ผีห่าซาตานเข้าสิง

ตอนที่ 7

ผีห่าซาตานเข้าสิง

              ทุกคนอึ้ง กรรมการอึ้ง เมื่อเดือนฉายพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยระหว่างที่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ฉันอ้าปากค้างเกือบหนึ่งนาทีเต็ม และพอเรียกสติกลับมาได้จึงยื่นแก้วของตัวเองไปตรงหน้า

              “มึงเอาจริงเหรอ”  

              “เออ”

“โอเค มึงบอกแบบนั้น กูก็ไม่อยากขัดศรัทธา ดีล!”

              กริ๊ง

              เสียงแก้วกระทบแก้วเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าฉันกับเดือนฉายได้ทำสัญญากันขึ้น เกี่ยวกับการเป็นแฟนปลอม ๆ ที่ไม่รู้ว่าเรื่องนี้กลายมาเป็นบทสนทนาของเราทั้งสี่คนได้อย่างไร

              “แล้วเราจะรออะไรอยู่ล่ะค้าบ โชนแก้ววววว”

              ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล ต่างคนต่างยกแก้วขึ้นกระดกราวกับเครื่องดื่มที่อยู่ในแก้วนั้นไร้ซึ่งแอลกอฮอล์ กระดกดื่มราวกับน้ำเปล่าที่ต้องดื่มกินหลังจากที่กินข้าวเสร็จ ยิ่งดึกบรรยากาศที่ร้านยิ่งครึกครื้น นักท่องราตรีที่หลุดออกจากอีกร้านก็เริ่มทยอยเข้ามา ณ ร้านนั่งชิวแห่งนี้เนื่องจากเปิดถึงตี 4

              โปรแรกผ่านไป โปรสองสาม สี่และห้าก็ผ่านมาเรื่อย ๆ กระทั่งรู้สึกว่าลิ้นเริ่มจะหวาน พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง

              “มึงไหวมั้ยเนี่ย”

              “อาราย เมื่อกี้..” ฉันรู้สึกหนังตาหนักอึ้ง แถมยังปากหนักขยับพูดก็ยากลำบาก “วะ ว่าอา...อืม”

              เสียงรอบข้างอื้ออึงไปหมด สายตาที่ทอดมองก็พร่าเลือน แถมยังรู้สึกหนักหัวเหมือนกับมีเจ้ากรรมนายเวรกดเอาไว้

              “เอามันไปส่งคอนโดฯ เถอะ ดูจากสภาพแล้วน่าจะไม่ไหว”

              “คายยยยย คายไม่หวาย อึก” อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ มันห้ามไม่อยู่อยากจะเอามันออกมาจากลำคอให้ได้ “อึก อ้วกกกก”

              “มึงนี่ กินก็ไม่ดูสังขารตัวเอง”

              “เสียงนี้ คุ้น ๆ แฮะ”

             

              “ปวดหัวฉิบหาย”

              นั่นคือประโยคแรกที่ฉันสบถออกมาหลังจากที่ลืมตาตื่น แต่ก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นแล้วกลับไปซุกหน้าเข้ากับหมอนต่อ ทว่า...

              กลิ่นห้องที่ไม่คุ้นเคย สีเพดานที่แปลกตาไม่ใช่สีควันบุหรี่เหมือนกับห้องที่ตื่นขึ้นมาเจออยู่ทุกวัน แถมยังรู้สึกว่าข้างลำตัวที่มันจำเป็นต้องว่างเปล่า กลับรู้สึกได้ว่ามีร่างของใครบางคนนอนราบอยู่

              พึบ!

              ผ้าห่มที่พึ่งถูกยกขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้ถูกเลิกออกจากลำตัวด้วยความเร็วแสง พลันสายตาก็เปิดกว้างพร้อมหลุบลงมองเรือนร่างของตัวเองว่ามีส่วนไหนแปลกประหลาดไปหรือเปล่า และแล้วก็พบว่า...

              “กะ กะ กรี๊ดดดดดด” เสียงกรีดร้องแรกฉันตกใจสุดชีวิตเมื่อเสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ใช่ชุดเมื่อคืน “อ๊ากกกกก” และเสียงกรีดร้องครั้งที่สองคือร่างของคนที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ กายคือเดือนฉายนั่นเอง ด้วยเสียงที่ดังลั่นห้องทำให้เจ้าตัวงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้ายับยู่ยี่ไม่พอใจ

              “อะไรของมึงวะ แหกปากตั้งแต่เช้า”

              “ทำไมกูถึง..”

