ตอนที่ 4 : วิ่งหนีอะไรบางอย่าง

ตอนที่ 4

วิ่งหนีอะไรบางอย่าง

เจ้าของเสียงราบเรียบเมื่อครู่ยืนเอาหัวไหล่พิงกำแพงพลางกอดอกอยู่ตรงประตูทางเข้ามหา’ลัย รู้สึกแปลกใจอยู่ในทีที่อยู่ ๆ เดือนฉายก็โผล่มาทั้งที่หมดคาบเรียนแล้ว

“มาทำไม?” มะลิทักขึ้นก่อน เมื่อเดือนฉายเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ

“ว่าจะมาเรียน แต่ลืมไปว่าวันนี้มีเรียนแค่ช่วงเช้า” เจ้าของนัยน์ตาสีสนิมหันหน้าไปตอบมะลิ แล้วเลื่อนสายตาเข้ามาจ้องหน้าฉันที่ส่งสายตามองเขาอยู่เช่นกัน “ไป กลับห้อง”

“เดี๋ยวก่อนพาย!”

ตอนนี้แขนของฉันถูกยื้อยุดฉุดกระชากด้วยฝีมือของชายหนุ่มสองคน ราวกับว่าพวกเขาเห็นฉันเป็นเชือกชักเย่อยังไงยังงั้น

“โอ๊ย!” ในที่สุดก็ทนไม่ไหวจนต้องเปล่งเสียงตะโกนขึ้นกลางอากาศ สะบัดแขนทั้งสองข้างให้หลุดออกจากการยื้อกระชาก “เจ็บนะเว้ย! แขนคนไม่ใช่เชือกชักเย่อ”

“แต่พาย”

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น! แล้วก็พอได้แล้วโค้ก พายว่าพายพูดชัดตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ เราเลิกกันแล้ว แล้วโค้กก็เปิดตัวคบกับคนใหม่ไปแล้วด้วย ยังจะต้องการอะไรจากพายอีก! พอได้แล้ว!” ฉันโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ก็ยังระงับอารมณ์ฉุนเฉียวเอาไว้พลันสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกวาดสายตามองเพื่อนทั้งสองที่ยืนรออยู่ “ไปพวกมึง กลับ!”

“น่ารำคาญฉิบหาย”

ไม่วายที่จะบ่นพึมพำในลำคอระหว่างที่เดินออกมายังป้ายรถเมย์ จนมะลิที่เดินมาด้วยกันต้องส่งเสียงขึ้นมาถามด้วยความสงสัย

“เมื่อกี้คุยกับฉันหรือเปล่า”

“เปล่า บ่นคนเดียวน่ะ”

“นั่นแฟนเก่าเหรอ พึ่งจะเลิกกันเรอะ ตามตื๊อเชียว”

“เลิกจะเกือบเดือนแล้วมั้ง ยังจะตามมารังควานทำไมก็ไม่รู้”

“อยากกลับมาคืนดีหรือเปล่า” มะลิแสดงความคิดเห็น เมื่อเดินมาถึงป้ายรถเมย์

“หวงก้างน่ะสิ”

“อันนี้ก็น่าคิด” มะลิพยักหน้าเห็นด้วยกับเดือนฉาย แต่ฉันกลับไม่ได้มีความคิดแบบนั้น และไม่อยากจะเสวนาเรื่องของไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นต่อจึงหาเรื่องมาตัดบท

“ไม่รู้สิ ว่าแต่แกจะกลับหอยังไงเรอะ เดินมาทางเดียวกันกับฉันทำไม”

“ว่าจะนั่งรถเมล์น่ะ อยากเปลี่ยนบรรยากาศ นั่นไงสายรถที่ผ่านหน้าคอนโดฯ มาพอดี ฉันไปละนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ บาย”

มะลิขึ้นรถไปด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้จึงเหลือแค่ฉันกับเดือนฉายที่ยืนอยู่ป้ายรถเมล์ เพราะคอนโดฯ ของเราสองคนเดินไปอีกไม่ไกลก็ถึงแล้ว

“กินข้าวหรือยัง”

“ยังอ่ะ ว่าจะไปกินอาหารตามสั่งก่อนถึงทางเข้าคอนโดฯ มึงนั่นแหละ”

เดือนฉายพยักพเยิดหน้าแทนคำพูด เป็นสัญญาณบอกให้ฉันเดินนำไปก่อน พอเห็นดังนั้นจึงรีบออกเดินมุ่งหน้าไปที่ร้านอาหารตามสั่งทันที เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกหิวข้าวมากจนจะกินช้างได้ทั้งตัว และระหว่างทางที่เดินก็นึกถึงเรื่องโจ๊กเมื่อคืน ไหน ๆ ก็อยู่ด้วยกันแล้วก็เอ่ยปากขอบคุณหน่อยละกัน

“ฉาย”

“ว่า”

“โจ๊ก ขอบจะ”

“เมื่อคืนกูบอกมึงแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าให้กูเจอมึงอีก!”

