จำไม่ได้เหรอ?

ตอนที่ 6

จำไม่ได้เหรอ?

นานนับเดือนกว่าเดือนฉายจะโผล่หัวมาที่มหา’ลัย ให้เพื่อน ๆ และอาจารย์ในคณะได้เห็นหน้า จนเพื่อนบางคนในห้องคิดว่าเขาลาออกไปแล้ว แถมอาจารย์ที่เข้าสอนแต่ละวิชายังถามหาจนขี้เกียจตอบคำถาม

…เพราะหายเข้ากลีบเมฆแบบไร้ร่องรอย

“อ้าวเพื่อน…มึงยังมีชีวิตอยู่เหรอวะ”

เสียงทักทายจาก ‘มะเดี่ยว’ เพื่อนร่วมชั้นเจ้าของสีผิวสีดำทมิฬ ชนิดที่คนอย่างฉันที่ไม่ค่อยมีสีผิวขาวนวลมากนัก ไปยืนเทียบข้างยังเหมือนกับช็อกโกแลตกับนมได้เลยทีเดียว เดือนฉายไม่ได้ตอบกลับมีเพียงริมฝีปากที่หยักยิ้มพร้อมมือที่ชูขึ้นมาทักทาย

“กูก็นึกว่าลาออกไปแล้ว หายไปแบบไม่บอกไม่กล่าว” ตามมาด้วยสอง หัวหน้าห้องที่เดินเข้ามาทักทายด้วยสีหน้ายียวนตามแบบฉบับของหนุ่มอารมณ์ดี

“กูก็อยากจะลาออกอยู่เหมือนกัน บางทีก็ขี้เกียจเรียน”

“มึงก็พูดไป เรียน ๆ ไปเดี๋ยวก็จบเว้ย”

“เออ”

สองตบไหล่ของเดือนฉายเบา ๆ ก่อนจะหันมาส่งรอยยิ้มให้พวกเราทั้งสามคนที่นั่งทบทวนโจทย์สำหรับสอบปลายภาคอยู่ จากนั้นก็เดินกลับไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ของตัวเองที่อยู่ถัดไปประมาณคืบนึง

“หยุด!” ปากของกายอ้าค้างกลางอากาศในระหว่างที่กำลังจะขยับปากพูดอะไรบางอย่างกับเดือนฉาย “กูรู้ว่ามึงกำลังจะถามอะไร กูขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยว่าห้ามพูดถึงเรื่องนั้นให้กูได้ยินอีก พวกมึงทั้งสองคนด้วย”

ประโยคหลังเจ้าของนัยน์ตาสีสนิมกวาดสายตามองฉันกับมะลิที่นั่งมองพวกเขาสองคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอเห็นว่าเพื่อนจับไต๋ได้ซะก่อนจึงพยักหน้ารับหงึกหงักกันทั้งคู่ และรีบกลืนคำพูดที่กำลังจะสาธยายออกมาลงคอไปทันที

“ก่อนสอบปิดเทอม ไปดื่มกันหน่อยป่ะ”

“ได้สิ ไม่ติดอะไรอยู่แล้ว” มะลิรีบตอบ แล้วหันไปหากายเพื่อขอความเห็นเมื่ออยู่ ๆ เดือนฉายก็เอ่ยปากชวนแบบโต้ง ๆ “กายล่ะว่าไง?”

“ได้เสมอเมื่อเพื่อนสนอง”

“มึงล่ะพาย”

“ไปคืนนี้ยังได้เลย เพราะว่างทุกวัน” ฉันตอบแบบไม่ใส่ใจนัก ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมต่อ “ว่าแต่จะไปร้านไหนเรอะ ช่วงนี้รู้สึกเซ็ง ๆ อยากดื่มอยู่เหมือนกัน”

“เมายันหว่าง บรรยากาศชิวดีไม่วุ่นวายมาก” มะลิเสนอ

              “เออ เห็นด้วย เพราะไปรอบนั้นกูยังติดใจพนักงานสาวเสิร์ฟไม่หายเลยว่ะ” กายรีบเสริม ตอนนี้เลยเหลือแค่ตัวต้นเรื่องที่เป็นคนชวน

