3 : จับกลุ่มด้วยความบังเอิญ

3

จับกลุ่มด้วยความบังเอิญ

              บนที่นอนขนาด 6 ฟุต ปรากฏร่างอรชรของสาวเจ้าของใบหน้าสะสวย ไม่ใช่ใครที่ไหน? ใบหน้าสะสวยที่ว่าคือฉันเอง ตัวเลขดิจิตอลบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือบอกเลข

              03:16

              หมายถึงช่วงเวลาที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีหลังจากกินยาแก้วิงเวียนศีรษะ ฉันหลับยาวและไม่ได้ไปปาร์ตี้รับน้องใหม่กับเพื่อน ๆ ที่ได้นัดหมายกันไว้ และแน่นอนว่า Miss Call. จากกลุ่มเพื่อนทั้งสามโทรสายเข้ามากันแบบไฟแลบ

              ข้อความแรกจากมะลิ ‘เป็นยังไงบ้าง มาปาร์ตี้มั้ย?’ ข้อความที่สองจากกาย ‘ไม่มาจริงดิ ไม่สบายขนาดนั้นเลยเหรอ’ ก็คนเมาคลื่นซัดกระทบฝั่งจะให้ทำยังไงได้ล่ะ! ส่วนข้อความที่สามจากเดือนฉาย ‘ตื่นยัง?’

              คิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่นด้วยความฉงน เพราะข้อความจากเดือนฉายพึ่งถูกส่งมาเมื่อ 1 นาทีที่แล้ว ด้วยความสงสัยจึงรีบละเลงนิ้วลงบนหน้าจอเพื่อตอบกลับข้อความ ทว่ายังพิมพ์ได้ไม่ถึงสองตัวอักษรสายจากเดือนฉายก็โทรเข้ามาพอดี

              “ว่า...”

              (อยู่หน้าคอนโด ซื้อข้าวต้มกับยามาให้)

              ตุ๊ด...

              สายจากเดือนฉายตัดไปหลังจากที่เขาพูดจบ โดยไม่เปิดช่องว่างให้ฉันได้ถามคำถามหรือส่งเสียงตอบกลับเลยสักนิดเดียว ดูจากน้ำเสียงแล้วเขาไม่น่าจะพูดเรื่องโกหก ดังนั้นฉันจึงรีบลุกขึ้นจากเตียง โดยไม่ได้ตรวจดูสภาพความเป็นอยู่ของเสื้อผ้าหน้าผม มุ่งหน้าลงจากชั้น 5 ไปยังหน้าคอนโดทันที

              “อย่าบอกนะว่าพึ่งกลับจากร้าน”

              ชายหนุ่มรูปร่างสูงอันคุ้นตา เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทนั่งไพล่ขาอยู่บน Forza350 สีดำ ในมือข้างขวาถือโทรศัพท์มือถือราคาเกือบแสนเลื่อนดูอะไรบางอย่าง ส่วนมือข้างซ้ายคีบมวนบุหรี่ที่ดูแล้วน่าจะพึ่งถูกจุดสูบแบบหมาด ๆ

              ...ตัวจริงไม่ใช่ผี

              เดือนฉายหยัดตัวขึ้นเต็มความสูง เมื่อเห็นว่าฉันเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพลันยื่นถุงข้าวต้มพร้อมน้ำวิตามินมาให้

              “เมื่อหัวค่ำแวะมารับ แถมยังโทรหาแล้วไม่รับสายเลยคิดว่าน่าจะไม่สบาย”

              “ที่จริงมึงไม่ต้องลำบากซื้อมาให้กูก็ได้นะ”

              “มะลิมันเห็นโจ๊กที่หน้าร้านเหล้าที่ไปกินกันน่ะ เลยซื้อและวานให้กูแวะเอามาให้มึง”

              “อ๋อ...” ฉันพยักหน้ารับเบา ๆ พลางเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อเห็นว่าเดือนฉายใช้สายตามองกวาดตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วหัวเราะขำในลำคอ “มีอะไร?”

              “สภาพ! ขึ้นห้องไป ดูไม่ได้เลย”

              “เอ้า! ก็คนนอนพึ่งตื่น”

              “ฮ่า ๆ ตลกชะมัด กูไปละ”

              บรื้น!

              รถของเดือนฉายทะยานไปบนท้องถนนหลังจากที่เขาพูดจบ โดยปล่อยให้ฉันอ้าปากรับลมเข้าท้องขณะที่กำลังจะส่งเสียงต่อว่า ที่บังอาจมาหัวเราะสภาพของฉันในสภาพที่พึ่งตื่นนอน

              “ไอ้เพื่อนบ้านี่ คนพึ่งตื่นจะให้สวยเชะเลยหรือไง!”

