เซอร์ไพรส์

ตอนที่ 5

เซอร์ไพรส์

“จะพาไปไหน”

“มีของขวัญจะให้แฟนน่ะ แต่ของชิ้นใหญ่ ถือใส่มอเตอร์ไซค์คงไม่ไหวคนเดียว”

“อ๋อ~” ฉันทำเสียงยาวพลางพยักหน้ารับเรื่อง “งั้นไปเลยมั้ย มึงนัดเขาไว้กี่โมง”

“ไม่ได้นัด กะว่าจะไปเซอร์ไพรส์น่ะ วันนี้ครบรอบ 2 ปี”

“ว้าว” น้ำเสียงตื่นเต้นบวกกับแววตาพราวระยับที่ฉันแสดงออก ทำให้ใบหูของเดือนฉายขึ้นสีแดงระเรื่อ “ยินดีด้วยนะ อ้อ! เกือบลืม เอากูไปเป็นเพื่อนแทนที่จะเป็นเพื่อนผู้ชาย แฟนมึงจะไม่ว่าเอาเรอะ”

ข้อนี้ฉันอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล ร้อยทั้งร้อยไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากให้แฟนตัวเองสนิทกับเพื่อนผู้หญิงหนักหรอก และยิ่งเห็นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ ยิ่งจะทำให้เข้าใจผิดไปใหญ่

“ไม่หรอก เพราะปกติกูก็มีแต่เพื่อนผู้หญิง เพื่อนชายก็มีแค่ไอ้กายที่สนิท”

“มึงเป็นตุ๊ดป่ะเนี่ย!”

“ตุ๊ดบ้านป้ามึงสิคบผู้หญิง”

แรงมากกกกกก! แต่ก็จริงอย่างที่เดือนฉายว่า

เดือนฉายกลอกสายตามองอย่างเอือมระอาและออกเดินกลับไปยังทางที่เราจากมา โดยไม่ได้สนใจฉันที่ยืนฉีกยิ้มอยู่ราวกับเป็นอากาศ ดังนั้นจึงรีบสาวเท้ายาว ๆ ตามหลังเขาไปติด ๆ

“โทษที ๆ ก็เห็นบอกว่ามีแต่เพื่อนหญิง”

มีเพียงหางตาที่ปรายมามองพร้อมสีหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งคำตอบ สงสัยจะพูดไม่เข้าหูซะแล้วสิ ได้แต่บ่นอุบอิบในใจแล้วก้าวเดินตามหลังเขาไปแบบเงียบ ๆ

เพราะชวนคุยด้วยแล้ว แต่เพื่อนดันไม่คุยด้วย …น่าจะโกรธล่ะมั้ง?

ของขวัญครบรอบ 2 ปีที่เดือนฉายบอก คือตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลผูกโบสีแดงตรงคอ ขนาดตัวใหญ่แบบบิ๊กเบิ้ม ใหญ่เท่า ๆ กับตัวฉันเลย ไม่สิ! ใหญ่กว่าฉันเกือบ 2 เท่าเลยด้วยซ้ำ เพราะนั่งกอดเอาไว้ด้านหลังคนขับแทบจะไม่รอด

สุดท้ายเลยต้องเปลี่ยนแผนใหม่ ใช้รถเก๋งของฉันสำหรับเดินทางไปเซอร์ไพรส์แทน เนื่องจากเก๋งของเดือนฉายต้องขับไปเปลี่ยนที่บ้านซึ่งใช้เวลานานเกือบ 2 ชั่วโมงเลยทีเดียว ประจวบเหมาะกับฉันที่มีรถเก๋งอยู่จะได้ไม่เสียเวลา

“แฟนนายอยู่ที่ไหนเหรอ”

“ไม่ไกล ห่างจากคอนโดของเราเกือบ ๆ 10 กิโลฯ น่ะ”

“สิบโลก็ไกลนา~” ฉันออกความเห็นเสียงยาว ส่งสายตามองออกไปนอกกระจกรถ เม้มริมฝีปากเข้าด้วยกันจนเป็นเส้นตรง “ดูจากรถที่จอดนิ่งไร้การเคลื่อนไหวนี่แล้ว”

“ในแม็บที่ขึ้นบนหน้าจอบอกเวลาเดินทางครึ่งชั่วโมง”

ฉันละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือพลางเลื่อนไปมองหน้าจอในรถที่ขึ้นบอกเวลาเดินทาง “อย่างน้อยก็เชื่อได้เกือบ ๆ 80 เปอร์เซ็นต์ ถ้าไม่เข้าเส้นทางผิดอ่ะนะ”

“ไม่ได้เป็นคนขับอย่าพูดมากน่า นั่ง ๆ ไปเถอะ”

“เอ้า!”