              “ร้านนั้นก็โอเค ไม่มีแสงไฟวิบวับให้แสบตา”

              “โอเค กูเข้าใจแล้ว”

             

              การนัดหมายไปปาร์ตี้จบลงง่าย ๆ เพียงไม่กี่นาที และแล้วฉันก็มายืนจังก้าอยู่หน้าร้าน ‘เมายันหว่าง’ ด้วยชุดเสื้อกล้ามสีดำ ใส่คู่กับกางเกงยีนขายาวทรงกระบอก มาพร้อมกับรองเท้าผ้าใบสีขาวล้วนเพราะกลัวว่าถ้าเผลอดื่มหนักแล้วจะทำรองเท้าหาย

              “ใส่สายเดี่ยวมาขนาดนี้ ไม่กลัวผู้ชายมองเลยหรือไง”

              เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง เมื่อฉันละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เลื่อนขึ้นไปมองก็พบว่าเจ้าของเสียงกระแนะกระแหนเมื่อคู่คือเดือนฉายนั่นเอง

              “ใครจะมองก็มองไปสิจ๊ะ ใส่เพราะมั่นใจ ไม่ใช่ใส่ให้ใครมอง”

              คนตรงหน้าใช้สายตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าแล้วไหว่ไหล “ใส่แบบนี้ก็เหมาะกับเธอดี เข้าไปด้านในเปิดโต๊ะกันดีกว่า ขืนยืนรอสองคนนั้นตรงนี้มีหวังยุงกัดขาลาย”

              ฉันพยักพเยิดหน้าให้เดือนฉายเป็นคนนำหน้าไปก่อน เพราะเขาเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง (หรือเปล่า?) อีกอย่างฉันยังไม่เคยมากลัวว่าจะแสดงความโก๊ะออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจให้พนักงานเสิร์ฟหัวเราะเยาะเอา

              “ขอเบียร์ได้มั้ย เหล้าไม่สู้เท่าไหร่”

              “แล้วแต่เลย เพราะกูแดกได้ทุกยี่ห้อ”

              “คอสกปรก” ฉันเบ้ปากคล้ายรังเกียจเป็นเชิงล้อเลียนระหว่างที่ยกมือเรียกพนักงานของร้าน “เอาเหล้ากลมนึงค่ะ แล้วก็เบียร์วุ้น 3 ขวด”

              “ครับ”

              ทำการสั่งเครื่องดื่มและกับแกล้มแล้วเสร็จสรรพก็กลับมาโฟกัสที่เบื้องหน้า เหลือบสายตาขึ้นมองใบหน้าของเดือนฉายอย่างพินิจพิจารณา พลันสเตตัสที่เขาประกาศไว้ก็ผุดเข้ามาในหัว

              ‘...ขอทำใจสักพัก เข้มแข็งแล้วเจอกูคนใหม่ได้เลย’

              สีหน้าและแววตาของเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ไม่หลงเหลือร่องรอยของชายหนุ่มที่พึ่งถูกแฟนสาวนอกใจเอาไว้เลยสักนิดเดียว ต่างจากฉันที่เมื่อครั้งได้รับรู้เรื่องราวของแฟนหนุ่ม ว่าแอบนอกใจและสวมเขาให้กันในระยะเวลา 1 เดือนเต็ม สภาพของฉันตอนนั้นไม่ต่างอะไรจากซอมบี้เลยสักนิด ชนิดที่แม่ต้องกระเสือกกระสนพาฉันเข้าวัดรดน้ำมนต์นึกว่าโดนเล่นของใส่

              “บนหน้าของฉันมันมีอะไรติดอยู่เรอะ จ้องอย่างกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว”

