All Chapters of ซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 11อธินขับรถกลับมาถึงบ้านพักของตนเป็นเวลาเกือบตีสอง แต่แปลกที่ไฟในบ้านยังคงเปิดอยู่แทบทุกจุด ราวกับว่าใครบางคนกำลังรอการกลับมาของเขาอยู่ ซึ่งก็เป็นไปตามความคาดหมายเมื่อเขากวาดตามองไปรอบห้องแล้วพบว่าคุณหญิงนลินีนั่งหน้าตึงอยู่ที่โซฟาชุดใหญ่อลังการกลางห้องโถง“ไปไหนมาเจ้าลูกชายตัวดี ทำไมเพิ่งกลับมาจนป่านนี้” ผู้เป็นมารดาตวาดแหวขึ้นทันทีที่บุตรชายคนกลางก้าวเข้ามาในห้องจนป้านวลที่นั่งหลบมุมหลับอยู่สะดุ้งตื่นแต่ก็ไม่กล้าจะพาตัวเองเข้าสู่สมรภูมิย่อมๆ นี้ จึงได้แต่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ในพื้นที่ของตน“ผมไปส่งคุณเมที่บ้านมาครับ” บุตรชายตอบเสียงนิ่งเรียบราวจะหยั่งเชิง“ยัยเมนี่เป็นใครมาจากไหน ทำไมอยู่ๆ ถึงมาเป็นแฟนแกได้แล้วทำไมแม่ถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน”“เราคบกันมาได้สักระยะแล้วครับ” อธินจำเป็นต้องพูดปดอีกครั้งเมื่อเรื่องราวไม่จบลงง่ายๆ อย่างที่เขาคิด“พูดความจริงกับแม่” คุณหญิงนลินีคาดคั้นบุตรชายอย่างไม่เชื่อในคำตอบที่ได้รับ“สิ่งที่ผมพูดคือความจริง” เขายืนกรานหนักแน่น“คิดว่าลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้จะหลอกแม่ได้เหรอ แม่เป็นแม่แกนะทำไมจะอ่านเกมแกไม่ออก คิดจะเอาผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาหลอกแม่ว

บทที่ 13อธินขับรถเข้าไปจอดในโรงจอดรถแล้วเดินอ้อมไปใช้ประตูเล็กทางด้านข้างตัวอาคารแทนการใช้ประตูใหญ่ด้านหน้าเพื่อเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคุณหญิงนลินีผู้เป็นมารดาเพราะตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยจากการขับรถทางไกลจึงยังไม่อยากจะพูดกับใครชายหนุ่มเลือกเดินเลี่ยงมาในทางที่คิดว่าปลอดคนที่สุดแล้วแต่ก็ยังมิวายเจอธารวารินทร์นั่งง่วนอยู่กับเอกสารกองโตที่โต๊ะสนามในบริเวณที่เขาต้องเดินผ่าน ชายหนุ่มชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเดินเข้าไปหาน้องสาว“กรรมการผู้จัดการฝ่ายการเงินเบี้ยวงานเหรอวันนี้” ผู้เป็นพี่ชายทักพลางหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ว่างฝั่งตรงกันกูม“วันนี้ธารรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะเลยให้เลขาเอาเอกสารมาให้เซ็นที่บ้าน” ผู้เป็นน้องสาวละสายตาจากเอกสารแล้วเงยหน้ามาตอบพี่ชาย“เป็นอะไรมากหรือเปล่า” อธินเอามือไปแตะหน้าผากน้องสาวราวกับว่าเธอยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ “ไม่สบายแล้วยังจะทำงานอีกนะเรา ทำไมไม่ไปนอนพัก”“ธารไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ คงเพราะนอนดึกไปหน่อยแค่นั้นเอง”“แล้วทำไมไม่ค้างที่หัวหิน รีบกลับมาทำไม”“ก็เพราะพี่ธินนั่นแหละที่พาคุณเมษิตาไปงานด้วยจนทำให้คุณแม่โกรธ คุณแม่เลยไม่ยอมค้าง ส่วนพี่ธันว์ไม่ต้องพูดถ

บทที่ 15อธินพานวินดามาส่งที่บ้านในเวลาไม่ดึกมากนัก เขาเพียงจอดรถส่งหญิงสาวที่หน้าบ้านแล้วขับรถกลับไปในทันทีแม้ว่าหญิงสาวจะเชื้อเชิญให้เข้าไปในบ้านหากแต่ชายหนุ่มก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล นวินดายืนมองรถของอธินเคลื่อนไปตามถนนเล็กๆ ภายในบริเวณบ้านและขับผ่านความมืดจนหายลับไปกับประตูใหญ่หน้าบ้าน“ไปออกเดตกับผู้ชายทั้งทีทำไมกลับมาทำหน้าม่อยอย่างนั้นล่ะคะคุณดา” แพรวพรรณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยาะหยันทันทีที่ลูกเลี้ยงสาวก้าวเข้ามาในตัวบ้านราวกับว่าเธอเฝ้าคอยการกลับมาของหญิงสาวหน้าหวานผู้นี้อยู่ก่อนแล้ว“ดาปกติดี” นวินดาพยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเพราะไม่อยากให้แม่เลี้ยงรับรู้ถึงความรู้สึกส่วนตัวของเธอ“อย่าปิดฉันเลยค่ะ สีหน้าคุณดามันฟ้องชัดเลยเจนเลยว่าเดตวันนี้ต้องไม่โอเค” แม่เลี้ยงสาวกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ อย่างเย้ยหยัน“คุณแพรวอย่ามาใส่ใจเรื่องของดาเลยนะคะ”“ฉันก็แค่ห่วงคุณดาในฐานะ แม่...เลี้ยง” แพรวพรรณจงใจเว้นจังหวะการพูดเพราะรู้ว่านวินดาไม่ชอบใจที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านในฐานะภรรยาคนใหม่ของบิดาเธอ “ฉันเห็นว่าคุณพ่อของคุณดาอยากได้คุณอธินมาเป็นลูกเขยเสียเต็มประดา แต่ดูท่าทางว่าที่ลูก

