกว่านี้แล้วนะ” หญิงสาวเริ่มงอแง

“บ่นมาเป็นชั่วโมงแล้วไม่เหนื่อยบ้างรึไง” จักรวาลออกอาการเซ็ง” วันนี้ผมจ้างคุณมานะ เงินพิเศษชั่วโมงละห้าพันที่คุณขอผมก็ยอมจ่าย ไม่ได้ใช้งานคุณฟรีๆ สักหน่อย”

“ฉันจะบ่นมันก็เรื่องของฉัน” เฌอปรางค์เชิดหน้าเถียง

“แต่ผมเบื่อที่จะฟังผู้หญิงหน้าเงินอย่างคุณบ่นเต็มทีแล้วรู้มั้ย”

“อย่าเรียกฉันอย่างนี้นะ”

“ก็คุณมันหน้าเงินจริงๆ นี่ ทำงานแค่นี้คิดตั้งชั่วโมงละห้าพัน รู้รึเปล่ว่าเรทนี้ แพงกว่าค่าตัวดาราบางคนอีกนะ”

“โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ หรอกนะคุณซุปเปอร์สตาร์” เฌอปรางค์ยิ้มร่าที่ได้แกล้งจักรวาลคืน แม้จะเล็กน้อยก็ตาม   

เรืองฤทธิ์ที่นั่งเงียบมาตลอด สังเกตเห็นทีมงานคนหนึ่งเดินตรงมายังเต็นท์ที่พวกเขาแต่งตัวอยู่ จึงรีบส่งสัญญาณให้ ‘คู่กัด’ พักรบกันชั่วคราว

“คุณจักรวาล คุณเฌอปรางค์พร้อมถ่ายรูปกันหรือยังคะ ตากล้องบอกว่าแสงกำลังสวย อยากให้รีบไปถ่ายรูป ก่อนที่แสงจะหมดค่ะ” ทีมงานบอกด้วยท่าทีเกรงใจ และระวังทุกคำพูด ด้วยเกรงว่าจะไม่ถูกหูซุปเปอร์สตาร์หนุ่ม แล้วจะพาลยกเลิกงานในวันนี้ เหมือนที่เคยเป็น

“พร้อมครับ” จักรวาลตอบยิ้มแย้ม ส่งผลให้ทีมงานยิ้มโล่งอก คลายความเกร็งลงไปมาก

“ถ้าพร้อมแล้วก็เชิญที่ด้านโน้นเลยค่ะ” ทีมงานชี้มือไปยังจุดที่ตากล้องรออยู่ แล้วเดินนำหน้าไป

จักรวาลก้มหน้าลงมองเฌอปรางค์ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม แล้วส่ายหน้าระอาใจกับความงอแงของหญิงสาว “นี่คุณ รีบลุกขึ้นไปทำงานสิ อย่าให้คนอื่นต้องรอ”

“ฉันเบื่อแสงไฟ แสงแฟลช เบื่อที่จะต้องปั้นหน้ายิ้ม ทั้งๆ ที่ใจฉันกำลังร้องไห้ เข้าใจมั้ย” เฌอปรางค์บ่นอุบอิบ

“เดี๋ยวก็ชิน” จักรวาลพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลมากขึ้น ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มเข้าใจหญิงสาวมากขึ้น เมื่อได้รู้ความจริงจากภาคิน ว่าเธอหนีออกจากบ้านมาด้วยสาเหตุใด คงไม่มีคนหนีออกจากบ้านคนใด ที่ต้องการเป็นข่าวออกสื่อ ป่าวประกาศให้คนทางบ้านรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแน่นอน แต่ในเมื่อสถานการณ์ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็จำเป็นต้องเดินไปให้สุดทาง ในขณะเดียวกัน จักรวาลก็บอกตัวเองว่า เขาจะต้องช่วยเฌอปรางค์แก้ปัญหาทุกอย่าง ที่เกิดจากการการเป็นข่าวกับเขาให้ได้