              เสียงของเดือนฉายดังเปรยขึ้นมาทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ และก็เป็นจังหวะเดียวกันกับพนักงานนำเครื่องดื่มเข้ามาเสิร์ฟ พร้อมด้วยกายแก้วและมะลิที่เดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้กันพอดี จนปากที่กำลังจะอ้าตอบคำถามของเดือนฉายเมื่อครู่ต้องเม้มเข้าด้วยกันแน่น

              “มาถึงนานยังจ๊ะ” มะลิเริ่มทักทาย ตามด้วยกายที่พูดตามกันขึ้นมาติด ๆ

              “นั่นน่ะสิ ไม่ค่อยจะรีบกันเท่าไหร่เลยนะ ว่าแต่มึงมายังไง ให้ไอ้ฉายไปรับเรอะ”

              “เรียกรถมาเองย่ะ ไม่เดือดร้อนเพื่อนไปรับหรอก แต่ขากลับไม่แน่เพราะอาจจะเมาหัวราน้ำ”

              “คออ่อนขนาดนั้นเลย”

              “แมะ! ก็มึงยังไม่เคยดื่มกับกูเลยสักหน”

              “งั้นก็มาลองดู เมามากเมาน้อยยังไงเพื่อนก็แบกมึงไปส่งถึงห้องได้” ริมฝีปากของเพื่อนหนุ่มจอมยียวนคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัยพลางกวาดสายตามองมะลิกับเดือนฉายที่กำลังรับจานกับแกล้มจากพนักงานเสิร์ฟมาวาง “ใช่มั้ยวะไอ้ฉาย คอนโดฯ มึงกับไอ้พายอยู่ใกล้กัน ถ้ามันเมามึงก็ไปส่งมันด้วยแล้วกัน”

              “ไม่มีปัญหา”

              “แล้วกูล่ะ” มะลิพูดขึ้นบ้าง หลังจากที่หยิบเอ็นไก่ทอดเข้าปาก

              “ไม่ต้องห่วง กูไปส่งเอง รอบที่แล้วกูก็เป็นคนไปส่ง คนอะไรเมาแล้วไม่รู้เรื่องห่าอะไรเลย” กายกระดกแก้วเหล้าของตัวเองลงคอรวดเดียวหมด ส่งสายตามองมะลิแบบเอือม ๆ

              “อ้าว กินทั้งทีก็เอาให้สุด”

              “เข้าใจ แต่ก็ต้องรู้ตัวเองบ้าง ไม่ใช่เมาไม่รู้เรื่องบอกแม้กระทั่งทางไปห้องตัวเองไม่ถูก!” กายแก้วกระแทกเสียง ทอดสายตามองมะลิแบบเอือมระอาสุดๆ แต่เจ้าตัวมีหรือจะสะทกสะท้าน ยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นจิบหน้าตาเฉย

              “แล้วกูกลับห้องได้ยังไงวะ”

              “มึงนั่นแหละบอกทางกู”

              “เอ้า!” มะลิขมวดคิ้วมุ่น “อะไรของมึง”

              “พอ ๆ กันทั้งสอง” แล้วก็เป็นเดือนฉายที่ยกมือขึ้นมาห้ามทัพ ก่อนที่ทั้งสองคนจะต่อล้อต่อเถียงกันไปมากกว่านี้ “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน กลับมาโฟกัส ณ ปัจจุบัน แล้วก็สนใจเพื่อนพวกมึงด้วย”

              แก้วเบียร์ที่กำลังยกกระดกลงคอหยุดชะงักกลางอากาศ เมื่อถูกสายตาของเพื่อนร่วมโต๊ะอีกสามคนหันมามองแบบไม่ได้นัดหมาย

              “มีอะไรเหรอ?”