เสียงของฉันหายไปในอากาศพร้อมกับขาที่ชะงักกึกอยู่กับที่ พร้อมกับร่างที่โดนเดือนฉายก้าวขึ้นมายืนบังเอาไว้มิดชิดจนต้องชะโงกหน้าไปทางขวาเพื่อมองหน้าเจ้าของเสียงร้องตะโกนเมื่อครู่ แต่ก็ไม่วายที่จะโดนคนข้างหน้าต้อนให้หลบอยู่ด้านหลังก่อนที่เขาจะส่งเสียงถามกลับ

“เจอแล้วยังไงวะ”

“กูจะเล่นมึงให้หนัก”

แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงชะเง้อหน้าออกไปดูอีกครั้ง แต่ก็โดนเดือนฉายเอี้ยวตัวมาบังไว้จนมิดเหมือนเดิม แต่มีหรือที่สายตาคมดุจเหยี่ยวอย่างฉันจะพลาดเป้าหมาย แค่เห็นเสื้อช็อปที่ใส่ก็รู้แล้วว่าเป็นนักศึกษาจากมหา’ลัยไหน

“นั่นแฟนมึงเรอะ”

“เธอไม่เกี่ยว มึงมีเรื่องกับกูก็มาเจอกันตัวต่อตัว”

“ตัวต่อตัวกูไม่สู้ แต่หมาหมู่กูสู้ตาย รุม!”

“วิ่ง!”

เดือนฉายกระตุกแขนฉันให้วิ่งตามหลังเขาไปยังทางที่เราพึ่งจากมา ก่อนจะเลี้ยวขวาเข้าซอยแคบข้าง ๆ ป้ายรถเมล์ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าจะไปโผล่ที่ไหน แถมไม่รู้มาก่อนด้วยว่ามีซอบแคบอยู่ตรงนี้มาก่อน ด้วยความที่วันนี้ดันเลือกใส่เสื้อช็อปกับกระโปรงทรงเอรัดรูป แทนที่จะเป็นกางเกงขายาวอะไรทำนองนั้น แต่จะทำไงได้สถานการณ์เข้าตาจนก็ต้องสับขาแหลกเพื่อหนีตาย

…เพราะไม่มีใครคาดเดาอนาคตได้นี่เนอะ!

“แฮก ๆ” เราทั้งคู่ทิ้งระยะห่างมาไกลพอสมควร และหลบเข้าซอยแคบระหว่างทางเดินข้างคลองกับต้นจามจุรี “พวกมันจะเห็น แฮก เรามั้ย”

“ชู่ว~”

ฉันเงียบเสียงลงตามที่เดือนฉายให้สัญญาณ ช่วงเวลาที่วิ่งหนีตายไม่ใช่ช่วงกลางคืนแต่เป็นกลางวันแสก ๆ หากพวกนั้นตาดีหน่อยมองปราดเดียวก็รู้ว่ามีคนแอบอยู่ซอกต้นไม้ใหญ่

“มันหายไปไหนแล้ววะ!”

“วิ่งตามมาพร้อมกัน แฮก กูจะไปรู้มั้ยล่ะ”

“แม่ง! วิ่งเร็วฉิบหาย ไป! เผื่อมันไปโผล่ที่ซอยนู้น” คนที่เหมือนจะเป็นตัวตั้งตัวตีออกวิ่งไปก่อน ตามด้วยเพื่อน ๆ ลูกสมุนอีกสี่คนวิ่งตามหลังกันไปติด ๆ

พอเห็นว่าสถานการณ์ตรงหน้าคลี่คลาย และหายใจได้คล่องแล้วฉันจึงทอดถอนหายใจออกมาตัวโยน เงยหน้าขึ้นมองอีกคนที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงพลางกระตุกยิ้มหยัน