              “มึงไม่ต้องคิดอะไรไปไกลเลยนะ” เดือนฉายรีบพูดขัดพลางยกมือขึ้นมาเสยผมที่ปกคลุมใบหน้าออก “ดู”

              คลิปวิดีโอที่ถูกบันทึกเอาไว้เมื่อคืนถูกยื่นมาข้างหน้า แน่นอนว่านางเอกในเรื่องจะเป็นใครไม่ได้นอกจากพะพายคนนี้ เมื่อดูคลิปจบแทบอยากจะฝั่งร่างของตัวเองให้จมหายไปในเตียง ทำการเม้มริมฝีปากเข้าด้วยกันแน่น ค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นมองเดือนฉายที่นั่งแสดงสีหน้าไร้อารมณ์อยู่ข้าง ๆ

              “ยังจะโวยวายอะไรอีกมั้ย”

              “ไม่แล้วจ้ะ แฮ่ะ ๆ แล้วเสื้อ...”

              “กูเปลี่ยนให้เองแหละ”

              “ฮะ!” ดวงตาของฉันเบิกโพลงพร้อมกับเสียงตะโกนลั่นด้วยความตกใจอีกรอบ “ได้ไง กูเป็นผู้หญิงนะเว้ย!”

              “กูก็ไม่ได้อยากทำนักหรอก แต่มึงเล่นอ้วกใส่ตัวเองจนหมดสภาพ แถมยังกระเด็นใส่กูเลอะเทอะไม่ต่างอะไรกับเป็นคนอ้วกเอง แต่มึงไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ตอนเปลี่ยนชุดให้กูปิดไฟและเอาผ้าคลุม กูไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แถมของมึงยังแบนซะจนไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ”

              ท่าทางที่ขึงขังเตรียมพร้อมที่จะสาดคำด่าใส่เดือนฉายในตอนแรก หลงเหลือเพียงลมหายใจที่ถูกสูดเข้าลึกพร้อมกับฝ่ามือที่ยกขึ้นมาลูบใบหน้าเบา ๆ หากไม่มีคลิปวิดีโอหลักฐานว่าฉันเมาหัวราน้ำ ป่านนี้คงชี้หน้าด่าคนที่นั่งเปลือยท่อนบนอยู่ข้าง ๆ ชนิดที่ไม่ปล่อยให้มีช่องว่างได้อธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ

              “เฮ้อ...ช่างมันเถอะ ยังไงก็ขอบใจนะที่หิ้วกูกลับห้องด้วย ว่าแต่ทำไมมึงไม่ไปส่งกูคอนโดฯ วะ อีกอย่างถึงนมกูจะเล็กแต่กูก็สวย”

              เจ้าของห้องส่งสายตามองด้วยแววตาไร้อารมณ์หลังจากได้ยินประโยคหลัง แถมยังส่ายหน้าไปมาช้าๆ ราวกับเอือมระอากับคำพูดของฉันแบบสุดๆ แต่ก็ไม่วายที่จะตอบคำถามก่อนหน้าขณะที่เขยิบตัวลงจากเตียง

“ทุกคนเขาเป็นห่วงมึง ดูจากสภาพแล้วไม่น่าอยู่คนเดียวได้ และก็เป็นแบบที่พวกกูคิดจริง ๆ”

              “ยังไงวะ”

              “มึงเล่นอ้วกทั้งคืน แถมยังร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายอย่างกับคนโดนผีเข้า”

              ฉันอ้าปากค้างอย่างเหลือเชื่อในเรื่องที่เดือนฉายเล่า ปกติแล้วไม่เคยดื่มจนไร้สติขนาดนี้ เมื่อคืนก็ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิงถึงได้กระดกอย่างกับคนตายอดตายอยากขนาดนั้น ฉันทอดถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำไปโดยไม่รู้ตัวขึ้นมาแปลก ๆ

              “ยังไงก็ขอบใจมากนะ ที่ไม่ทิ้งกูไว้คนเดียว”

              “ไม่เป็นไรหรอก คนเรามันเมาหัวราน้ำกันได้หมดนั่นแหละ ยังไงต่อไปนี้ก็อย่าไปกินเหล้าเมายาจนหมดสภาพที่ไหนอีกถ้าไม่มีพวกกูไปด้วย”

              “อืม สำนึกผิดแทบไม่ทันเลยแฮะ”