ฉันก็แค่แสดงความคิดเห็น และก็อยากรู้เรื่องบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ พอเป็นพิธี ไหง่มาหงุดหงิดใส่เป็นงั้นไป แต่มีหรือที่ฉันจะสนใจก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ในมือต่อ และเอื้อมมือออกไปหยิบขนมที่วางอยู่ข้างลำตัวกินด้วยความสบายอีกต่างหาก

ซึ่งเดือนฉายก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำต่อจากนั้น หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาเล่นฆ่าเวลาระหว่างรอสัญญาณไฟจราจร

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง Civic สีขาวไร้ซึ่งการแต่งเดิม ๆ จากโรงงานก็ขับเข้ามาจอดภายในคอนโดฯ ตอนแรกเราตกลงกันว่าฉันจะนั่งรอในรถ ไม่ก็กลับก่อนเลยเพราะเดือนฉายคงอยู่ค้างที่คอนโดฯ แฟน แต่เนื่องจากของขวัญที่เตรียมมามันมีสองชิ้น นอกจากตุ๊กตาหมีก็มีช่อดอกกุหลาบขนาดใหญ่ติดมาด้วยอีก

…เล่นใหญ่เกินเบอร์เลยเพื่อนตรู ~

“นายอุ้มตุ๊กตา เดี๋ยวฉันหลบข้างหลังตอนเธอเปิดประตู”

“รุ่นนี้ไม่รอให้เสียเวลา” เจ้าของนัยน์ตาสีสนิมกระตุกยิ้มด้วยความตื่นเต้น “เปิดประตูพร้อมเซอร์ไพรส์แบบเสร็จสรรพ เพราะเมื่อคืนเธอไปดื่มมาคงจะยังไม่ตื่น”

“โห~ นี่ก็เกือบบ่ายสามละนะ”

“เธอเป็นคนขี้เซาน่ะ”

คีย์การ์ดถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตระหว่างที่ฉันกำลังจะอ้าปากพูดต่อ แสดงให้เห็นว่าเราทั้งคู่เดินมาถึงห้องของแฟนเดือนฉายแล้ว ดังนั้นฉันจึงเงียบเสียงลงและเขยิบลงมาอยู่หลังเขาสองก้าว รอให้เจ้าตัวเปิดประตูเข้าห้องเพื่อทำตามความตั้งใจให้แล้วสิ้น

ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับใบหน้าจนรู้สึกขนลุกซู่ แต่ก็คงจะเทียบไม่ได้กับแววตาแสนเย็นยะเยือกที่เปลี่ยนไปทันทีที่ก้าวขาเข้ามาภายในห้องที่มืดสลัว

ตับ ตับ ตับ

“อ๊ะ อ๊ะ อ้า พี่ตะวัน อ้า~”

เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสมเสียงครางกระเส่าโหยหวนหลังห้องกระจกบานเลื่อน คงเป็นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเพื่อนชายที่ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตู

ครืดดดดด

สองร่างเปลือยเปล่าบนเตียงขนาดใหญ่รีบผละออกจากกันราวกับพึ่งโดนน้ำร้อนลวก หญิงสาวใบหน้าผุดผ่องรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเรือนกายพร้อมกับดวงตาที่เบิกโพลง ส่วนชายหนุ่มใบหน้าขาวตี๋ ผมเผ้ายุ่งเหยิง รีบกระโจนลงเตียงหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาปกปิดไอ้จ้อนของตนไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“พี่ฉาย! พะ พี่..”

น้ำเสียงสั่นเครือของสาวเจ้าของห้องหยุดลงพร้อมร่างที่สะดุ้งโหยง เมื่อเดือนฉายโยนตุ๊กตาที่เขาตั้งใจนำมาเซอร์ไพรส์วันครบรอบใส่แฟนสาวแบบไร้ซึ่งความอ่อนโยน

“นานแค่ไหนแล้ว?”

“พะ พี่”

“ตอบมา…”

“พี่ฉาย”

“พี่บอกให้!” โทนเสียงที่กำลังจะตวาดลั่นหยุดลงพร้อมกับลมหายใจที่สูดเข้าลึกเหมือนกำลังระงับความกรุ่นโกรธที่ปะทุ “พี่ถามว่านานแค่ไหนแล้ว”

“ไม่นาน”

เพล้ง!