“เฮ้อออออ เรื่องอะไรวะเนี่ย”

“มีเรื่องกันเมื่อคืนน่ะ พวกนั้นพยายามลวนลามมะลิตอนเธอเมา”

ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่เหนือศีรษะ บวกกับนัยน์ตาสีสนิมที่จ้องมองอย่างไม่วางตา อีกทั้งร่างกายของเราทั้งคู่ยังแนบชิดไม่มีช่องว่างให้ลมพัดผ่าน ส่งผลให้จังหวะหัวใจของฉันเต้นเร็วผิดปกติ เกิดความรู้สึกประหม่าขึ้นมาจนน่าประหลาดใจ

“อะ อ๋อ~ อืม เราออกไป” ชี้นิ้วไปยังทางเดินข้างคลอง “จากตรงนี้ดีกว่ามั้ย”

“ไปสิ”

“อะ โอเค”

ฉันค่อย ๆ เขยิบร่างออกมาจากมุมแคบที่ใช้หลบภัย และแอบได้ยินคนข้างหลังหัวเราะเบา ๆ ในลำคอราวกับมีเรื่องพึงพอใจ ทว่าก็ไม่ได้ใส่ใจรีบเอาตัวเองออกมาจากจุดนั้นให้เร็วที่สุดดีกว่า

“กินข้าวมั้ย?”

“กินสิ หิวจะตายแล้วเนี่ย ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว วันแบด ๆ ของพลายผกา~”

              วันและเวลาผ่านไปเร็วนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เร็วกว่าวันและเวลาคือเงินในบัญชีที่พึ่งถูกโอนเข้ามาแล้วก็ออกไปปั๊บราวสายฟ้าฟาด! เหมือนฉันตอนนี้ที่พ่อเพิ่งจะโอนค่าขนมประจำสัปดาห์เข้ามา ก็ทำการจ่ายนู่นนี่นั่นเกือบหมดบัญชีแน่ะ

              ...หลัก ๆ ก็น่าจะเป็นพวกเครื่องสำอางมากกว่าที่ฉันเสียเงินกับมันเยอะที่สุด!

              “หน้าบูดหน้าบึ้ง ตอนเช้าขี้ไม่ออกเรอะ”

              “ย่ะ ประมาณนั้น”

              “เอายาระบายมั้ย เดี๋ยวฉันแวะเซเว่นให้ซื้อ”

              “ล้อเล่นเว้ย!” ฉันตะโกนแหวกอากาศทะลุหมวกกันน็อคใส่หูเดือนฉายที่รับหน้าที่เป็นคนขับรถบนท้องถนนที่มีรถน้อยใหญ่พลุกพล่านอยู่จำนวนมาก

              “ก็นึกว่าจริงจัง”

              “ก่อนอื่นตั้งใจขับรถก่อนได้มั้ย” นิ้วมือทั้งสิบที่วางอยู่บนบ่าไหล่ทั้งสองข้างของเดือนฉายบีบแน่น เมื่อเดือนฉายหักหลบรถกระบะที่ขับปาดหน้าไปอย่างหวุดหวิด “ไม่ต้องสนใจฉัน และสนใจบนถนนเถอะ”

              “ไม่เชื่อใจเหรอ”

              “เชื่อน่ะมันเชื่อ แต่ฉันก็กลัวนี่นา”

              “รับรองว่าถึงหน้างานที่เราจะไปแบบปลอดภัยแน่นอน”

              ฉันไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับเดือนฉายต่อ บีบมือกับไหล่ของเขาแน่นเพราะเกิดอาการกลัวขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะทำการสุดลมหายใจเข้าลึกแล้วหลับตาลงเพื่อระงับสติอารมณ์ แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันหยุด และเราทั้งคู่กำลังมุ่งหน้าไปที่หน้างานก่อสร้างคอนโดฯ หรูใจกลางเมือง ซึ่งมีบริษัทรับเหมาก่อสร้างของเพื่อนพ่อเป็นผู้รับผิดชอบ

              จากรายงานที่ได้รับมอบหมาย จึงเป็นโอกาสดีที่ฉันไม่ต้องติดต่อหาบริษัทก่อสร้างให้ยุ่งยากเหมือนคนอื่น

