2 : ละลายพฤติกรรม

2

ละลายพฤติกรรม

              “มัวยืนทำหน้าเอ๋ออยู่นั่น จะไปมั้ย ชักช้าเดี๋ยวคนอื่นจะรอ”

              คำพูดคำจาของไอ้เพื่อนคนนี้มันช่างขัดจากหน้าตาของเขาที่หล่อเหล่าราวกับเทพบุตรเดินได้เสียจริง แต่ฉันก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำให้มากความตวัดสายตาขึ้นมองพร้อมชักสีหน้าแล้วเดินตามหลังเขาไปโดยไม่ได้พูดอะไร กระทั่งเดือนฉายเป็นคนส่งเสียงถามขึ้นมาก่อนจึงรีบตอบกลับไปแบบส่งๆ

              “แล้วมะลิล่ะ”

              “ปวดหนักน่ะ สักพักเดี๋ยวตามลงไป”

              “อืม”

              แน่นอนว่าระหว่างทางเราทั้งคู่ไม่ได้มีบทสนทนาอะไรกันมากมาย มีเพียงความเงียบงันที่ยังคงทำงานไปเรื่อย ๆ กระทั่งเดินมาถึงห้องกิจกรรม

              “มะลิล่ะ”

              “เข้าห้องน้ำ เดี๋ยวก็ตามมา”

              “เข้าไปข้างในกันก่อน คนอื่นเขาเตรียมพร้อมกันหมดแล้ว”

ฉันและเดือนฉายพยักหน้ารับพลางเดินตามหลังกายเข้าไปนั่งรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ในห้อง ไม่นานนักมะลิจึงเดินเข้ามาสมทบด้วยท่าทางรีบร้อน

“ทันอยู่ใช่มั้ย”

“ใช่”

“เอาล่ะนักศึกษา” เสียงของอาจารย์ซาร่าประกาศ ทุกคนในห้องกิจกรรมต่างเงียบเสียงเพื่อฟังคำอธิบาย “กิจกรรมในค่ำคืนนี้คือการละลายพฤติกรรม เปิดเทอมใหม่ พบเจอเพื่อนใหม่ ก็ต้องทำความรู้จักกันใหม่ เพราะฉะนั้นอาจารย์จะให้ทุกคนจับฉลากเพื่อจับคู่ แล้วร่วมเล่นเกมความสามัคคี เริ่มได้เลยจ้ะ”

‘พี่แพน’ นักศึกษาสาขาโยธาปี 3 พี่เลี้ยงอาสาสมัครเดินถือกล่องขนาดกลางเดินให้น้อง ๆ ที่นั่งแสดงสีหน้าตื่นเต้นจับสลากกันทีละคน

“ใครจับได้เลขเหมือนกัน แสดงว่าได้คู่กันนะคะ เปิดดูเลยค่ะ”

กระดาษแผ่นเล็กในมือถูกคลี่ออกปรากฏเลข 13 พอเห็นตัวเลขของตัวเองจึงรีบชะโงกหน้าไปดูของมะลิ และก็พบว่าเธอได้หมายเลข 7 ส่วนกายได้หมายเลข 5 แต่เดือนฉายได้หมายเลข 13

แสดงว่าฉันกับเดือนฉายได้คู่กันแบบนั้นสินะ

“เมื่อนักศึกษาเปิดดูหมายเลขของตัวเองแล้วก็ทำการจับคู่ได้เลยจ้ะ”

“อย่างที่บอก สงสัยฉันจะถูกชะตากับเธอ” เดือนฉายกระตุกยิ้มยียวนทันทีที่ฉันสะบัดใบหน้าไปมอง พอได้เห็นท่าทางหยอกเย้าของเขาก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

“ย่ะ ถูกชะตาก็ถูกชะตา ขยับไปได้แล้ว คนอื่นเขาจะได้จัดเตรียมที่นั่งเพื่อเล่นเกม”

“ครับ”

“เกมละลายพฤติกรรมไม่ได้ยากมาก เกมแรกคือการต่อจิ๊กซอว์”

“แล้วต้องมีผู้ชนะมั้ยจารย์” ‘สอง’ บุคคลที่ถูกเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องตะโกนขึ้นมาพลันชูมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ

“มีสิจ๊ะ คนที่ชนะจะได้รับของที่ระลึกคือแหวนเฟืองประจำสาขาโยธา”

“ว้าว” เกิดเสียงเจื้อยแจ้วขนาดย่อยขึ้นมาเมื่ออาจารย์ซาร่าชูแหวนเงินลักษณะคล้ายเฟืองขึ้นมาตรงหน้าสองวง “แบบนี้ค่อยสนุกหน่อยจารย์”

“แน่นอนค่ะ มีใครสงสัยอะไรอีกมั้ย ถ้าไม่มีอาจารย์จะจับเวลาแล้วนะ”

