Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ก่อนจะรู้จักกัน ความสูง 1,053 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล ฐานที่ตั้งตำรวจตะเวนชายแดนที่ 135 หรือยอดดอยปิล๊อกเนินช้างศึก จุดชมวิวที่สวยงาม สามารถมองเห็นวิวได้แบบ 360 องศา สักครั้งหนึ่งของชีวิตขอเห็นกับตาด้วยตาเนื้อทีเถิด หญิงสาวในชุดเสื้อไหมพรมแขนยาวสีขาวครีม หลับตาพริ้มปล่อยให้ผิวหน้ายิ้มรับบรรยากาศกับเช้าวันใหม่บนยอดเขาสูงลิ่ว ผ่านไปไม่นานนักจึงลืมตาขึ้นมาพร้อมกางแขนรับลมเย็นที่ลอยเข้ามากระทบผิวหนัง “บรรยากาศดีจริง ๆ” เธอบ่นพึมพำ ขณะที่ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าเมนูกล้องถ่ายรูป เพื่อบันทึกบรรยากาศหมอกยามเช้าบวกกับแสงอาทิตย์แรกแย้มที่ค่อย ๆ ปรากฏ ‘พะพาย’ เก็บภาพความทรงจำพร้อมบรรยากาศทิวทัศน์เกือบเต็มเมมโมรี่การ์ด แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจเมื่อเธออยากจะได้รูปถ่ายเต็มตัวบ้าง พอนึกได้ดังนั้นก็กวาดสายตามองบริเวณโดยรอบ แล้วก็พบว่าไม่มีใครที่จะสามารถถ่ายรูปให้เธอได้เลย เพราะมัวยุ่งอยู่กับการถ่ายภาพให้กับที่มาด้วยกันอย่างขะมักเขม้น และก็เหมือนว่าฟ้าจะเป็นใจอยู่บ้าง เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรีย

2ละลายพฤติกรรม “มัวยืนทำหน้าเอ๋ออยู่นั่น จะไปมั้ย ชักช้าเดี๋ยวคนอื่นจะรอ” คำพูดคำจาของไอ้เพื่อนคนนี้มันช่างขัดจากหน้าตาของเขาที่หล่อเหล่าราวกับเทพบุตรเดินได้เสียจริง แต่ฉันก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำให้มากความตวัดสายตาขึ้นมองพร้อมชักสีหน้าแล้วเดินตามหลังเขาไปโดยไม่ได้พูดอะไร กระทั่งเดือนฉายเป็นคนส่งเสียงถามขึ้นมาก่อนจึงรีบตอบกลับไปแบบส่งๆ “แล้วมะลิล่ะ” “ปวดหนักน่ะ สักพักเดี๋ยวตามลงไป” “อืม” แน่นอนว่าระหว่างทางเราทั้งคู่ไม่ได้มีบทสนทนาอะไรกันมากมาย มีเพียงความเงียบงันที่ยังคงทำงานไปเรื่อย ๆ กระทั่งเดินมาถึงห้องกิจกรรม “มะลิล่ะ” “เข้าห้องน้ำ เดี๋ยวก็ตามมา” “เข้าไปข้างในกันก่อน คนอื่นเขาเตรียมพร้อมกันหมดแล้ว”ฉันและเดือนฉายพยักหน้ารับพลางเดินตามหลังกายเข้าไปนั่งรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ในห้อง ไม่นานนักมะลิจึงเดินเข้ามาสมทบด้วยท่าทางรีบร้อน“ทันอยู่ใช่มั้ย”“ใช่”“เอาล่ะนักศึกษา” เสียงของอาจารย์ซาร่าประกาศ ทุกคนในห้องกิจกรรมต่างเงียบเสียงเพื่อฟังคำอธิบาย “กิจกรรมในค่ำคืนนี้คือ

ตอนที่ 4วิ่งหนีอะไรบางอย่างเจ้าของเสียงราบเรียบเมื่อครู่ยืนเอาหัวไหล่พิงกำแพงพลางกอดอกอยู่ตรงประตูทางเข้ามหา’ลัย รู้สึกแปลกใจอยู่ในทีที่อยู่ ๆ เดือนฉายก็โผล่มาทั้งที่หมดคาบเรียนแล้ว“มาทำไม?” มะลิทักขึ้นก่อน เมื่อเดือนฉายเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ“ว่าจะมาเรียน แต่ลืมไปว่าวันนี้มีเรียนแค่ช่วงเช้า” เจ้าของนัยน์ตาสีสนิมหันหน้าไปตอบมะลิ แล้วเลื่อนสายตาเข้ามาจ้องหน้าฉันที่ส่งสายตามองเขาอยู่เช่นกัน “ไป กลับห้อง”“เดี๋ยวก่อนพาย!”ตอนนี้แขนของฉันถูกยื้อยุดฉุดกระชากด้วยฝีมือของชายหนุ่มสองคน ราวกับว่าพวกเขาเห็นฉันเป็นเชือกชักเย่อยังไงยังงั้น“โอ๊ย!” ในที่สุดก็ทนไม่ไหวจนต้องเปล่งเสียงตะโกนขึ้นกลางอากาศ สะบัดแขนทั้งสองข้างให้หลุดออกจากการยื้อกระชาก “เจ็บนะเว้ย! แขนคนไม่ใช่เชือกชักเย่อ”“แต่พาย”“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น! แล้วก็พอได้แล้วโค้ก พายว่าพายพูดชัดตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ เราเลิกกันแล้ว แล้วโค้กก็เปิดตัวคบกับคนใหม่ไปแล้วด้วย ยังจะต้องการอะไรจากพายอีก! พอได้แล้ว!” ฉันโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ก็ยังระงับอารมณ์ฉุนเฉียวเอาไว้พลันสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกวาดสายตามองเพื่อนทั้งสองที่ยืนรออยู่ “ไปพวกมึง กลับ!”