              ฉันยกถุงโจ๊กไข่ในมือขึ้นมาดูพลันนึกถึงคำพูดของคนที่พึ่งขับรถออกไป มะลิฝากซื้ออย่างนั้นเหรอ? ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มบางเบาก่อนจะก้าวเข้าไปในตึก อย่างน้อยเพื่อนก็นึกถึง...แม้จะพึ่งรู้จักกันไม่นานก็ตาม

คณะวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยบัณฑิต

              เพราะซัดโจ๊กจนพุงกางและตบท้ายด้วยของหวานที่ซื้อตุนเอาไว้ในตู้เย็น ตามด้วยยาแก้วิงเวียนศีรษะอีก 1 เม็ด ทำให้ฉันหลับยาวจนถึงแปดโมงเข้าเรียนสายเกือบหมดคาบเช้า

              “ที่จริงมึงลาหยุดไปเลยก็ได้นะสำหรับวิชานี้”

              “ไม่คิดว่าจะตื่นสายน่ะสิ” ฉันวางสัมภาระของตัวเองลงบนโต๊ะพลันทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ข้าง ๆ กับมะลิ และหันหน้าไปหากายที่ส่งเสียงทักทายเป็นคนแรกเมื่อขาก้าวเข้ามาภายในห้องเรียน “ว่าแต่เขาสั่งงานอะไรไปบ้างแล้ว”

              “รายงานตั้งแต่ต้นเทอมเลยค้าบ”

              “ใช่ และทำกันเป็นคู่” มะลิเสริม แล้วก้มหน้าดูไอแพดต่อ

              “แล้วกูคู่กับใคร พวกมึงได้คู่ยัง”

              “ทุกคนในห้องได้คู่กันหมดแล้ว” หัวหน้าห้องหรือสองหันหน้ามาตอบ ก่อนจะยื่นกระดาษรายชื่อที่ถูกลงรายละเอียดเอาไว้มาให้ฉันดู “มึงกับไอ้ฉายได้คู่กัน เพราะมาสายกันอยู่สองคน หรือบางทีวันนี้ไอ้ฉายอาจจะไม่มายังไงมึงช่วยไปอธิบายงานให้มันฟังด้วยนะ” ฉันพยักหน้ารับระรัวเมื่อสองเงยหน้าขึ้นมาสบสายตา “อาจารย์ให้ทำรายงานเกี่ยวกับความปลอดภัยที่หน้างานน่ะ ต้องออกไปสำรวจเองจริง ๆ แบบไม่ใช่นำข่าวมาลงอะไรทำนองนั้น”

              “ส่งเป็นไฟล์หรือเล่มกระดาษ”

              “เล่มกระดาษอ่ะดิ สมัยนี้แล้วโบราณฉิบหาย” ‘แป้ง’ ที่นั่งติดกับสองหันหลังมาตอบ แถมเธอยังกลอกตาด้วยความเซ็ง “ให้ส่งเป็นไฟล์ก็จบ ต้องทำเป็นเล่มเสียเงินอีก”

              “เขาคงอยากเก็บเล่มรายงานของนักศึกษามั้ง” ฉันแสดงความคิดเห็น แต่ดูเหมือนว่าอีกสองคนคงไม่เห็นด้วย

              “เป็นไฟล์มันก็เก็บได้ เก็บได้นานกว่าแบบเล่มและไม่หายด้วย”

              “ใช่ ๆ ไอ้สองพูดถูก”

              ฉันระบายยิ้มแหยพลางส่งเสียงหัวเราะแฮะ ๆ ให้กับเพื่อร่วมห้องที่บ่นเรื่องการส่งงานของอาจารย์ประจำวิชา ก่อนจะหันหน้าไปหามะลิที่นั่งหาข้อมูลเกี่ยวกับเนื้อหาในรายงาน

              “ได้คู่ใครเหรอ”

              “ไอ้กายแก้ว”

              “ทำไมมึงไม่เลือกกูอ่ะ โยนไปให้ไอ้ฉายทำไม”

              “กูไม่ได้เลือกเองค่า อาจารย์เป็นคนจับฉลากเลือกคู่ให้”

              “ดูเหมือนว่าวันนี้ไอ้ฉายมันจะไม่เข้าเรียนนะ ยังไงมึงก็โทรไปบอกมันด้วยแล้วกัน ใกล้หมดคาบแล้วกูขอตัวก่อนนะ มีธุระกับที่บ้านต้องรีบไป ยังไงเจอกันพรุ่งนี้”

               กายไม่เว้นช่วงให้ฉันกับมะลิได้ตั้งคำถาม พูดรวดเดียวจบแล้วก็ลุกเดินออกจากห้องเรียนไป ปล่อยให้ฉันกับมะลิกะพริบตาปริบ ๆ สบสายตากันอยู่สองคน

              “วันนี้เขาเป็นอะไร”

              “ไม่รู้ ดูท่าทางร้อนรนตั้งแต่เข้าเรียน” มะลิไหวไหล่ขึ้น เธอเลิกสนใจเรื่องของกายและกลับไปสนใจหน้าจอไอแพดต่อ แต่ก็เหมือนว่าพึ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเงยหน้ามาพูดกับฉันอีกครั้งหนึ่ง “ได้หน้างานที่จะไปสำรวจยัง อาจารย์เขาให้ส่งชื่อบริษัทฯ พร้อมชื่อโครงการสัปดาห์หน้านะ”

              “ยังอ่ะ เดี๋ยวขอหาข้อมูลแล้วก็ถามเดือนฉายก่อน”