              ร่างสูงที่ยืนเอามือเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้าส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอา นับไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเขาแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมาแล้วกี่รอบ ส่วนฉันที่กำลังสำนึกผิดอยู่ก็ได้แต่หัวเราะแห้งออกมาก่อนจะทิ้งหัวนอนลงบนหมอนดังเดิม

              “ขอนอนต่ออีกแป๊บนะ หนักหัวลุกไม่ไหว”

              “ตามสบาย ยังไงวันนี้ก็วันหยุด ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว”

              เสียงของเดือนฉายหายไป และฉันก็ไม่ได้สานบทสนทนาต่อ เพียงแค่ปิดเปลือกตาลงก็เหมือนว่าเรื่องราวที่พึ่งรับรู้มาเมื่อครู่กำลังจะสลายไป แต่ภาพที่ฉันเมาเลื้อยเป็นงู แถมยังแหกปากโวยวายลั่นร้านยังคงติดตา เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้คือนอนเท่านั้นที่จะทำ!

              เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วไม่อาจรู้ กระทั่งยกหน้าจอโทรศัพท์มือถือขึ้นดูจึงพบว่าเป็นเวลา 13.00 น. นอนกินบ้านกินเมืองผ่านไปครึ่งวันก็ยังไม่ลุกขึ้นมาใช้ชีวิต

              ...สุดยอดเลยจริง ๆ ชีวิตพลายผกา

              กริ่ง กริ่ง

              ระหว่างที่กำลังงัวเงียพยายามพยุงร่างให้ลุกขึ้นจากที่นอน เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นทำให้ฉันต้องลากร่างอันอิดโรยเดินไปยังหน้าประตูอย่างเลี่ยงไม่ได้

              กำปั้นที่กำลังจะกระหน่ำทุบแทนที่จะเป็นกดกริ่งหน้าประตูหยุดชะงักเมื่อฉันเปิดประตูออก และก็ตามด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหูจากหญิงสาวใบหน้าสะสวย แถมฉันยังคุ้นหน้าคุ้นตาอีกต่างหาก

              “เธอเป็นใคร? อ๋อ...คนที่ไปกับพี่เดือนฉายวันนั้นนี่นา” เธอเป็นคนตั้งคำถาม แล้วก็ตอบคำถามเองเสร็จสรรพโดยที่ฉันยังไม่เข้าใจสถานการณ์เลยด้วยซ้ำ และแน่นอนว่าสายตาที่เธอทอดมองมามันช่างเหยียดหยันกันเหลือเกิน “แล้วทำไมถึงได้ใส่ชุดพี่ฉาย หรือว่าเธอจะเป็นชู้พี่ฉาย!”

              ประโยคหลังดวงตาของเธอเบิกกว้างราวกับพึ่งได้รู้เรื่องที่ทำให้ประหลาดใจขีดสุด ซึ่งฉันที่ไม่ได้มีอารมณ์มาเสวนาถึงเรื่องชู้สาวและความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่จึงทอดถอนลมหายใจออกมาพลันส่งเสียงตอบแบบเนือย ๆ

              “ฉันคือเพื่อนของเดือนฉาย”

              “เพื่อนที่ไหนมาค้างที่ห้องแถมยังใส่ชุดของพี่ฉายอีกต่างหาก”

              “บอกว่าเพื่อนก็หมายความว่าเพื่อน” ฉันอ้าปากหาวหวอด ๆ รู้สึกว่าการยืนสนทนากับแม่สาวคนนี้จะสูบพลังงานไปแล้วครึ่งหนึ่ง “ค่อยมาหามันตอนเย็นแล้วกันนะ ตอนนี้ฉันง่วงมากเลยไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียง”

              “ฉันไม่เชื่อว่าเธอเป็นเพื่อนของพี่ฉาย เป็นชู้ของเขาก็ตอบมาตรง ๆ”

              มือที่กำลังจะกระชากประตูห้องปิดหยุดชะงักหลังจากสิ้นเสียง ดวงตาที่เคยสะลึมสะลือบัดนี้ตื่นเต็มตากันเลยทีเดียว ฉันเขยิบเข้าไปยืนประจันหน้าแฟนเก่าเดือนฉายพลางไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า และหยุดลงที่ดวงตาคู่สวย ซึ่งเธอก็จ้องสบสายตากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว

“ฉันห้ามความคิดใครไม่ได้หรอกนะ แต่ก่อนที่จะว่าคนอื่นเขาเป็นชู้หรือมีชู้..” ฉันเว้นช่วงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอพลันชะโงกหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหู “ช่วยสำเหนียกดูการกระทำของตัวเองด้วยนะจ๊ะ”

              ปัง!

