ก่อนจะรู้จักกัน

ก่อนจะรู้จักกัน

              ความสูง 1,053 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล ฐานที่ตั้งตำรวจตะเวนชายแดนที่ 135 หรือยอดดอยปิล๊อกเนินช้างศึก จุดชมวิวที่สวยงาม สามารถมองเห็นวิวได้แบบ 360 องศา สักครั้งหนึ่งของชีวิตขอเห็นกับตาด้วยตาเนื้อทีเถิด

              หญิงสาวในชุดเสื้อไหมพรมแขนยาวสีขาวครีม หลับตาพริ้มปล่อยให้ผิวหน้ายิ้มรับบรรยากาศกับเช้าวันใหม่บนยอดเขาสูงลิ่ว ผ่านไปไม่นานนักจึงลืมตาขึ้นมาพร้อมกางแขนรับลมเย็นที่ลอยเข้ามากระทบผิวหนัง

              “บรรยากาศดีจริง ๆ”

              เธอบ่นพึมพำ ขณะที่ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าเมนูกล้องถ่ายรูป เพื่อบันทึกบรรยากาศหมอกยามเช้าบวกกับแสงอาทิตย์แรกแย้มที่ค่อย ๆ ปรากฏ ‘พะพาย’ เก็บภาพความทรงจำพร้อมบรรยากาศทิวทัศน์เกือบเต็มเมมโมรี่การ์ด แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจเมื่อเธออยากจะได้รูปถ่ายเต็มตัวบ้าง

              พอนึกได้ดังนั้นก็กวาดสายตามองบริเวณโดยรอบ แล้วก็พบว่าไม่มีใครที่จะสามารถถ่ายรูปให้เธอได้เลย เพราะมัวยุ่งอยู่กับการถ่ายภาพให้กับที่มาด้วยกันอย่างขะมักเขม้น

              และก็เหมือนว่าฟ้าจะเป็นใจอยู่บ้าง เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียว ในมือของเขาถือขาตั้งกล้องพร้อมโทรศัพท์มือถือ ท่าทางของเขาเหมือนว่าจะเก็บรูปเสร็จสิ้นแล้ว ไวกว่าความคิดคือขาที่มุ่งไปยังร่างของชายคนนั้น พลันมือข้างขวาก็เอื้อมออกไปสะกิดหัวไหล่ของเขาให้หันมามอง

              “ขอโทษนะคะ รบกวนถ่ายรูปให้ฉันหน่อยได้มั้ย?”

              พะพายระบายยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าแสดงสีหน้ามึนงง ผ่านไปไม่นานเขาจึงยื่นมือออกมารับโทรศัพท์ของเธอไปไว้ในมืออย่างเลี่ยงไม่ได้

              “ขอบคุณค่ะ”

              พอเห็นชายหนุ่มพลเมืองดีตั้งท่าเตรียมยกกล้อง พะพายจึงรีบวิ่งกลับหลังหันไปยังจุดที่เธอต้องการถ่ายพลันกางแขนออก 

              “ยิ้มกว้าง ๆ หน่อยครับ”

              เขาไม่เพียงแค่ช่วยเป็นไม้ตั้งกล้อง แต่เขาเป็นช่างภาพช่วยแนะนำท่าโพสต์ให้อย่างใจเย็น กระทั่งพะพายได้รูปที่ถูกใจจนเผลอระบายยิ้มออกมาขณะที่เลื่อนนิ้วดูรูปภาพในแกลอรี่

              “คุณถ่ายรูปสวยมากเลยค่ะ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ”

              “ครับ”

              พะพายเงยหน้าขึ้นมองพ่อหนุ่มพลเมืองดีที่อาสาถ่ายรูปให้เธอ และก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเลื่อนนัยน์ตาสีสนิมเข้ามาจ้องสบสายตากับเธอเช่นกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงแดดที่ทอประกายบนยอดเขาเนินช้างศึกหรือเปล่า ที่ทำให้ใบหน้าของเธอค่อย ๆ ร้อนผะผ่าวขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ แถมก้อนเลือดตรงกลางอกยังเต้นแรงผิดปกติไปจากเดิม

              “คุณคะ!” สาเหตุของการรั้งสองขาที่กำลังก้าวเดินคืออะไรไม่อาจรับรู้ เพราะรู้ตัวอีกทีสาวเจ้าก็ขานเรียกชายหนุ่มนัยน์ตาสีสนิมเอาไว้แล้ว พร้อมกันนั้นก็สาวเท้ายาว ๆ ขึ้นมายืนดักหน้าพลันระบายยิ้ม “เพื่อเป็นการขอบคุณ ให้ฉันเลี้ยงกาแฟสักแก้วเพื่อเป็นการขอบคุณนะคะ”

              “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ”

              พะพายหุบยิ้มด้วยความผิดหวังเมื่อชายหนุ่มคนนั้นหันหลังเดินจากไปทันที ปล่อยให้เธอยืนอ้าปากค้างกลางอากาศขณะที่กำลังจะเปล่งเสียงพูดกับเขาอีกครั้งหนึ่ง

              “ยายหนูเอ๊ย! รถจะลงไปข้างล่างแล้วนะเว้ย จะไปหรือเปล่า ถ้าไม่ไปรอบนี้ก็รออีก 20 นาทีนะ”

              “ไป ๆ ค่ะลุง!” สาวเจ้ารีบตะโกนตอบลุงคนขับรถพลันวิ่งฉับ ๆ ขึ้นรถสองแถวที่เธอโดยสารมาทันทีด้วยความเสียดาย

              ใบหน้าของหนุ่มนัยน์ตาสีสนิมยังคงติดตรึงในใจ พะพายแอบเสียดายอยู่ในทีที่ไม่ได้ขอคอนแท็กของเขาเอาไว้ เผื่อมีโอกาสจะได้เลี้ยงกาแฟตอบแทนสักแก้ว แต่ก็อย่างว่าการมาเที่ยวในสถานที่แบบนี้ ไม่ได้พกขาตั้งกล้องก็ต้องอาศัยพลเมืองดีสักคนเพื่อถ่ายรูปให้

              ซึ่งข้อหลังเธอทำบ่อย เพราะไปเที่ยวคนเดียวเสียส่วนใหญ่

              ทว่าไม่เคยมีชายคนไหนที่รู้สึกประหม่าจนน่าประหลาดใจเมื่อสบสายตาได้เลยสักนิด

              แววตาที่แสนว่างเปล่าแต่กลับลึกลับน่าค้นหา