              “โอเค”

              เจ้าของเรือนผมสีแดงเลือดนกพยักหน้าหงึกหงัก เธอไม่ได้ถามอะไรต่อและฉันก็ไม่ได้ตั้งคำถามอะไรกลับ อ้อ! แต่มีอยู่อีกเรื่องที่ยังติดค้างมะลิอยู่นั่นคือเรื่องโจ๊กเมื่อคืน

              “ขอบใจนะ ที่นึกถึงและซื้อโจ๊กไปให้น่ะ”

              “หืม...โจ๊ก?” มะลิมีสีหน้ามึนงง “โจ๊กอะไรจ๊ะ เมื่อคืนฉันเฝ้าพระอินทร์ไปตั้งแต่เที่ยงคืน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลับถึงห้องได้ยังไง”

              “อ้าว”

              “ทำไมรึ”

              “เปล่า” ฉันรีบตอบมะลิทันทีแล้วแสร้งเปิดไอแพดขึ้นมาเพื่อดูอะไรบางอย่าง ทั้งที่ความเป็นจริงไม่มีอะไรอยู่ในหัวเลยนอกจากเรื่องโจ๊กเมื่อคืน

              ไอ้ฉายมันโกหกงั้นเหรอ?

              สุดท้ายก็เลือกที่จะสลัดความคิดเรื่องโจ๊กออกจากหัว ทำการก้มหน้าดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่พึ่งส่งแจ้งเตือนเข้ามาเมื่อครู่พลันขมวดคิ้ว

              ‘เลิกเรียนยัง พี่มารอรับที่หน้ามหา’ลัย’

            ข้อความจากชายที่ไม่อยากจะเจอหน้า ทำให้อารมณ์ของฉันเปลี่ยนไปทันทีราวกับกดสลับสวิตช์

              “เป็นอะไร หน้าบึ้งเชียว”

              “เปล่า”

              “คราวนี้ฉันไม่เชื่อ” มะลิยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย “ใครเหรอ ทักมาไม่หยุดเลย”

              เธอพยักพเยิดหน้าไปบนหน้าจอไปแพดของฉันที่กางอยู่ตรงหน้า และเมื่อหลุบสายตามองก็แทบอยากจะกดดับหน้าจอทันทีเพราะรู้สึกรำคาญ

              “แฟนเก่าน่ะ”

              “ตามง้อเหรอ”

              “ประมาณนั้นแหละ”

              “ไม่คืนดี?”

              “เลิกกันเพราะเรื่องอื่นยังพอทำใจ แต่เลิกกันเพราะเรื่องนอกใจไม่อาจให้อภัย”

              “ถูก!” มะลิเน้นเสียงหนักพลางยกนิ้วขึ้นมาตรงหน้า “เพราะฉะนั้นอย่าใจอ่อน”

              “กลับบ้านกันดีกว่า หมดคาบเรียนละ อยากนอนพักผ่อนสักหน่อย”

              “แหมะ...มาเรียนไม่ถึงชั่วโมง”

              “ก็อาการปวดหัวยังไม่หายนี่นา เมาคลื่นทรมานจะตายห่า”

              “คลื่นแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ไม่ใช่คลื่นทะเล”

              “มันก็คลื่นเหมือนกันนั่นแหละ”

              เลือกที่จะเลิกสนใจเพื่อนสาวที่เดินตีคู่มาด้วยกัน สาวเท้ายาว ๆ ไปที่หน้ามหา’ลัยเพื่อรอขึ้นรถกลับคอนโดฯ แต่ระหว่างทางที่กำลังจะเดินไปถึงหน้าประตูทาง สายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับสายตาของใครบางคนที่ไม่ค่อยอยากจะเจอหน้าอย่างถึงที่สุด

              “กลับกันหรือยังคะ?”

              ฉันถอนลมหายใจออกมาด้วยความเอือมระอา เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับชายที่ได้คำนำหน้าว่าแฟนเก่าอย่าง ‘โค้ก’ หนุ่มสาขาเครื่องกลฯ ใบหน้าตี๋ ผิวขาวดุจหยวกกล้วยจนผู้หญิงยังอาย ฉันเลือกที่จะเดินผ่านรถของโค้กที่จอดรออยู่หน้าประตู โดยไม่ได้ชายตามองเลยแม้แต่น้อย

              “เดี๋ยวก่อนพาย”

              “ปล่อย” สายตาของฉันหลุบมองข้อมือที่ถูกฉุดเอาไว้จากทางด้านหลัง พอเห็นว่าโค้กไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยแถมยังกระตุกให้ฉันเข้าไปใกล้จึงต้องย้ำเสียงหนัก “บอกให้ปล่อย!”

              “ไม่ เดี๋ยววันนี้โค้กไปส่งที่คอนโดฯ”

              “ทำแบบนี้ทำไม”

              “พาย”

              “เราเลิกกันไปแล้ว เรื่องนี้ฉันย้ำเป็นรอบที่สาม”

              “แต่ว่าพาย”

              “ในเมื่อผู้หญิงเขาไม่เอาก็ยังจะตอแย”