1 : ปฐมนิเทศ

1

ปฐมนิเทศ

              กว่าจะเข้าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย นอกจากสมัครเรียนเพื่อเข้าสอบให้มีรายชื่อติดในสาขาที่ชอบ คงเป็นการปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่!

              ไม่รู้ว่ามหาวิทยาลัยฯ อื่น หรือสาขาอื่น ๆ จะเป็นเหมือนกับคณะที่ฉัน ‘พะพาย’ หรือ ‘นางสาวพลายผกา อินทรนิณ’ เลือกหรือเปล่า เพราะคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธาที่ฉันเลือกลงเรียนนั้น จำเป็นต้องเข้าร่วมกิจกรรมปฐมนิเทศแบบค้างคืน

              ... 1 คืน 2 วัน

              เป็นการจัดกิจกรรมที่มีทั้งคณะอาจารย์ประจำสาขาและรุ่นพี่ประจำสาขาที่เข้าร่วม

              “ตัดสินใจเรียนสาขาโยธาฯ หนูคิดดีแล้วใช่มั้ย”

              “ไม่เปลี่ยนใจแน่นอนค่ะ”

              “มันจะไม่เหนื่อยเอาเหรอลูก บางทีหนูไม่ต้องเดินตามรอยธุรกิจฯ ที่บ้านก็ได้นะ”

              ฉันละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมองสีหน้าของผู้เป็นมารดา หลังจากได้ยินน้ำเสียงคล้ายกังวลถ่ายทอดผ่านคำพูดที่เหมือนจะห้ามแต่ก็ไม่ห้ามเมื่อครู่

              “แม่คะ...” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก กลอกตาขึ้นบนด้วยความเหนื่อยหน่าย “เราพูดเรื่องนี้กันตั้งแต่หนูกำลังจะจบ ม.ปลาย แม่มีหนูแค่คนเดียว ถ้าหนูไม่ทำต่อแล้วใครจะทำถ้าพ่อกับแม่แก่ตัวไป”

              “ก็จ้างคนอื่นมาบริหารก็ได้”

              “น้ำพัก น้ำแรง ความเหน็ดเหนื่อยที่พ่อกับแม่สร้างมาล่ะ ไม่คิดว่าคนอื่นเขาจะทำมันพังเรอะ”

              “แล้วหนูไม่คิดว่าหนูจะทำมันพังเหรอ?”

              ฉันเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเจอคำถามนี้ ยอมรับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดคำถามแนวนี้ในหัวสมองเลยสักนิด เพราะพ่อเอาแต่พูดกรอกหูว่า ‘โตขึ้นต้องสานต่อธุรกิจครอบครัวนะลูก ถ้าหนูไม่ทำแล้วใครจะทำ’ ฉันจึงมั่นใจเสียเต็มประดาและเดินหน้าเต็มกำลังเกี่ยวกับสายงานก่อสร้าง

              “ขนาดใช้เครื่องคิดเลขคิดราคาผักง่าย ๆ ตามท้องตลาด หนูยังคิดผิดเลยลูก”

              “แม่อ่า...” ฉันทำเสียงยาวยืด ส่งสายตามองค้อนผู้เป็นแม่ที่หันหน้ามามองด้วยความเขินอาย “นั่นมันผ่านมาหลายปีแล้วนะคะ”

              “แต่ยังไงแม่ก็อยากให้หนูลองคิดดูอีกทีนะ”

              “แม่ไม่เชื่อใจหนูเหรอ?”