ช่อกุหลาบในมือที่ฉันถืออยู่ถูกเดือนฉายคว้าไปโยนใส่ชายชู้ที่ยืนทำสีหน้าเรียบเฉยอยู่ริมกระจก กระทบเข้ากับแจกันตั้งโต๊ะร่วงลงมาแตกเสียงดังเพล้ง

“ถ้ามึงอยากได้นักก็เอาไปเลย กูยกให้!”

ฉันแทบตามหาเสียงของตัวเองไม่เจอ เมื่อเดือนฉายกลับหลังหันเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าโกรธจัด ส่วนฉันที่เป็นส่วนประกอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ในสมการนี้ ได้แต่คลี่ยิ้มแห้ง ๆ แล้วกลับหลังหันวิ่งออกจากห้องตามหลังเพื่อนชายมาติด ๆ

“โอเคหรือเปล่า?”

ในที่สุดฉันก็ทนความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ไหว ส่งเสียงถามออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะแววตาของคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าไหร่นัก

“ใครมันจะโอเควะ” แม้น้ำเสียงจะเรียบเฉยราวกับคนไม่รู้สึกอะไร แต่แววตาที่ฉายออกมามักปกปิดความรู้สึกเอาไว้ไม่มิด เดือนฉายสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเลื่อนแววตาอันเลื่อนลอยเข้ามาจ้องสบสายตาเข้าด้วยกันในจังหวะที่รถหยุดรอสัญญาณไฟจราจร “กูไม่โอเคเลยเว้ย แม่ง! เจอภาพบาดตาบาดใจขนาดนั้น เป็นมึง มึงโอเคเหรอ”

“กูเข้าใจ…” มือเรียววางลงบนบ่าไหล่พลันออกแรงตบเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ “วัน เวลา จะช่วยเยียวยา อาจจะช้า แต่มันจะผ่านไปแน่นอน”

แววตาแสนลึกลับคู่นั้นหายไปเหลือเพียงแววตาสั่นระริกพร้อมหยาดน้ำสีใสที่รื้นขึ้นมาบริเวณดวงตา

“โทษที แสดงด้านอ่อนแอให้ได้เห็น”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ยังไงเราก็เพื่อนกัน อยากร้อง ร้องออกมา ร้องให้พอแล้วเริ่มต้นวันใหม่ด้วยจิตใจที่ร่าเริง”

              เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทสูดน้ำมูก เขาไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้โฮจะเป็นจะตายเหมือนที่ผู้หญิงเราเป็นกัน เพียงแค่ปล่อยให้หยดน้ำตาร่วงลงมาแทนคำพูดที่อัดอั้นอยู่ในใจ

              ...น้ำตาของลูกผู้ชายที่แพ้ภัยให้กับคำว่า ‘รัก’

              ความสัมพันธ์ที่จบลงมักมีอีกคนที่รู้สึกมากกว่าเสมอ และคนที่รู้สึกมากกว่ามักจะเป็นผู้ถูกเลือกให้ผิดหวังอยู่ร่ำไป

              ฉันกับเดือนฉายแยกย้ายกันหลังจากที่กลับมาถึงคอนโดฯ ของเขา ไอ้เราก็หวังดีเห็นเพื่อนอกหักเสนอตัวอยากจะอยู่เป็นเพื่อน แต่เพื่อนไม่ยอมรับข้อเสนอบอกว่าอยากอยู่คนเดียว จะทบทวนเรื่องราวความรักที่ผ่านมาและผ่านมันมาได้แบบเป็นคนใหม่

              ทว่า! ผ่านไปแล้วสองวันก็ยังไม่เห็นหน้าของคนที่บอกว่าจะทบทวน แถมยังหายเข้ากลีบเมฆ โทรไปไม่รับ โทรกลับไม่มี ตามไปหาที่คอนโดฯ ก็ไร้วิญญาณของมนุษย์ผู้อยู่อาศัย

              “มึงเจอมันล่าสุดวันไหนวะพาย”

              “ก็เมื่อสองวันก่อนตามที่กูเล่าให้มึงฟังนั่นแหละ”

              “ไม่ใช่ว่ามันคิดสั้นไปกระโดดสะพานพระราม 8 แล้วล่ะ”

              “มึงก็คิดไปเรื่อยไอ้กายแก้ว” มะลิรีบว่าเอ็ดเพื่อนชายที่ประจำที่นั่งคนขับด้วยแววตาตำหนิ “ปากไม่ดีหาแช่งเพื่อน”