              Forza 350 สีดำหยุดลงบริเวณทางเข้าไซต์งาน ที่ถูกล้อมรอบด้วยพาทิชั่นเมทัลชีทสีอะลูซิงค์ความสูงเกือบ ๆ 5 เมตร 

              “ขับรถเข้าไปด้านในได้เลยมั้ย”

              “ขับเข้าไปเลย จอดไว้ด้านนอกอันตราย”

              “โอเค”

              เดือนฉายขับรถเข้าไปในไซต์งานตามที่ฉันบอก และหยุดลงบริเวณตู้คอนเทนเนอร์ที่ถูกนำมาใช้เป็นสำนักงานชั่วคราว เมื่อเราทั้งคู่มาถึงแล้ว ฉันถึงต่อสายหา ‘พี่แสตมป์’ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประจำอยู่หน้างานแห่งนี้

              “มาถึงนานหรือยังหนู”

              “ยังค่ะ เพิ่งถึงเมื่อกี้เลย” ฉันระบายยิ้มกว้างทักทายเมื่อพี่แสตมป์เดินเข้ามาหา “ถึงปุ๊บก็โทรหาพี่เลยค่ะ อ้อ! นี่เดือนฉายค่ะ เพื่อนพายเอง”

              “ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” พี่แสตมป์ระบายยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร หลังจากที่เดือนฉายยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม “พอดีพี่มีประชุมช่วงบ่าย เรารีบเข้าไปดูหน้างานกันเลยมั้ย”

              “ได้ค่ะ”

              “เดี๋ยวพวกรายละเอียดเกี่ยวกับความปลอดภัยที่สำคัญ ๆ พี่ส่งเป็นไฟล์ให้อีกทีนะ รวมถึงพวกกฎระเบียบต่าง ๆ ด้วย”

              “ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”

              ลงพื้นที่หน้างานจริงไม่มีเรื่องไหนที่เป็นอุปสรรค โดยส่วนตัวฉันมักจะไปหน้างานกับพ่อบ่อย ๆ อยู่แล้ว เพราะที่บ้านทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง เรื่องความปลอดภัยที่หน้างานจึงเป็นความรู้พื้นฐานที่ฉันได้รู้มา

              “เป็นไงบ้าง ตามที่พี่แสตมป์อธิบายให้ฟังเข้าใจบ้างหรือเปล่า”

              เดือนฉายที่กำลังยกขวดน้ำเปล่าขึ้นจิบเลิกคิ้วสูงพลางพยักหน้าหงึกหงัก “ก็พอเข้าใจ แต่ก็มีบางเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจฟัง”

              “ไม่เข้าใจเรื่องไหนถามกูได้นะ กูพอรู้อยู่”

              ขวดน้ำเปล่าในมือถูกโยนทิ้งลงถุงดำสำหรับใส่ขยะ เขาแค่พยักหน้ารับเรื่องและไม่ได้สานบทสนทนาต่อ เดินไปหยุดยืนอยู่บริเวณลิฟต์ขนส่งสินค้าของทีมช่าง ที่อยู่บนชั้น 10 พลางชะโงกหน้าลงไปมองด้านล่าง

              “กลัวความสูงเปล่า?”

              “กลัวสิ มาก ๆ ด้วย”

              “ไว้พาไปเล่นไวกิ้ง”

              ฉันเงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือพลันขมวดคิ้วมองแผ่นหลังของพ่อหนุ่มเจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตร ที่ยืนเอามือเท้าสะเอวกวาดสายตามองวิวทิวทัศน์บนตึกด้วยความสบายใจ

              “เกี่ยวอะไรกับไวกิ้ง”

              “ก็มึงกลัว ไวกิ้งมันเหวี่ยงแรงและสูง หน้ามึงตอนโดนเหวี่ยงคงตลกน่าดู”

              “นี่มึงเพื่อนกูป่ะเนี่ย”

              “เพื่อนแท้แน่นอน”

              ดวงตากลมโตกลอกขึ้นบนอย่างเอือมระอาในคำตอบ โอเค! เพื่อนแท้ก็เพื่อนแท้!

              “จ้า...” ฉันเน้นเสียงยาวเหยียดคล้ายประชด “แท้ก็แท้”

              “บ่ายไปไหนมั้ย”

              “ไม่น่ามีไปไหนนะ ชีวิตนี้ว่างก็นอน ทำไมเรอะ?”

              “ไปทำธุระเป็นเพื่อนหน่อย”