Todos los capítulos de ซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ: Capítulo 31 - Capítulo 40

จักรวาลกลับถึงบ้านในเวลาเกือบเที่ยงคืน โดยมี สมหมาย แม่บ้านวัยกลางคนวิ่งออกมาเปิดประตูให้ พร้อมทั้งรายงานว่าเฌอปรางค์ที่ตามหลังจักรวาลออกจากบ้านไป ตั้งแต่ช่วงเย็นยังไม่กลับบ้าน“มาบอกอะไรเอาป่านนี้!” ชายหนุ่มตกใจ จนเผลออารมณ์เสียใส่แม่บ้าน แต่เมื่อรู้ตัวว่าเสียงแข็งเกินไป จึงปรับโทนเสียงให้เป็นปกติ แล้วบอกให้แม่บ้านไปพักผ่อน ส่วนเรื่องเฌอปรางค์เขาจะจัดการเอง คนแรกที่จักรวาลโทร. หาคือเรืองฤทธิ์ เพราะผู้จัดการส่วนตัวของเขาคนนี้ สามารถช่วยเขาได้ทุกเรื่อง“พี่ฤทธิ์ ยายมะปรางหายไปไหนไม่รู้ เห็นแม่บ้านบอกว่าออกไปตั้งแต่ตอนเย็น ป่านนี้ยังไม่กลับเลย” จักรวาลเล่ารัวเร็ว จนเรืองฤทธิ์จับความรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มร้อนใจมาก“จักรโทร. ไปถามที่ร้านยายส้มแป้นรึยัง ยายมะปรางไปไหนไม่ได้หรอก นอกจากที่นั่น”จักรวาลรีบวางสายจากเรืองฤทธิ์ แล้วโทร. หาภาคิน และคำตอบที่ได้รับก็ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ“มะปรางออกจากร้านไปตั้งแต่สองทุ่มกว่าแล้ว”“มายังไง” จักรวาลถามเสียงเครียด“เรียกแท็กซี่มารับ ตอนแรกข้าว่าจะนั่งไปเป็นเพื่อน แต่มะปรางบอกว่ากลับเองได้” ภาคินเล่า“ไอ้บ้าเอ๊ย เอ็งปล่อยให้มะปรางนั่งแท็กซี่กลับ

จักรวาลและเฌอปรางค์เดินเข้าไปนั่งที่มุมประจำ โดยมีแตงโมวิ่งตามไปติดๆ เด็กสาวหยิบโทรศัพท์มือถือของตนส่งให้เฌอปรางค์ และขอร้องให้เธอช่วยถ่ายรูปคู่ให้ จากนั้นจึงทิ้งตัวลงนั่งข้างจักรวาล แล้วยกแขนเรียวเล็กขึ้นพาดเหนือศีรษะ หวังจะให้อีกฝ่ายยกแขนมาประสานให้เป็นรูปหัวใจ หรือที่เรียกกันว่าท่า ซารังเฮโย แบบเกาหลีนั่นเอง แต่เมื่อเห็นซุปเปอร์สตาร์หนุ่มนั่งเฉย เด็กสาวจึงเอ่ยปากขอร้องเสียงอ่อนเสียงหวานว่า “พี่จักรยกมือซารังเฮโยกับโมหน่อยสิคะ นะคะ...นะ” เฌอปรางค์มองท่าทีอิดออดของจักรวาลด้วยรอยยิ้มขบขัน แล้วพูดว่า “คุณก็ยอมยายโมหน่อยเถอะน่า รู้มั้ยว่ายายโมตั้งตารอให้คุณมาที่นี่ตั้งกี่วันแล้ว” จักรวาลยิ้มแหยๆ ให้กับคนที่ยืนถือโทรศัพท์ในท่าเตรียมพร้อมรอถ่ายรูปนิดหนึ่ง ก่อนที่จะพูดแบบเขินๆ ว่า “ผมไม่เคยทำท่านี้กับใครเลยนะ...ผมอาย” แตงโมยิ้มหน้าบานเมื่อได้ยินว่าจักรวาลไม่เคยทำท่านี้กับใครมาก่อน เด็กสาวรีบหันไปพูดกับซุปเปอร์สตาร์หนุ่มด้วยน้ำเสียงระรื่นว่า “ดีเลยค่ะ ถ้าได้ท่าที่พี่จักรไม่เคยถ่ายมาก่อนนะ เพื่อนๆ ต้องกรี๊ดอิจฉาโมกันมากแน่ๆ เลย พี่จ