ตอนที่ 6จำไม่ได้เหรอ?นานนับเดือนกว่าเดือนฉายจะโผล่หัวมาที่มหา’ลัย ให้เพื่อน ๆ และอาจารย์ในคณะได้เห็นหน้า จนเพื่อนบางคนในห้องคิดว่าเขาลาออกไปแล้ว แถมอาจารย์ที่เข้าสอนแต่ละวิชายังถามหาจนขี้เกียจตอบคำถาม…เพราะหายเข้ากลีบเมฆแบบไร้ร่องรอย“อ้าวเพื่อน…มึงยังมีชีวิตอยู่เหรอวะ”เสียงทักทายจาก ‘มะเดี่ยว’ เพื่อนร่วมชั้นเจ้าของสีผิวสีดำทมิฬ ชนิดที่คนอย่างฉันที่ไม่ค่อยมีสีผิวขาวนวลมากนัก ไปยืนเทียบข้างยังเหมือนกับช็อกโกแลตกับนมได้เลยทีเดียว เดือนฉายไม่ได้ตอบกลับมีเพียงริมฝีปากที่หยักยิ้มพร้อมมือที่ชูขึ้นมาทักทาย“กูก็นึกว่าลาออกไปแล้ว หายไปแบบไม่บอกไม่กล่าว” ตามมาด้วยสอง หัวหน้าห้องที่เดินเข้ามาทักทายด้วยสีหน้ายียวนตามแบบฉบับของหนุ่มอารมณ์ดี“กูก็อยากจะลาออกอยู่เหมือนกัน บางทีก็ขี้เกียจเรียน”“มึงก็พูดไป เรียน ๆ ไปเดี๋ยวก็จบเว้ย”“เออ”สองตบไหล่ของเดือนฉายเบา ๆ ก่อนจะหันมาส่งรอยยิ้มให้พวกเราทั้งสามคนที่นั่งทบทวนโจทย์สำหรับสอบปลายภาคอยู่ จากนั้นก็เดินกลับไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ของตัวเองที่อยู่ถัดไปประมาณคืบนึง“หยุด!” ปากของกายอ้าค้างกลางอากาศในระหว่างที่กำลังจะขยับปากพูดอะไรบางอย่างกับเดือนฉาย “ก

ตอนที่ 8เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ต้นเดือนมีนาแรกเริ่มเข้าสู่ช่วงฤดูร้อน ในอดีตอาจจะใช่! แต่ไม่ใช่ในยุคปัจจุบันที่เริ่มเข้าหน้าร้อนตั้งแต่ปลายมกราคม หรืออาจจะเรียกว่าฤดูร้อนตลอดทั้งปีเพราะสภาพอากาศที่แปรเปลี่ยนไปอย่างมาก เราทั้งหมดตกลงสถานที่เที่ยวพักผ่อนหย่อนใจในช่วงปิดเทอม คือหมู่บ้านในหุบเขาที่มีจุดเด่นคือเหมืองหินติดชายแดนไทย-พม่า มีสภาพภูมิอากาศที่เย็นยะเยือกอยู่ตลอดปี แน่นอนว่าฉันเคยไปมาครั้งหนึ่งแต่เพราะเพื่อน ๆ ต่างลงความเห็นฉันจึงไม่ได้ติดขัดเพราะบรรยากาศในหุบเขาถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว ระยะทางเกือบ 400 กิโลเมตรจากกรุงเทพมหานคร เดินทางผ่านเทือกเขาลำห้วยเพื่อพิชิตโค้งอันน่าหวาดเสียว อาจจะเป็นความฝันและความตื่นเต้นของนักบิดสายลุยหลายคน ...แต่ไม่ใช่สำหรับฉัน! รถยนต์มีกันทุกคนแต่เลือกขับมอเตอร์ไซค์เพื่อความตื่นเต้นและเร้าใจ “สีหน้าไอ้พายไม่สู้ดีเลย ไหวป่าววะ” กายเดินเข้ามาดูอาการของฉันที่นั่งสูดยาดมตราโป๊ยเซียนอยู่ม้านั่งทางเข้าห้องพัก “ไหวมั้ย เดี๋ยวจ่ายเงินค่าห้องเสร็จมึงนอนพักก่อนก็ได้นะ”