เฌอปรางค์ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ราวกับตุ๊กตาตัวน้อยที่ไร้ชีวิตจิตใจ จักรวาลจึงฉุดข้อมือของเธอให้ลุกขึ้น แล้วกึ่งลากกึ่งจูงไปยังจุดที่ตากล้องและทีมงานรออยู่ เมื่อคู่รักกำมะลอก้าวเข้าไปยืนตรงจุดที่ทีมงานกำหนดเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว จักรวาลก็ส่งสัญญาณแสดงความพร้อมที่จะเริ่มงานให้ตากล้องทราบ แต่กลับมีเสียงของผู้ช่วยตากล้องสาวประเภทสองตะโกนบอกว่า

“คู่รักยืนชิดๆ กันหน่อยสิคะ” ไม่ใช่บอกแต่ปาก เจ้าหล่อนยังโบกไม้โบกมือประกอบสุดฤทธิ์สุดเดชอีกด้วย

“แค่นี้ยังใกล้ไม่พออีกเหรอคะ” เฌอปรางค์ถามกลับหน้ามุ่ย

“ว้าย...ตายแล้ว! คุณน้องมะปรางขา ช่องว่างระหว่างคุณน้องกับคุณจักรน่ะ ช้างวิ่งผ่านได้ทั้งโขลงแล้วค๊า ยืนชิดๆ กันหน่อยนะคะ ภาพจะได้ออกมาสวยๆ หวานๆ สมกับเป็นคู่รักแห่งปีไงคะ” ทีมงานจีบปากจีบคอบอก

จักรวาลเห็นเฌอปรางค์ยืนหน้าง้ำไม่ยอมทำตามที่ทีมงานบอก จึงเป็นฝ่ายขยับตัวเข้าหาหญิงสาวเสียเอง แล้วตวัดแขนโอบรอบเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้แน่น

“นี่คุณ ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้” เฌอปรางค์บอกเบาๆ แล้วพยายามเบี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนของจักรวาล

ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มโน้มใบหน้าตาไปกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของหญิงสาวว่า “คุณไม่ได้ยินที่ทีมงานบอกรึไง ว่าให้เรายืนชิดๆ กัน”

“นี่มันชิดเกินไปแล้วนะ” เฌอปรางค์พูดพลางแกะมือของจักรวาลออก แต่ไม่เป็นผล เพราะชายหนุ่มใช้มืออีกข้างของเขาล็อคมือที่อยู่ไม่สุขของหญิงสาวเอาไว้แน่นหนา แล้วจับร่างบางพลิกหันหน้าเข้าหาตัวเอง จากนั้นจึงพันธนาการเธอไว้ด้วยสองแขนแข็งแกร่ง จนหญิงสาวหมดทางหนี

“อย่าดื้อ แล้วผมจะจ่ายเพิ่มให้อีกเท่าตัว”

“ฉันไม่ได้อยากได้เงิน ถึงขนาดที่ต้องเอาตัวเข้าแลกนะ” เฌอปรางค์บอกเสียงสะบัด

“ผมก็ไม่ได้อยากได้ตัวคุณสักหน่อย” ปากบอกว่าไม่อยากได้ แต่จักรวาลกลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิมหน้าตาเฉย

“เริ่ดมากค่ะ แบบนั้นล่ะค่ะ นิ่งไว้ที่ท่านี้เลยนะคะ” ทีมงานสาวประเภทสองคนเดิมตะโกนบอกอย่างถูกอกถูกใจ

เฌอปรางค์จำใจยอมฝืนยิ้มให้กล้อง พลางภาวนาขอให้งานนี้จบลงโดยเร็ว 

ค่ำวันนี้ลูกค้าในร้านกาแฟของส้มแป้นมีมากกว่าปกติหลายเท่าตัวเพราะแตงโม ลูกจ้างสาววัยรุ่น ไปโพทะนาเสียลั่นซอย ว่าวันนี้มีซุปเปอร์สตาร์คนดังมาที่ร้าน และจะกลับมาอีกครั้งในตอนเย็น ดังนั้นจึงมีลูกค้าจำนวนมากมานั่งรอเจอดาราขวัญใจของตน และอีกเหตุผลหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือ วันนี้มีพนักงานหนุ่มหล่อ หน้าใหม่ มาคอยให้บริการ จึงทำให้ลูกค้าสาวๆ นั่งที่ร้านนานกว่าปกติ