กว่าปิ่นปัทม์จะสามารถปลีกตัวออกจากนักข่าวกลุ่มใหญ่มาถึงรถยนต์ของตนได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร นางเอกสาวถอดแว่นตากันแดดอันใหญ่ออก แล้วคว้ากระเป๋าเครื่องสำอางมาแต่งหน้าให้สวยงามเหมือนเดิม “ตาช้ำหมดเลย แต่ก็คุ้มค่า” นางเอกสาวบ่นกับตัวเอง ก่อนจะบรรจงกรีดอายไลน์เนอร์ลงบนขอบตา ครู่หนึ่ง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น นางเอกสาวยกยิ้มร้ายกาจที่มุมปากนิดหนึ่ง เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ “แกบ้าไปแล้วเหรอที่แถลงข่าวแบบนั้น” ทันทีที่ปิ่นปัทม์กดรับสาย ชยตร์ก็กระแทกเสียงใส่โทรศัพท์ แบบไม่กลัวกล่องเสียงอักเสบกันเลยทีเดียว“ใจเย็นๆ สิเพื่อน” นางเอกสาวหัวเราะร่วนด้วยความสะใจ ก่อนจะแกล้งพูดจาเสียดสีต่อไปอีกว่า “ฉันประกาศว่าฉันท้องกับจักร แกเดือดร้อนอะไรด้วยไม่ทราบ เป็นเมียเขารึไง ถึงได้โกรธขนาดนี้” ปิ่นปัทม์ตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะที่ดังกว่าคราวแรกมากมายนัก“ฉันรู้ว่าไอ้จักรไม่ใช่พ่อของเด็ก แกทำแบบนี้ทำไม!” ชยตร์ตะคอกถามเสียงดัง“ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้นักหรอก แต่เพราะแกนั่นแหละ ถ้าแกไม่ปล่อยข่าวเรื่องที่ฉันท้องก่อน ฉันก็คงไม่ต้องเอาคืนแกแบบนี้หรอก เจ็บใช่มั้ยล่ะ ดี...เจ็บให้เ

จักรวาลย้ายไปอยู่ที่บ้านของย่าประไพพรรณตั้งแต่วันที่ปิ่นปัทม์ย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านของเขา ทุกคืนชายหนุ่มจะขับรถไปซุ่มดูเฌอปรางค์ที่หน้าร้านกาแฟของส้มแป้น และรอจนกระทั่งหญิงสาวปิดไฟเข้านอน เขาจึงขับรถกลับบ้าน วันแรกที่เฌอปรางค์ขนของออกจากบ้านไปอยู่ที่นั่น จักรวาลก็ตามไปพบเธอแล้วครั้งหนึ่ง แต่เธอไม่ยอมคุยด้วย และยังสั่งห้ามไม่ให้เขาไปหาอีก หากไม่ทำตามเธอจะหนีไปให้ไกล ดังนั้นจักรวาลจึงได้แต่แอบดูอยู่ห่างๆ แบบห่วงๆ คืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่ง ที่จักรวาลกลับเข้าบ้านในเวลาค่อนดึก หลังจากไปแอบดูเฌอปรางค์ ทว่าวันนี้แปลกกว่าทุกวันอยู่สักหน่อยคือ ย่าประไพพรรณยังคงนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องโถง “ดึกแล้ว ทำไมคุณย่ายังไม่นอนอีกล่ะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเบา แล้วเข้าไปนั่งข้างๆ ผู้เป็นย่า “ย่ารอจักรอยู่” ผู้สูงวัยทอดสายตามองใบหน้าอันเศร้าหมองของหลานชาย แล้วเกิดความรู้สึกสะท้านในอก “จะปล่อยให้เรื่องมันค้างคาอยู่อย่างนี้อีกนานเท่าไรกัน ทำไมไม่จัดการอะไรให้เรียบร้อยสักที จะได้ไม่ต้องมานั่งทำหน้าอมทุกข์อมโศกอยู่แบบนี้” “ผมไม่รู้จะทำยังไงครับคุณย่า” จักรวาลตอบเนือยๆ

เฌอปรางค์มองหน้ายายเสาวรส ซึ่งนั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งลงบนพื้น แล้วก้มลงกราบบนตักของผู้เป็นยาย “มะปรางกราบขอโทษค่ะคุณยาย” หญิงสาวทิ้งใบหน้าซุกอยู่กับตักอบอุ่นที่คุ้นเคยเนิ่นนาน แล้วปล่อยให้น้ำตาแห่งความสำนึกผิดซึมผ่านผ้ามั้ยเนื้อดีของผู้อาวุโส เข้าไปสัมผัสกับผิวเนื้อด้านใน จนท่านต้องจับไหล่บอบบางของหลานสาว ให้ลุกขึ้นนั่งบนโซฟาเคียงข้างกัน แล้วโอบกอดปลอบโยน “หนีพอแล้วเหรอ ถึงยอมกลับบ้านได้” “มะปรางขอโทษค่ะ” เฌอปรางค์พูดพลางเงยหน้าขึ้นสบตากับยายเสาวรสผ่านม่านน้ำตา “เอาล่ะ...ไม่ต้องขอโทษขอโพยอะไรอีกแล้ว” ผู้เป็นยายไล้มือเหี่ยวย่นลบรอยน้ำตาบนพวงแก้มให้หลานสาว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ยายเองก็ผิด ที่บงการชีวิตมะปรางมากเกินไป ยายก็ต้องขอโทษมะปรางเหมือนกัน” “ไม่ค่ะ คุณยายไม่ผิด มะปรางผิดเอง มะปรางดื้อ มะปรางไม่เชื่อฟังคุณยาย” วิลาวัลย์ที่นั่งเงียบอยู่นาน พูดขึ้นมาบ้างว่า “รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว คราวหน้าอย่าหนีไปแบบนี้อีกนะ รู้มั้ยว่าทุกคนเป็นห่วงมากแค่ไหน”