              “นี่มึงอดอยากมาจากไหน” กายถามพลางเลิกคิ้วสงสัย

              “กลัวพวกมึงมอมกู ก็เลยจะมอมตัวเองก่อน”

              “กูเชื่อ” มะลิยกขวดเบียร์ขึ้นมาดูอย่างเหลือเชื่อ “กูนั่งยังไม่ถึงห้านาที มึงซดเบียร์ไปแล้วขวดนึง”

              ฉันระบายยิ้มแห้งพูดออกมาด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ “แฮ่ะ ๆ คอแห้งน่ะ เดี๋ยวขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ”

              เพียงแค่หยัดยืนขึ้นจากเก้าอี้ก็เหมือนจะโลกหมุนเป็นวงกลม ทว่าต้องเก็บอาการเอาไว้เดี๋ยวโดนล้อหาว่าคออ่อน (ที่จริงก็อ่อนนั่นแหละ) ฉันเดินออกจากบริเวณโต๊ะของตัวเองมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำหญิงที่ร้านจัดเตรียมไว้บริการสำหรับลูกค้า จะว่าไปบรรยากาศร้านก็ชิวดีเหมือนกันแฮะ เหมือนที่มะลิบอกไว้เมื่อช่วงกลางวันเลย

              เปิดเพลงคลอเบา ๆ ไม่ได้เสียงดังโหวกเหวก กับข้าวกับปลาก็มีให้เลือกหลากหลายเมนูราวกับร้านอาหารที่มีเครื่องดื่มขาย พอตกดึกขึ้นมาหน่อยก็เริ่มมีนักท่องราตรีเข้ามาประปราย

              “ว้าย! ขอโทษค่ะ”

              เพราะมัวแต่ก้มจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อย จึงไม่ได้มองทางเพราะคิดว่าไม่น่ามีคนเดินผ่านมา แต่ดันเผลอไปชนใครบางคนเข้าจึงรีบเงยหน้าดูแล้วโน้มตัวขอโทษยกใหญ่ และเมื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่ฉันเดินชนก็จำต้องขมวดคิ้วมุ่นเพราะรู้สึกคุ้นจนน่าประหลาดใจ

              “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้บาดเจ็บอะไร” ผู้ชายคนนั้นระบายยิ้มบางเบา ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักจึงรีบเบี่ยงตัวเดินจากมา ทว่ายังก้าวเดินได้ไม่ถึงสองก้าวก็โดนเขาเอ่ยเรียกเอาไว้เสียก่อน “เดี๋ยวก่อนครับ ผมอยากรู้จักกับคุณ ขอคอนแท็กต์ไว้จะได้มั้ยครับ”

              “ไม่ได้!” เจ้าของเสียงเข้มดูเมื่อครู่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหน้า พลันสายตาก็เลื่อนลงมองมือที่เอื้อมเข้ามากอบกุมมือของฉันเอาไว้แน่น

              “เป็นอะไรกับเธอเหรอครับ ทำไมถึงได้มาตอบแทนเจ้าตัวเขา”

              “เป็นอะไรก็เรื่องของกู”

              ผู้ชายคนนั้นสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน ขณะเดียวกันก็ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหยุดยืนประจันหน้าเดือนฉายด้วยสีหน้ายียวน

              “หวงให้มันได้เหมือนกับอีกคนที่กูไปสอยมาก็แล้วกัน”

              เดือนฉายกัดฟันกรอด นัยน์ตาสีสนิมที่เคยมีแต่ความว่างเปล่า ตอนนี้แทบจะลุกเป็นไฟด้วยความกรุ่นโกรธ ฉันที่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี จึงกระตุกแขนเดือนฉายให้เดินออกมาจากหน้าห้องน้ำ ก่อนที่ทั้งคู่จะเล่นเกมจ้องสายตาจนออกลูกเหมือนกับปลากัดเอาเสียก่อน

              “มึงจำหน้าไอ้หมอนั่นไม่ได้เหรอ”

              “คุ้นหน้าแต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน”

              “ความจำสั้นป่ะ” เดือนฉายพูดเสียงขึ้นจมูกเดินกระแทกเท้าไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้หลังจากที่เราทั้งคู่เดินมาถึงโต๊ะ “คนที่ไปเจอตอนไปเซอร์ไพรส์แฟนเก่ากูไง”