              “ใครจะไปรู้ล่ะ ไอ้บ้าฉายมันยิ่งชอบทำเรื่องอะไรที่นึกไม่ถึงอยู่”

              “มันอาจจะกลับบ้านก็ได้ ลองไปตามหาที่บ้านมั้ย?” ฉันแสดงความคิดเห็นขึ้นมาบ้าง หลังจากที่นั่งเงียบอยู่นาน เพราะกำลังเลื่อนหาเบาะแสในสื่อโซเชียลของเดือนฉาย ที่พึ่งอัปเดตแบบล่าสุดไปเมื่อหกเดือนที่แล้ว

              “ใช่ ๆ ๆ ลองไปตามหาที่บ้าน” มะลิรีบพยักหน้าเห็นด้วย

              กายแก้วพยักหน้าเห็นด้วยอีกคนแล้วรีบเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปที่บ้านของเดือนฉายในเวลาต่อมา ทว่าเมื่อมาถึงกลับไร้ซึ่งร่องรอยของเดือนฉาย มีเพียงแม่ของเขาที่ออกมาต้อนรับพร้อมหาน้ำหาท่าให้กินเมื่อเห็นว่าเป็นแขกของลูกชายตัวเอง

“ไม่ต้องลำบากคุณแม่หาน้ำหาท่ามาให้ก็ได้นะคะ พวกหนูแค่มาแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับ”

“ไม่เป็นไรเลยจ้ะหนูพาย” แม่ของเดือนฉายระบายยิ้มอย่างใจดี “แค่รู้ว่าฉายเขามีเพื่อนคนอื่นนอกจากเจ้ากายแม่ก็รู้สึกดีใจมาก ๆ เลยล่ะจ้ะ”

แน่นอนว่าฉันกับมะลิไม่เคยรู้จักกับครอบครัวของเดือนฉายมาก่อน แต่ที่ท่านรู้ชื่อของฉันกับมะลิก็เพราะได้แนะนำตัวไปก่อนหน้านี้เมื่อก้าวขาลงจากรถ

“เจ้าฉายเขาไม่ได้กลับมาบ้านหรอก เห็นบอกกับแม่ไว้เมื่อสองสามวันก่อนว่าจะกลับมาอีกทีปิดเทอมเลย”

“ครับ” กายพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจหลังจากที่ฟังแม่ของเดือนฉายพูดจบ “งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ขับรถกลับกันดี ๆ นะลูก ว่าง ๆ แวะมาเที่ยวเล่นหาแม่ได้นะ”

ฉันกับมะลิฉีกยิ้มกว้างพร้อมโน้มตัวเคารพด้วยความนอบน้อม ก่อนจะยัดตัวเองเข้าไปในรถ BMW ของกายแก้วที่ประจำที่นั่งคนขับรออยู่ก่อนแล้ว

“ในเมื่อมันไม่ได้กลับบ้าน แล้วมันหายไปไหนวะ แม่งโทรไปก็ไม่รับ” น้ำเสียงของกายติดโมโห สายตาของเขาที่จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ฉายแววความกังวล “ไอ้ฉายมันไม่ได้บอกอะไรมึงเลยเหรอพาย”

“ไม่ ในวันเกิดเรื่องกูก็เสนอตัวจะอยู่เป็นเพื่อน แต่มันก็ปฏิเสธและเดินเข้าคอนโดฯ ไป”

“พวกมึงสองคนใจเย็น ๆ กันก่อนนะ” มะลิที่ประจำที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง ชะโงกหน้าเข้ามาช่องตรงกลางระหว่างเบาะหน้าพลันยื่นโทรศัพท์ของเธอมาตรงหน้า “บางทีเดือนฉายในอาจจะอยากอยู่คนเดียวเหมือนที่บอกก็ได้ อย่างว่าคนอกหัก เห็นภาพแฟนกำลังเอากับผู้ชายอื่นต่อหน้าต่อตาใครจะทำใจไหววะ”

หน้าจอโทรศัพท์ของมะลิโชว์แอคเคาท์ของคนที่พวกเรากำลังตามหาด้วยความร้อนใจ โดยในสตอรี่ที่อัปเดตล่าสุดคือภาพดวงจันทร์พร้อมระบุแคปชั่นว่า

‘…ขอทำใจสักพัก เข้มแข็งแล้วเจอกูคนใหม่ได้เลย’