บทที่ 17การประชุมเป็นไปด้วยความราบรื่น โดยนันทลีได้อธิบายคอนเซปท์ของเครื่องเพชรคอเลคชั่นใหม่พร้อมทั้งนำภาพตัวอย่างมาให้ปราบดาดู อีกทั้งยังแจ้งรูปแบบของงานโดยรวมให้อีกฝ่ายทราบด้วย“การถ่ายแบบครั้งนี้เราจะแบ่งเป็นสองส่วนนะคะ ส่วนแรกคือการถ่ายเฉพาะตัวเครื่องเพชรและส่วนที่สองคือการถ่ายเครื่องเพชรบนตัวนางแบบและในส่วนของนางแบบทางฉันได้ติดต่อโมเดลลิ่งให้จัดหาไว้พร้อมแล้ว รวมทั้งเรื่องเสื้อผ้าทุกอย่างก็ถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้วเช่นกัน ทางคุณเพียงแค่ทำหน้าที่ถ่ายภาพและจัดทำป้ายโฆษณา โบรชัวร์และสื่อสิ่งพิมพ์อื่นๆ ให้เท่านั้นค่ะ”“ไม่ทราบว่าทางคุณมีสถานที่ที่จะใช้ถ่ายแบบงานนี้หรือยังครับ หรือว่าจะไปใช้สตูดิโอของผมก็ได้นะครับ”“สตูดิโอของคุณกว้างพอสำหรับรองรับทีมงานและนางแบบประมาณสิบกว่าคนหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามเพื่อตรวจสอบความพร้อมของสถานที่“สบายมากครับ”“อ้อ แล้วก็ยังจะต้องมีเจ้าหน้าที่ตำรวจที่จะมาคอยดูแลเครื่องเพชรอีกหลายนายนะคะ เพราะเครื่องเพชรคอลเลคชั่นนี้มีมูลค่าสูงมากทางเราจำเป็นต้องมีผู้คุ้มกันเพื่อป้องการการโจรกรรมค่ะ”“สตูดิโอของผมกว้างพอครับ” ปราบดาให้การรับรอง“โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันข

บทที่ 19เมษิตายังคงก้มหน้าทำงานอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัดที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นไว้อย่างลงตัวโดยไม่สนใจว่าเข็มนาฬิกาจะวิ่งไปไกลเท่าใดแล้ว มือเรียวเล็กที่ถือปากกาค้างอยู่เอื้อมไปหยิบแฟ้มงานชิ้นสุดท้ายมาเปิดอ่านซึ่งก็คือรายงานการประชุมที่เธอพลาดไปเมื่อเช้านี้นั่นเอง หญิงสาวใช้เวลาอ่านอยู่ราวสิบนาทีแล้วก็ปิดแฟ้มลงอย่างพอใจก่อนจะระบายลมหายใจยาวเหยียดแล้วทิ้งตัวลงกับพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า หญิงสาวยกข้อมือเรียวขึ้นมาในระดับสายตาเพื่อดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กที่ตนสวมอยู่“จะสี่ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย” รอยช้ำเป็นจ้ำๆ ที่ปรากฏอยู่บริเวณใกล้กับสายนาฬิกานั้นทำให้เมษิตานึกถึงอธินขึ้นมาได้และไวเท่าความคิด หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออกไปยังหมายเลขโทรศัพท์ของอธินทันทีโดยไม่สนใจว่าจะเป็นเวลากี่โมงกี่ยาม“ว่าไงครับที่รัก” อธินรับสายด้วยคำพูดที่คนฟังแทบปาโทรศัพท์ทิ้ง“ตาบ้า อย่ามายั่วโมโหฉันนะ”“คุณมีอะไรถึงได้โทร. มาหาผมได้เนี่ย”“คุณอยู่บ้านแล้วใช่มั้ย บ้านคุณอยู่ไหน บอกมาเดี๋ยวฉันจะไปหา”“เฮ้ยคุณ! ดึกดื่นป่านนี้แล้วคุณจะมาทำไม หรือว่าคิดถึงผมจนทนไม่ไหว” ชายหนุ่มแกล้งยั่ว“ใครจ