              ฉันตั้งคำถามกลับบ้าง จนท่านต้องสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนออกมาเบา ๆ ราวกับกำลังเหนื่อยใจที่จะคุยเรื่องนี้กับฉันต่อ

              “โอเค งั้นแม่จะเคารพการตัดสินใจของหนู ทำมันให้เต็มที่นะลูก ถึงแล้วล่ะ...เตรียมข้าวของให้ครบ อย่าลืมอะไรนะ”

              “ค่ะ”

              ฉันตรวจดูความเรียบร้อยระหว่างที่แม่ลงไปจัดเตรียมกระเป๋าสัมภาระไว้ให้ เมื่อเห็นว่าไม่น่าจะลืมของอะไรจึงเปิดประตูรถออกแล้วก้าวขาลงจากรถทันที จากนาฬิกาที่ขึ้นบอกตัวเลขตอนนี้ฉันเหลือเวลาเดินไปยังอาคารกิจกรรมที่ระบุไว้ในใบประกาศเพียง 20 นาทีเท่านั้น

              “ขับรถกลับระวังด้วยนะคะ บาย”

              ฉันระบายยิ้มกว้างพร้อมโบกมือลาแม่ที่นั่งส่งยิ้มอยู่ในรถ ก่อนจะลากกระเป๋าสัมภาระเข้าไปภายในอาคารด้วยความรู้สึกตื่นเต้น การที่ต้องแยกจากเพื่อนในวัยมัธยมเพื่อเดินบนเส้นทางอนาคตของตัวเอง ถือว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ต้องเรียนรู้และเก็บประสบการณ์ ฉันเลือกที่จะเรียนคณะที่เพื่อน ๆ เขาโบกมือบ๊ายบายเมื่อเอ่ยปากชวน

              ไม่รู้ว่าจะกลัวลำบากไปทำไม เรียนโยธาเพื่อไปคุมงานไม่ได้ไปเป็นกรรมกรเสียหน่อย!

              “ว้าย! โทษที ๆ ฉันไม่ทันระวัง!”

              เพราะความไม่ระวังมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ทำให้ร่างของฉันที่กำลังสาวเท้าฉับ ๆ  เข้าไปภายในอาคารล้มพับลงไปกองกับพื้นราวกับคนไม่มีเรี่ยวแรง เมื่อโดนใครบางคนเดินเข้ามาชนเข้าให้อย่างจัง ซึ่งเธอคนนั้นไม่ได้ปล่อยปละรีบพุ่งเข้ามาช่วยพยุงร่างของฉันให้ลุกขึ้นจากพื้นทันที

              “เธอเป็นอะไรมากมั้ย เจ็บตรงไหนมากหรือเปล่า”

              ฉันเหลือบสายตาขึ้นมองใบหน้าของหญิงสาวที่ช่วยพยุงขณะที่จัดกระโปรงทรงพีทให้เข้าที่ เมื่อเห็นว่าเธอมีสีหน้ารู้สึกผิดพร้อมแววตาสั่นระริกราวกับคนกำลังจะร้องไห้

              “ฉันไม่เป็นอะไร ไม่เจ็บตรงไหนเลย”

              “จริงเหรอ แต่ฉันชนเธอแรงมาก ๆ เลยนะ ไปหาหมอมั้ย?”

              “ไม่ต้อง”

              “แต่เธอ..”

              “เธอเป็นนักศึกษาสาขานี้หรือเปล่า?” ฉันชี้นิ้วไปที่ป้ายชื่อสาขาที่ติดอยู่ทางเข้าอาคาร พอเห็นว่าเธอพยักหน้ารับระรัวแต่แววตาก็ยังไม่คลายความกังวลจึงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาพลันพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย “อีก 10 นาทีจะถึงเวลาปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ เธอกำลังจะทำให้เราทั้งคู่เข้าร่วมกิจกรรมสาย”

              “งั้นรีบเข้าไปข้างในกันดีกว่า เธอรู้มั้ยว่าเขาทำกิจกรรมกันที่ห้องไหน”

              ฉันส่ายหน้า เอื้อมมือออกไปรับกระเป๋าสัมภาระที่เธอคนนั้นยื่นมาให้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก้าวขาเดินเข้าไปภายในอาคารโดยมีคนที่เดินชนเดินตามกันเข้ามาติด ๆ

              “เธอชื่ออะไรเหรอ?”