               “พี่เกลือไปพักเถอะค่ะ งานในร้านส้มกับแตงโมช่วยกันทำสองคนได้ค่ะ” ส้มแป้นบอกด้วยความเกรงใจ เมื่อภาคินยกแก้ว และจานขนมที่ใช้แล้วมาวางในอ่างล้างจาน และทำท่าจะล้างภาชนะเหล่านั้น

“นั่งรอยายมะปรางเฉยๆ มันน่าเบื่อ ให้พี่ช่วยงานส้มฆ่าเวลาดีกว่านะ” ชายหนุ่มส่งยิ้มเป็นกันเองให้หญิงสาว แล้วลงมือล้างแก้วและจานอย่างคล่องแคล่ว ในขณะที่มือสาละวนอยู่กับการทำงาน ปากก็ขยับถามไปด้วยว่า “แล้วนี่มะปรางจะกลับกี่โมง”

               “ไม่รู้ค่ะ” ส้มแป้นตอบเสียงอ่อย แล้วก้มหน้ารู้สึกผิด ที่ไม่มีคำตอบให้กับพี่ชายของเพื่อน

               “ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ไม่เห็นต้องทำหน้าแบบนั้นเลย” ภาคินหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นส้มแป้นยืนเอาหลังพิงฝาผนัง แล้วก้มหน้าท่าทางจ๋อยๆ

               “พี่เกลือคะ...” หญิงสาวร้องเรียกน้ำเสียงแผ่วเบา

               “ครับ...เรียกแบบนี้แสดงว่ามีอะไรจะถามใช่มั้ย” ภาคินวางมือจากแก้วที่กำลังล้าง แล้วเปิดน้ำล้างฟองน้ำยาล้างจานที่ติดอยู่ที่มือ จากนั้นก็ยกชายผ้ากันเปื้อนที่มีสัญลักษณ์ของร้าน Sweet Cup Coffee ที่สวมอยู่ขึ้นมาเช็ดมือแบบลวกๆ แล้วหันไปรอฟัง ว่าส้มแป้นจะพูดอะไรต่อ

               “พี่เกลือจะมารับมะปรางกลับไปแต่งงานเหรอคะ”

               “เป็นคำสั่งของคุณยาย พี่ต้องทำตาม อีกอย่างมะปรางทำไม่ถูก ที่หนีออกจากบ้านมาแบบนี้”

               “พี่เกลือไม่สงสารมะปรางเหรอคะ ที่ต้องถูกจับแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก”

               “สงสารก็ส่วนสงสาร แต่ว่า...” ภาคินพูดได้เพียงเท่านั้น แล้วก็ต้องหยุดกึกลง เมื่อเสียงจ้อกแจ้กราวนกกระจอกแตกรังของลูกค้าภายในร้านดังแทรกขึ้น และต้นเหตุของเสียงนั้นมาจาก ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มที่ยืนทำหน้าฉงนอยู่หน้าร้านนั่นเอง

จักรวาลประหลาดใจที่เห็นลูกค้านั่งอยู่แน่นร้าน อีกทั้งยังสังเกตเห็นว่ามีโต๊ะเสริมพิเศษอีกหลายโต๊ะ และที่มากไปกว่านั้น ลูกค้าทุกคนต่างมองมาที่เขาเป็นตาเดียวกัน

“ทำไมวันนี้ลูกค้าเยอะจัง ทุกทีไม่เยอะอย่างนี้นี่นา” จักรวาลกระซิบถามเฌอปรางค์

“พวกเขามารอคุณล่ะมั้ง ดูสิ...วิ่งเข้ามาหาคุณกันแล้วนั่น ฉันไปล่ะ ตัวใครตัวมันนะงานนี้” หญิงสาวพยักพเยิดไปทางวัยรุ่นหญิงกลุ่มใหญ่ ที่กำลังกรูกันเข้ามาหาจักรวาล แล้วเตรียมจะเดินหนี แต่ก็ถูกชายหนุ่มล็อคตัวเอาไว้เสียก่อน

“อย่าคิดว่าจะทิ้งกันได้ง่ายนะๆ ยายตัวแสบ” จักรวาลกระซิบบอก

“แล้วคุณจะให้ฉันยืนอยู่ด้วยเพื่ออะไรไม่ทราบ”