              ดวงตาของฉันเบิกกว้างเมื่อนึกภาพเหตุการณ์ของวันนั้นขึ้นมาได้ ก็ว่าทำไมหน้าเขาดูคุ้น ๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน

              “เออใช่ ๆ กูจำได้ละ”

              “นี่พวกมึงสองคนเป็นอะไร หน้าบูดหน้าบึ้งมาเชียว” กายมองฉันกับเดือนฉายสลับไปมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซึ่งอีกคนที่โดนตั้งคำถามไม่ได้สนใจไยดียกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นกระดกรวดเดียวหมด

              “เปล่า ไม่มีอะไรหรอก แค่ทะเลาะเรื่องกับแกล้มไม่ลงตัวน่ะ”

              ฉันแสร้งพูดไปเรื่องอื่น เพราะดูจากสีหน้าของเดือนฉายคงไม่อยากให้เพื่อนอีกสองคนรู้เรื่องด้วยเท่าไหร่ จะว่าไปไอ้คนที่ฉันเดินชนเมื่อครู่ทำไมหน้าตามันไม่เหมือนกับวันนั้นนะ หรือเพราะเขาร่างเปลือยเปล่าฉันเลยไม่กล้ามองแบบเต็มตา พอนึกมาถึงตรงนี้ก็จำต้องสะบัดหน้าไล่ภาพอัปมงคลเหล่านั้นออกจากหัวสมองไป

เพราะภาพอุจาดตาแบบนั้นไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเจอ เจอมาแล้วครั้งหนึ่ง! จำฝังใจไม่เคยลืม

“เป็นอะไรวะ กระดกเบียร์เหมือนคนไม่เคยดื่มแน่ะ” 

สองหนุ่มที่กำลังคุยกันอย่างออกรสละสายตาจากสิ่งที่พวกเขาสนใจ เลื่อนมามองที่ฉันด้วยแววตาสงสัยเมื่อมะลิเอ่ยถามขึ้นมาในช่วงที่เพลงหยุดลงพอดี ส่วนฉันที่พึ่งรู้ตัวว่ากระดกแก้วเบียร์ดื่มแบบไร้สติยับยั้ง จึงรีบวางแก้วเปล่าในมือลงแล้วระบายยิ้มแหยแก้ต่าง

“มีเรื่องทุกข์ใจนิดหน่อยน่ะ”

“เรื่องอะไร อย่าบอกนะว่าเรื่องผู้ชาย”

“ก็ไม่เชิง…” ฉันมีท่าทางอ้ำอึ้งที่จะตอบมะลิไปแบบตรง ๆ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเล่าให้เพื่อน ๆ ฟัง เผื่อจะระบายความอัดอั้นได้บ้าง “เฮ้อ~ เรื่องแฟนเก่านั่นแหละมะลิ ไอ้คนนั้นน่ะ”

“มันยังตามตื๊อขอคืนดีเหรอ”

“ประมาณนั้นแหละ ซึ่งฉันรำคาญ บล็อกแล้วทุกช่องทางก็ยังหาทางติดต่อมาจนได้”

“แล้วทำไมมึงไม่บอกมันว่ามีคนใหม่ไปแล้ว”

เรียวคิ้วคู่สวยเลิกขึ้นสูงราวกับสิ่งที่พึ่งได้ยินเมื่อครู่เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจ พลันยกนิ้วชี้ขึ้นมาชี้หน้ากายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “กูลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย ความคิดมึงเข้าท่าว่ะ”

“แล้วถ้าเกิดว่าบอกไปแล้ว แต่ก็ยังตามตื๊อต่อทั้งที่พายมันไม่ได้มีแฟนจริง ๆ จะทำยังไงวะ?” มะลิตั้งข้อสงสัย ซึ่งข้อนี้ฉันก็เห็นด้วย

“ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นอีก เดี๋ยวกูจะช่วยเป็นแฟนปลอม ๆ ให้มึงเอง”