“อยากได้มั้ย”

“หืม...ก็สวยดีนะ” ฉันตอบเดือนฉายแบบไม่ใส่ใจและตั้งหน้าตั้งตาจัดการจิ๊กซอว์ในมือด้วยความมุ่งมั่น

“แต่เหมือนว่าเธอจะจริงจังกับเกมมากเลยนะ”

“เลิกชวนคุยแล้วก็ช่วยฉันต่อได้แล้วน่า”

“ฉันรับประกันได้เลยว่าแหวนเฟืองคู่นั้นจะต้องเป็นของเรา”

มือที่กำลังจับชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ชะงักงันพร้อมสายตาที่เหลือบขึ้นมองคนตรงหน้า ก่อนจะทำการไหวไหล่ขึ้นข้างหนึ่งแบบไม่ใส่ใจนัก “ที่จริงไม่ต้องพูดด้วยถ้อยคำสุภาพก็ได้นะ แทนกูกับมึงได้เลย ยังไงเราก็เรียนอยู่ห้องเดียวกัน เป็นเพื่อนกัน”

“ไม่ถือสาอยู่แล้ว”

ชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ในมือถูกแย่งไปในพริบตา และแล้วดวงตาของฉันก็จำต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ เพราะเดือนฉายใช้เวลาไม่ถึง 3 นาที ย้ำว่า 3 นาที!

เพราะตอนนี้เขาต่อภาพที่ได้รับมาเสร็จแล้วเรียบร้อยพร้อมกับชูมือขึ้นสูงเพื่อส่งสัญญาณบอกอาจารย์ซาร่าที่ยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง

“ว่าไงธนภพ?”

“เสร็จแล้วครับ”

อาจารย์พยักพเยิดหน้าไปหาพี่แพนที่ยืนชิดกำแพงห้องฝั่งซ้าย รอไม่นานเธอก็เดินเข้ามาถึงตำแหน่งที่เราทั้งคู่นั่งอยู่ ก่อนจะยกกระดานจิ๊กซอว์ที่เดือนฉายต่อสำเร็จขึ้นเหนือหัว

“เกมต่อจิ๊กซอว์ เดือนฉายและพะพายเป็นผู้ชนะ”

เพราะความดีใจจึงเผลอชกเข้าที่ต้นแขนของเดือนฉายไปหนึ่งที แต่เจ้าตัวก็ไม่ว่าอะไรแถมยังยักคิ้วยียวนตอบกลับมาอีกต่างหาก

“ไหนบอกไม่จริงจัง”

“ก็มีนิด ๆ หน่อย ๆ ได้แหวนเฟืองมาก็ถือว่าเป็นของที่ระลึก”

“ยอมรับตั้งแต่ทีแรกก็จบ”

“เอ๊ะ!” ฉันขมวดคิ้วมุ่น ส่งสายตามองค้อนคนตรงหน้าพร้อมทำเสียงขึ้นจมูก “นี่อยู่ทีมเดียวกันป่ะ ตั้งแต่ตอนลงมาที่ห้องแล้วนะมึง”

“อ้าว กูผิดซะงั้น”

“ก็ไม่ได้ว่าผิด แต่มึงขัดกูอ่ะ ขัดตลอดเลย”

เดือนฉายเลิกคิ้วขึ้นสูง ใบหน้าของเขาไม่แสดงออกถึงความรู้สึกผิดเลยสักนิดแถมยังยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันหน้าไปมองอาจารย์ซาร่าที่กำลังจะอธิบายถึงเกมต่อไป

“เกมที่สอง พิสูจน์ลมปาน เป่าแป้งหาเหรียญ”

ฉันรับจานที่บรรจุแป้งมาเต็มอัตราจากพี่นารามาถือไว้ แล้วเลื่อนสายตามองหน้าเดือนฉายสลับกับจานแป้งพลางกะพริบตาปริบ ๆ

“เกมนี้มึงจัดการเลย”

“แต่กูอาบน้ำแล้ว”

“กูก็อาบแล้ว” เดือนฉายปฏิเสธ รีบยื่นมือออกมายันจานแป้งที่ฉันยื่นให้ด้วยสีหน้ารังเกียจ

“งั้นช่วยกัน”

“ยังไง?”

ฉันหันหน้าไปมองอาจารย์ที่ยืนยกมือเตรียมให้สัญญาณอยู่หน้าห้อง และย้ายสายตากลับเข้ามาสอดประสานเข้ากับนัยน์ตาสีสนิม พลางค่อย ๆ คลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย “เมื่ออาจารย์ประกาศเริ่ม ให้เป่าพร้อมกัน”

“1 2 เริ่ม!”

พรวด!