“คุณเป็นแฟนผม ก็ต้องอยู่กับผมสิ”

“อย่ามาใช้คำนี้กับฉันพร่ำเพรื่อ ฉันไม่ได้เป็นแฟนคุณ” เฌอปรางค์ทำตาเขียวใส่

เรืองฤทธิ์ที่ยืนอยู่ด้วยรีบห้ามทัพ แล้วกระซิบบอกจักรวาลให้ถ่ายรูปและแจกลายเซ็นให้แก่แฟนคลับสักครู่ เพื่อเป็นการเรียกคะแนนนิยมกลับคืนมา

แฟนคลับสาวบางคนก็ยินดีที่จะถ่ายรูปคู่กับจักรวาลและเฌอปรางค์ แต่บางคนก็แสดงอาการหมั่นไส้คนรักของซุปเปอร์สตาร์อย่างออกนอกหน้า จนมีการแอบกระแซะ แอบเบียดเฌอปรางค์ให้ออกห่างจากขวัญใจของตัวเองเป็นระยะๆ ซึ่งเฌอปรางค์ต้องใช้ความอดทนอดกลั้นขั้นสูงสุดเลยทีเดียว

ผู้จัดการส่วนตัวรูปร่างอวบอั๋นถอยห่างออกจากกลุ่มเล็กน้อย แล้วใช้โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดของตัวเองถ่ายภาพจักรวาล ในขณะที่กำลังตกอยู่ท่ามกลางการห้อมล้อมของแฟนคลับกลุ่มใหญ่ พลางคิดถึงรายชื่อนิตยสาร และหนังสือพิมพ์ต่างๆ ที่เขาจะส่งภาพข่าวนี้ไปให้ ด้วยความกระหยิ่มใจ ว่าภาพนี้จะช่วยกอบกู้ชื่อเสียงของจักรวาลกลับมาได้อีกระดับหนึ่ง

“เอาล่ะค่ะ พี่คงต้องขอตัวสุดหล่อของพี่เข้าไปคุยธุระข้างในก่อนนะคะ” เรืองฤทธิ์ตะโกนบอก พลางแหวกวงล้อมเข้าไปดึงตัวจักรวาลและเฌอปรางค์ออกจากกลุ่มแฟนคลับ แล้วพาเข้าไปในห้องครัวหลังร้านอย่างรวดเร็ว

บรรดาแฟนคลับสาวๆ ทำท่าจะวิ่งกรูตามไป ส้มแป้นและภาคินจึงต้องออกมาช่วยสกัด และบอกให้พวกเธอนั่งรอจนกว่าจักรวาลจะออกมา เมื่อจัดการให้แฟนคลับอยู่ในความสงบได้แล้ว ทั้งคู่ก็รีบตามเข้าไปสมทบในครัว โดยให้แตงโมอยู่ดูแลความสงบหน้าร้าน

ภาคินเดินนำเข้าไปในครัวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมมากจนเฌอปรางค์รู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่ายามปกติภาคินจะเป็นพี่ชายที่แสนดี แต่เมื่อไรที่น้องสาวทำผิด พี่ชายคนนี้ก็พร้อมจะแปลงร่างเป็นเสือโหดได้ทันที

สองพี่น้องจ้องหน้ากันนิ่ง ราวกับหยั่งเชิงกันและกัน บรรยากาศเงียบงันภายในห้องครัว สร้างความอึดอัดให้ทุกคนที่อยู่ในห้องนั้น และคนที่มีความอดทนน้อยที่สุดอย่างจักรวาล ก็เป็นฝ่ายพูดโพล่งออกมาว่า

“ข้าพาน้องสาวเอ็งมาส่งแล้ว ข้ากลับล่ะนะ”

“เออ...วันนี้ข้าขอคุยกับมะปรางก่อน ส่วนพรุ่งนี้ เอ็งกับข้ามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว” ภาคินบอก 

“นี่คุณรู้จักพี่เกลือด้วยเหรอ !?” เฌอปรางค์ตกตะลึงกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับรู้ แล้วมองหน้าจักรวาลกับภาคินสลับกันไปมา