              “พะพาย”

              “ฉันมะลินะ”

              ‘มะลิ’ ในที่นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้หญิงที่ชนฉันจนล้มก้นคะมำ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาคารจนถึงตอนนี้เธอยังไม่หยุดพูดเลยสักคำ ชวนฉันพูดสารพัดอย่างราวกับรู้จักกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน และตบท้ายด้วยการถามไถ่ชื่ออย่างที่เห็นนี่แหละ

              “มะลิ วรรณา กระจ่างแก้ว ยินดีที่ได้เป็นเพื่อนกับพะพายนะ”

              “แนะนำซะเต็มยศเลยนะ ไม่บอกอายุด้วยเลยล่ะ”

              “ได้นะ ฉันยินดี” มะลิยิ้มกว้างทำท่าเหมือนกำลังจะพูดออกมาจนต้องรีบเอ่ยห้ามให้ไว

              “ไม่ต้อง ๆ ฉันพูดเล่น ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

              “ส่วนฉันชื่อ กาย กายแก้ว เว้นสุวรรณ” ฉันกับมะลิหันหน้าไปมองเจ้าของเสียงด้วยความฉงนแบบพร้อมเพรียง เมื่อเห็นว่าเราทั้งคู่ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมานอกจากรอยยิ้มแหย ผู้ชายที่ชื่อกายแก้วจึงขยับปากพูดต่อ “อยากเป็นเพื่อนด้วยอีกคน ได้ป่ะ”

              “ได้สิ ๆ เป็นเพื่อนกัน รู้จักกันไว้เยอะ ๆ จะได้ไม่เหงาใช่มั้ยพะพาย”

              ฉันหัวเราะออกมาแบบไม่เต็มใจนัก เพราะอยู่ ๆ มะลิก็เล่นมัดมือชกทั้งที่ไม่ได้ถามความคิดเห็นเลย แต่อย่างไรก็เถอะ! อยู่สาขาเดียวกันก็ต้องเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว ยังต้องพบปะเจอหน้ากันอีกตั้ง 4 ปี

              “แฮะ ๆ โอเค เป็นเพื่อนกัน”

              “เอาล่ะเด็ก ๆ หยุดพูดกันก่อน”

              นักศึกษาที่นั่งอยู่ประจำที่นั่งร่วมยี่สิบชีวิตเงียบเสียงลงเหมือนถูกกดปิดสวิตช์ เมื่อเสียงจากสาวใหญ่ที่ดูมีอายุมากแล้วดังขึ้นบริเวณด้านหน้าห้อง และเมื่อเห็นว่านักศึกษาทุกคนต่างสงบลงแล้วจึงเริ่มพูดต่อ

              “สวัสดีนักศึกษาใหม่ทุกคนและขอต้อนรับเข้าสู่สาขาวิศวกรรมโยธา อาจารย์ชื่อว่า ‘ซาร่า ธัญชนก มั่งมี’ เป็นหัวหน้าสาขาที่พวกเธอเลือกเรียน ส่วนคนนี้..” อาจารย์เจ้าของตำแหน่งหัวหน้าแผนกผายมือไปยังผู้ชายอีกคนที่ยืนระบายยิ้มอ่อนอยู่ข้าง ๆ ด้วยชุดสูทสุดเนี้ยบ “อาจารย์ยา ดำรงตำแหน่งเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาตั้งแต่วันนี้ยันจบการศึกษา”

              “สวัสดีครับ ผมชื่อยา ปรึกษาได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเงินครับ”

              “แหมะ! อาจารย์ดันรู้ทันนักศึกษาอีกแหละ ฮ่า ๆ” เสียงแซวจากหนึ่งในนักศึกษาดังขึ้นหลังจากที่อาจารย์ยาพูดจบ เรียกสายตาจากทุกคนในห้องให้หันไปมองได้เป็นอย่างดีเลยเชียว

              “อาจารย์จะเริ่มอธิบายถึงขั้นตอนกิจกรรมของสาขาเราเลยนะคะ อันที่จริงกิจกรรมปฐมนิเทศจะจัดขึ้นแบบเช้าเย็นกลับ แต่สำหรับปีนี้พิเศษหน่อย..”

              แอด...