ควันแป้งฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศหลังจากสิ้นเสียงสัญญาณ คราวนี้ไม่มีใครได้เปรียบใครต่างเลอะแป้งกันทั้งคู่ เส้นผมขาวโพลนเส้นผลขาวโพลนราวกับคนแก่กันเลยเชียว

“พลายผกาว่าไงจ๊ะ?”

“เจอเหรียญแล้วค่ะ” ฉันชูเหรียญขึ้นเหนือหัวพลางยกมือข้างซ้ายที่ว่างอยู่ขึ้นมาปัดผงแป้งออกจากดวงตา

แน่นอนว่าเกมเป่าแป้งหาเหรียญ ฉันกับเดือนฉายก็ครองที่หนึ่งได้สำเร็จ ทว่าเหมือนความสำเร็จในครั้งนี้จะไม่เป็นที่น่าพอใจเท่าไหร่ เพราะดูเหมือนว่าผงแป้งจะเข้าตาของฉันเข้าให้อย่างจัง

“เป็นอะไร ขยี้ตาไม่หยุด”

“แป้งน่าจะเข้าตาน่ะ ขัด ๆ อยู่ตรงนี้” ฉันชี้นิ้วไปที่หางตาข้างขวา พลันมือที่กำลังจะขยี้เปลือกตาอีกรอบก็ถูกปัดออกด้วยฝีมือของเดือนฉายด้วยแรงที่ไม่มากนักจนเผลอตกใจ

“เดี๋ยวกูดูให้”

เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจ และแล้วหัวใจของฉันก็ไม่รักดีเต้นระรัวผิดจังหวะขึ้นมาราวกับกลองชุดหน้าเวที แถมอุณหภูมิบริเวณใบหน้ายังสูงขึ้นเมื่อสายตาของเราทั้งคู่สบประสาน

“ลองกะพริบตาดูอีกที”

“อ่ะ…โอเค” ฉันรีบกะพริบตาระรัวตามที่เดือนฉายบอก ก่อนจะพบว่าอาการระคายเคืองเมื่อครู่หายไปแล้ว “หายแล้วล่ะ ขอบใจนะ”

“อืม”

ฉันรีบเงยหน้าขึ้นไปมองอาจารย์ซาร่าที่กำลังอธิบายถึงกติกาการเล่นเกมสำหรับเกมสุดท้าย เกิดความรู้สึกประหม่าขึ้นมาจนไม่อยากจะหันหน้าไปมองเดือนฉายที่กำลังตั้งใจฟังอยู่เหมือนกัน

… เพียงแค่ได้สบสายตาเข้าด้วยกันแบบไม่ตั้งใจ

แค่เท่านั้นทำไมฉันถึงได้มีอาการวูบวาบจนน่าประหลาดใจ?

ช่วงเวลาของการปฐมนิเทศจบลงแล้ว 1 คืน 2 วัน ถือว่าทางสาขาจัดกิจกรรมได้น่าประทับใจ ฉันได้ละลายพฤติกรรมกับเพื่อน ๆ และได้ทำความรู้จักกับรุ่นพี่อาสา มีการนัดแนะจัดปาร์ตี้ต้อนรับน้องใหม่สำหรับวันแรกของการเปิดเทอมด้วยอีกต่างหาก

และก็ได้กลุ่มเพื่อนสนิทมาแบบไม่ได้ตั้งใจนั่นคือมะลิ กายแก้ว และเดือนฉาย

…สนิทแบบมัดมือชก

และแน่นอนว่าก่อนวันเปิดเทอมฉันได้ย้ายเข้าคอนโดฯ ที่ทำการจองล่วงหน้าไว้ประมาณหนึ่งเดือนแล้วเสร็จสรรพ แม้บ้านเกิดเมืองนอนจะไม่ได้อยู่ไกลจากมหาลัยฯ มากนัก แต่ใช้เวลาเดินทางแต่ละทีก็เกือบ ๆ 3 ชั่วโมงอยู่เหมือนกัน สู้ดีย้ายเข้ามาใกล้ ๆ จะได้มีเวลาพักผ่อนเพิ่มมากขึ้นด้วย

“คิดยังไงชวนมาไหว้พระหลังเลิกเรียน” แขนทั้งสองข้างเท้าอยู่บนราวเหล็กกลม เบี่ยงเสี้ยวหน้าเบนสายตาขึ้นมองกายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความฉงน “และทำไมต้องพามายืนรับลมตรงท่าเรือด้วย กูเวียนหัว”

“กูก็แค่อยากให้พวกเราได้ใช้เวลาร่วมกัน” กายตอบคำถามพลันยื่นหลอดยาดมมาให้ “เอาของกูไปดมแก้วิงเวียนก่อน”

“ขอบใจ”