“ให้ไอ้เกลือมันเล่าให้ฟังเองก็แล้วกัน ผมไปล่ะ” จักรวาลก้าวไปได้สองก้าวแล้วนึกอะไรได้ จึงหันกลับมาบอกเฌอปรางค์ว่า “อ้อ...พรุ่งนี้บ่ายๆ ผมจะมารับไปถ่ายรายการทีวีนะ”

“พรุ่งนี้เช้ามะปรางต้องกลับเชียงใหม่” ภาคินบอกเสียงเข้ม ส่งผลให้จักรวาลหน้าตึงขึ้นมาทันที

“กลับไม่ได้ มะปรางต้องไปทำงานกับข้าก่อน ค่าจ้างก็รับไปหมดแล้ว”

“มะปรางเอาเงินเอ็งไปเท่าไหร่ ข้าจะคืนให้” ภาคินบอกเสียงแข็ง ไม่ยอมอ่อนข้อให้เพื่อน

เรืองฤทธิ์เห็นว่าจักรวาลพลาด ที่ยกเรื่องเงินขึ้นมาต่อรอง จึงรีบออกหน้าไกล่เกลี่ย “เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาหรอกค่ะคุณเกลือ แต่ปัญหาตอนนี้คือ คนทั้งประเทศให้ความสนใจเรื่องความรักของจักรกับมะปรางมาก ก็เลยมีหนังสือและรายการทีวีติดต่อขอสัมภาษณ์เข้ามาเยอะ แล้วรายการทีวีที่ต้องไปถ่ายพรุ่งนี้ ก็เป็นคำสั่งของผู้ใหญ่ ขัดไม่ได้จริงๆ ค่ะ”

“มะปรางจะเป็นข่าวออกสื่ออีกไม่ได้เด็ดขาด” ภาคินบอกด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

“ทำไมวะ” จักรวาลชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วเอ่ยถามเสียงขุ่น

“นั่นสิคะ ใครๆ ก็อยากดังทั้งนั้น” เรืองฤทธิ์เสริม

“มะปรางรู้ดีที่สุด ว่าเพราะอะไรถึงออกทีวีไม่ได้ และที่สำคัญ มะปรางจะเป็นแฟนกับดาราไม่ได้ด้วย” ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงโทนเดิม แล้วหันไปสบตาน้องสาว เป็นการตอกย้ำว่าเธอกำลังทำผิดกฎของครอบครัวอยู่

เฌอปรางค์หลุบตามองพื้นเพื่อหลบสายตาพี่ชาย ในขณะเดียวกันหญิงสาวก็ลอบมองหน้าจักรวาล และเห็นว่าเขากำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ท่าทางไม่น่าไว้วางใจ เธอจึงขยับตัวเข้าไปกระซิบกับเรืองฤทธิ์ว่า

“พี่ริชชี่รีบพานายจักรยานที่กำลังจะเบรกแตกกลับไปก่อนดีกว่าค่ะ มะปรางไม่อยากให้เขามีเรื่องกับพี่เกลือ”

“เขาสองคนเป็นเพื่อนกัน คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง”

“เวลาพี่เกลือโกรธอย่าว่าแต่เพื่อนเลยค่ะ ใครก็เข้าใกล้ไม่ได้ทั้งนั้นแหละค่ะ แล้วคุณซุปเปอร์สตาร์ของพี่ริชชี่ก็ใช่ย่อยซะที่ไหน ดูเขาทำหน้าสิคะ” หญิงสายบุ้ยปากไปทางจักรวาล ที่ทำหน้าบึ้งตึง พร้อมจะระเบิดได้ทุกเวลา

“แล้วเรื่องงานพรุ่งนี้ล่ะ” เรืองฤทธิ์ยังไม่วายกระซิบถามเรื่องงาน

“เชื่อมือมะปรางเถอะค่ะ มะปรางหาทางออกไปทำงานให้พี่ริชชี่ได้อยู่แล้ว”

“งั้นพี่พาจักรกลับก่อนก็ได้ แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ”

เฌอปรางค์พยักหน้ารับ ท่าทางหนักใจเพราะยังคิดไม่ออกว่าจะหลบภาคินออกไปได้อย่างไร