              “ขออนุญาตครับ”

              ทันทีที่ประตูเปิดออกหัวใจของฉันกระตุกวูบเกิดเป็นความรู้สึกชาวาบไปทั่วทั้งร่าง เมื่อสายตาของฉันปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีสนิมขณะที่ยืนแสดงสีหน้าเรียบเฉยอยู่ทางเข้าห้องกิจกรรม เขาคนนั้นคือคนเดียวกันกับที่ได้เจอบนเนินช้างศึก ชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีสนิมที่ไม่อาจลบภาพเขาออกจากความทรงจำได้ แม้จะผ่านมานานเกือบ 2 สัปดาห์แล้วก็ตาม

              “ครับ นักศึกษาสาขาโยธาหรือเปล่า?”

              “ครับ ผมมาปฐมนิเทศ”

              “สายตั้งแต่วันแรกเลยนะคะนักศึกษา เข้ามาสิคะ กำลังจะเริ่มกิจกรรมแล้วค่ะ”

              นักศึกษาชายเจ้าของนัยน์ตาสีสนิมโค้งหัวลงเล็กน้อยหลังจากได้รับอนุญาต เขากวาดสายตามองไปโดยรอบเพื่อมองหาที่ว่างและหยุดลงตำแหน่งที่ฉันกับมะลินั่งอยู่ สองสายตาสอดประสานทำให้หัวใจของฉันเต้นระรัวผิดปกติขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ

              ...กำลังตื่นเต้นอะไรอยู่กันแน่นะ ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

              “ไอ้ฉาย...ทางนี้” และก็เป็นกายแก้วที่นั่งอยู่ข้างกันกับมะลิ เขาโบกไม้โบกมือส่งสัญญาณให้นักศึกษาคนนั้นเดินเข้ามาทิ้งตัวลงข้าง ๆ พลางกระซิบกระซาบเมื่อเขาพาร่างเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ กับกาย “กูเตือนมึงแล้วใช่มั้ย ว่าไม่ให้ดื่มหนัก”

              “ใครจะไปคิดว่าเหล้าต้มที่มึงเอามาจะมีฤทธิ์ร้ายแรงขนาดนั้น”

              “ได้ข่าวว่ากูเตือนมึงไปแล้วนะ แต่เรื่องนั้นช่างมันไปก่อน ทำความรู้จักเพื่อนใหม่กันดีกว่า คนนี้ชื่อมะลิ” กายหันหน้าไปหามะลิที่ระบายยิ้มทักทายก่อนจะเลื่อนสายตามามองที่ฉัน “ส่วนคนนั้นชื่อพะพาย”

              “สวัสดี” ฉันระบายยิ้มกว้าง เผื่อว่าเขาจะจำได้บ้าง

              “เพื่อนฉันเอง เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กชื่อเดือนฉาย”

              เจ้าของนัยน์ตาสีสนิมหรือ ‘เดือนฉาย’ คลี่ยิ้มออกมาบางเบาราวกับต้องการทักทายให้มันจบ ๆ ไปตามมารยาทเท่านั้น ก่อนที่เขาจะฟุบใบหน้าลงกับโต๊ะในเวลาต่อมาแบบไร้เรี่ยวแรงสุดขีด

              “อย่าถือสามันเลยนะ เมื่อคืนมันดื่มหนักไปหน่อยน่ะ”

              “เข้าใจ ๆ”

              ฉันกับมะลิพยักหน้ารับหงึกหงักพร้อมกัน แล้วกลับไปสนใจอาจารย์ซาร่าที่เริ่มพูดถึงกิจกรรมในวันนี้ให้นักศึกษาทั้งหมดได้รับทราบ แม้ว่าจะมีรายละเอียดระบุเอาไว้ในเอกสารที่แจกให้นักศึกษาแล้วก็ตาม ก่อนหน้านี้ฉันเคยกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องการทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่