“กูเห็นด้วยกับกายนะ เพราะส่วนมากเราจะคุยกันในกลุ่ม ตั้งแต่วันปฐมนิเทศก็ไม่ได้เจอกันเลย” มะลิรีบเสริม ทอดสายตามองคลื่นแม่น้ำเจ้าพระยาที่กระทบเข้าฝั่ง “ไหนจะต้องใช้ชีวิตร่วมกันไปอีก 4 ปี แถมยังตกลงเป็นเพื่อนร่วมกลุ่มแบบมัดมือชกอีกต่างหาก”

ฉันพยักหน้าหงึกหงักพลางสูดเอากลิ่นสมุนไพรจากยาดมเข้าเต็มปอด “ก็จริงอย่างที่มะลิบอก ว่าแต่คืนนี้เราจะไปที่ร้านเมายันหว่างตามที่รุ่นพี่ชวนป่ะ”

“กูไป เบื่อ ๆ เซ็ง ๆ พอดี” กายตอบเป็นคนแรกแล้วสะกิดเดือนฉายที่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์เพื่อถามความเห็น “มึงล่ะไอ้ฉาย ไปกับเขาหรือเปล่า มัวแต่พิมพ์ยุกยิก ๆ ง้อสาวอยู่หรือไง”

“เออ เป็นแม่งอะไรก็ไม่รู้ งี่เง่า กูแค่มาไหว้พระกับพวกมึง เสือกคิดว่ากูพาสาวไปเที่ยว ปัญญาอ่อน!” น้ำเสียงที่ถ่ายทอดออกมาดูหงุดหงิด “เลิก ๆ ไปตั้งแต่รอบแรกก็จบ”

“งั้นเย็นนี้ก็ต้องจัดสิค้าบ ~”

เดือนฉายกระตุกยิ้มมุมปาก กดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง

“คืนนี้…” เขากวาดสายตามองกายสลับกับมะลิและหยุดลงที่ฉันด้วยแววตาพราวระยับ “ใครเมาโดนเล่นอ่ะบอกเลย”

“กูขอไปหาซื้อยาแก้เมาก่อนได้ป่ะ” มะลิรีบออกตัว กลับหลังหันเดินขึ้นท่าเรือโดยไม่รีรอ

“กูไม่กลัวอยู่แล้ว นับประสาเรื่องแดกเหล้ามันยิบย่อย” ตามด้วยกายที่ไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ

ก็คงเหลือแค่ฉันที่ยังยืนทำหน้าพะอืดพะอมสูดกลิ่นสมุนไพรเข้าปอด ที่ตอนนี้ไม่สามารถขยับปากตอบได้เพราะกลัวว่าอ้วกจะพุ่ง

“ไหวเปล่า?”

ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ และกำลังจะอ้าปากตอบก็โดนช้อนร่างขึ้นในท่าเจ้าสาวด้วยฝีมือของเดือนฉาย ด้วยความตกใจฉันจึงเผลอยกมือขึ้นมาคล้องคอของเขาเอาไว้แน่น

“เมาคลื่นก็ยังจะมายืนกับเขา”

“ไม่คิดว่าคลื่นจะแรงขนาดนี้”

“พะพายเป็นอะไร?” มะลิวิ่งเข้ามาดูอาการด้วยสีหน้าแตกตื่น เมื่อเดือนฉายปล่อยฉันให้เป็นอิสระแต่ก็ไม่วายที่จะช่วยพยุงร่างเอาไว้ ตามด้วยกายที่เหมือนจะพึ่งสังเกตเห็นจึงรีบถามไถ่ดูอาการ

“อย่าบอกนะว่าเมาคลื่นจริง ๆ”

“อืม”

“กูก็นึกว่าพูดเล่น”

“พูดเล่นกูคงไม่เป็นแบบนี้หรอกมั้ง!” ฉันตวัดสายตามองกายอย่างนึกตำหนิ ก่อนจะหันหน้าไปหาเดือนฉายที่ช่วยพยุงร่างเอาไว้ “ไปส่งหน่อยสิ คอนโดฯ ของเราอยู่ตรงข้ามกัน ใช่มั้ยนะ ถ้าจำไม่ผิด”

“อืม..ได้”

“ถ้างั้นก็แยกย้ายกันดีกว่า แล้วค่อยเจอกันเย็นนี้นะเพื่อน ๆ”

มะลิโบกมือลาพลันหันหลังเดินจากไป ส่วนกายก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรับสายและหายไปอีกคน เหลือแค่ฉันกับเดือนฉายที่กำลังเดินไปที่รถของเขาโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา

“ถ้าไม่ไหว เย็นนี้ไม่ต้องไปก็ได้นะ”

“กลับห้องนอนพักแป๊บเดียวก็หาย”

“แน่ใจ?”

“อืม แน่ใจ”

“แต่งตัวเสร็จก็บอก เดี๋ยวคืนนี้กูไปรับเอง”