              ประตูห้องถูกกระชากปิดด้วยฝีมือของฉัน โดยไม่รอให้แม่แฟนเก่าของเดือนฉายได้ตอบกลับคำใดกลับมา แหม! หาว่าคนอื่นเขาเป็นชู้กับแฟนเก่าตัวเองไม่ได้ส่องกระจกดูการกระทำของตัวเองเลยสักนิด ภาพที่เธอกำลังอ้าขาแหกปากร้องครางกระเส่ายังติดตาฉันอยู่เลย

              หน็อย...พอนึกถึงแล้วก็โมโหแทนเพื่อน!

              ไม่รู้ว่าเจ้าของห้องไปไหน และก็ไม่ได้สนใจที่จะถามไถ่ด้วย ตอนนี้ฉันอารมณ์เสียมากจึงเลือกที่จะเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา และเก็บเสื้อผ้าใส่ถุงกระดาษที่พอหาได้ในคอนโดฯ ของเดือนฉาย ไม่รอให้เขากลับมาห้องและก็ไปส่งฉันให้เสียเวลาเพราะคอนโดฯ ของเราสองคนอยู่ตรงข้ามถนน

              ฉันไม่ได้เล่าเรื่องที่แฟนเก่าของเขาบุกมาหาถึงคอนโดฯ ดูท่าทางแล้วเดือนฉายก็ไม่อยากจะรับรู้เรื่องของเธอคนนั้นสักเท่าไหร่ หรือบางทีพวกเขาทั้งคู่อาจจะยังติดต่อกันอยู่เรื่องนี้ฉันก็ไม่ได้สนใจมากนัก

              ช่วงเวลาไฟนอลผ่านไปด้วยดี แม้จะติดขัดบ้างบางวิชาเพราะไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหา บ้างก็เข้าเรียนและตั้งใจเรียนบ้าง ซึ่งก็อาศัยคะแนนเก็บระหว่างเทอมเพื่อเอาตัวรอดไม่ให้ติดเอฟติดศูนย์ต้องเรียนซ้ำชั้นให้เสียเวลา

              “สอบเสร็จวันสุดท้าย เราจะไปฉลองกันที่ไหนดี”

              “ว่าจะกลับบ้านน่ะ” ฉันตอบก่อนคนแรก ระหว่างที่เดินไปลานจอดรถ

              “บ้านก็ไม่ได้อยู่ไกลจากเมืองมาก จะกลับไปทำไม” มะลิหันหน้ามาขมวดคิ้ว ฉันจึงลดโทรศัพท์ลงและเลื่อนสายตาขึ้นมองเธอแทน

              “ย่าที่อยู่ต่างจังหวัดไม่สบาย ต้องกลับไปเยี่ยมน่ะ”

              “ไปนานมั้ย” กายถาม จ้องสบสายตาอย่างต้องการคำตอบ

              “ไม่กี่วัน สองสามวันก็กลับมา”

              “คือพวกกูคุยกันว่าจะไปตั้งแคมป์”

              “ตั้งแคมป์หน้าร้อนเนี่ยนะ!” ฉันโพลงขัดกายทันทีที่ได้ยินถึงเรื่องที่บอกกล่าว ตั้งแคมป์หน้าร้อนมันเป็นบ้าหรือเปล่า ถ้าเป็นช่วงปลายปีค่อยเข้าท่าหน่อย

              “ไม่เชิงแคมป์ขนาดนั้นหรอก ก็ไปเที่ยวเล่นกันนี่แหละ จองห้องไป พวกกูพึ่งคุยกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี่เอง เห็นว่ามึงมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีจึงไม่ได้เอ่ยถามตอนที่เดินลงมาจากห้องสอบ” เดือนฉายอธิบายรวดเดียวจบ ฉันจึงพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ

              “เอาสิ ไปด้วย จองห้องเผื่อเลยนะ กูกลับไปต่างจังหวัดประมาณ 2-3 วัน ออกเดินทางวันไหนก็บอกด้วย เผื่อตรงกับวันที่เดินทางกลับก็ไปเจอกันที่นู่นเลย”

              “ได้จ้า เดี๋ยวจัดการให้”

              ฉันแยกย้ายจากเพื่อน ๆ และได้ยินว่าพวกนั้นจะไปกินข้าวกันต่อก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับห้อง แต่เพราะฉันมีธุระที่ต้องจัดการจึงต้องปลีกวิเวกออกมาก่อน