              เอาเข้าจริง ๆ เมื่อเจอสถานการณ์จริงมันไม่มีเรื่องไหนที่น่ากังวลเลยสักนิด

              จนถึงตอนนี้เวลาเลยผ่านมาถึงช่วงค่ำของวัน ซึ่งอาจารย์และรุ่นพี่ที่รับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงให้กับน้อง ๆ ปี 1 ก็ได้แยกย้ายไปเตรียมตัวเพื่อเข้าร่วมกิจกรรมในช่วงเย็น ซึ่งกิจกรรมของช่วงเย็นมีชื่อว่า ‘กระชับมิตรละลายพฤติกรรม’

              “ทำอะไรอยู่จ๊ะ อาบน้ำเตรียมตัวเสร็จแล้วหรือยัง” เสียงเจื้อยแจ้วจากมะลิที่นั่งจัดของเข้ากระเป๋า เรียกความสนใจจากฉันให้เงยหน้าไปมองเธอที่กำลังระบายยิ้มกว้างมองมา

              “อ่านรายละเอียดในแผนการน่ะ อาบเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะ”

              “เราไปกันเลยมั้ย หิวข้าวแล้ว”

              “อือ ขอเก็บของเข้ากระเป๋าแป๊บหนึ่งนะ”

              มะลิเลิกสนใจฉันและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นรอไปพลาง ๆ ส่วนฉันที่ยังเก็บของไม่เสร็จก็กุลีกุจอจัดการธุระให้เสร็จโดยเร็วที่สุด อย่างที่รู้ปฐมนิเทศแบบค้างคืนในมหาวิทยาลัยฯ ไม่ได้รับการอำนวยความสะดวกมากนัก แน่นอนว่าการนอนก็ต้องนอนแบบห้องรวม เพียงแค่แบ่งแยกชายหญิง

              ในสาขาวิศวกรรมโยธาของเรามีผู้หญิงสมัครเข้าเรียนแค่ 7 คนเท่านั้น ส่วนอีก 15 คนล้วนมีแต่ชายแท้

              “พะพาย”

              “หืม?”

              “เธอไปที่ห้องกิจกรรมก่อนเลยนะ ฉันเจ็บท้องน่ะ ไม่ไหวแล้ว”

มะลิทำหน้าเหยเกระหว่างที่ใช้มือลูบหน้าท้องไปมา ก็พอจะเดาได้ว่าอาการเช่นนี้หมายความว่ายังไง พอเห็นดังนั้นฉันจึงพยักหน้ารับหงึกหงักและออกเดินไปรอที่ห้องกิจกรรมทันที ทว่า...

              “โทษที ไม่ทันระวังน่ะ” เพราะมัวแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ทำให้ไม่ทันระวังชนเข้ากับหน้าอกของใครบางคนเข้าอย่างจัง

              “เห็น เพราะมัวแต่มองโทรศัพท์เลยไม่มองทาง”

              “เอ๊ะ!” โทรศัพท์ถูกลดระดับลง และรีบส่งสายตามองคนร่างสูงตรงหน้าด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น “ก็ใช่อย่างที่บอกนั่นแหละ ว่าแต่มาทำอะไรตรงนี้ไม่ไปรวมกับคนอื่นๆ ที่ห้องกิจกรรมหรือไง”

              เดือนฉายกระตุกคิ้วขวาหลังจากได้ยินคำถามพลันล้วงมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบาย “ไอ้กายมันใช้ให้มารอพวกเธอสองคน”

              “อ๋อ...แล้วทำไมต้องรอ ไปก่อนเลยก็ได้นะ”

              “รู้สึกถูกชะตามั้ง เลยอยากเดินมารอ”

              ฉันเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของเดือนฉายที่ยืนแสดงสีหน้าเบื่อโลกสุดๆ ก่อนจะกระตุกหัวไหล่ขึ้นทั้งสองข้างแล้วหันหลังเดินออกจากบริเวณหน้าห้องพักหญิงไปทันทีโดยไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น

ซึ่งสีหน้าของเขามันไม่ได้สอดคล้องกับประโยคที่เขาพูดออกมาเมื่อครู่เลยสักนิด ส่วนฉันที่ยังไม่เข้าใจท่าทางของเพื่อนร่วมชั้นได้แต่ยืนอ้าปากค้างกลางอากาศอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง

              “อ้าว...”